«Οι πιο βαθιές χαραματιές σημαδεύονταν στο κορμί μου τα χαράματα. Τότε ήταν η ώρα που έπρεπε να ξυπνήσω ή να με ξυπνήσουν. Η πιο γλυκιά ώρα του ύπνου. Για να τα σπάσεις τα φύλλα του καπνού και να μην κολλήσει το ένα με το άλλο, έπρεπε να πάμε στο χωράφι χαράματα, να μην μας πιάσει η ανατολή του ήλιου. Ο καπνός, τα χρόνια εκείνα, ήταν στην πιο άγρια μορφή του. Λίγο ν’ άγγιζες ή να σ’ άγγιζαν τα φύλλα του, σ’ άφηναν τ’ αποτυπώματά τους: μια μουντή αλοιφή, πικρή, φαρμάκι. Γέμιζαν τα χέριά μας, τα παλιόρουχα που φορούσαμε, ακόμα και τα πόδια και το κεφάλι. Παντού κολλούσε η φαρμακίλα του».
(απόσπασμα από το βιβλίο)
Οδοιπορικό ζωής, από τις παρυφές του Ολύμπου έως τις φουρτουνιασμένες εποχές του πολέμου και της Κατοχής. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα, δομημένο επάνω στα χνάρια της μνήμης, αλλά πλασμένο με στοιχεία μυθικά: Ο συγγραφέας επιστρέφει στις σχολικές αίθουσες, στα χωράφια και στα μποστάνια της σκληρής γεωργικής ζωής, στην ανεμελιά των παιδικών χρόνων, στα ποιηματάκια που συνόδευσαν τα σκιρτήματα της εφηβείας, στο ταξίδι της αναζήτησης για ένα καλύτερο βιος.
Χρησιμοποιώντας μια ζωντανή γλώσσα που πάλλεται ανάλογα με τη συναισθηματική του κατάσταση, ο ήρωας του βιβλίου παίρνει τον αναγνώστη απ’ το χέρι για να τον οδηγήσει στο παρελθόν μιας Ελλάδας που πάλευε μέσα από τις στάχτες των πολέμων ν’ αντικρίσει τα ερείπια του χαμένου της κλέους.
Αλήθεια, πόσα μπορεί να κρύβει ένα ταξίδι στο φουρτουνιασμένο πέλαγος της μνήμης, με μοναδική σωσίβια λέμβο τη νοσταλγία; Ανακαλύψτε το στο βιβλίο του Δημήτρη Κηπουρού, «Ταξιδεύοντας σε φουρτουνιασμένο πέλαγος», το οποίο διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ.
Ο Δημήτρης Κηπουρός γεννήθηκε στην Τσαριτσάνη Ελασσόνας. Τους γονείς του δεν τους γνώρισε. Είχαν πεθάνει όταν εκείνος ήταν δυο χρονών. Από μικρός μπήκε στη βιοπάλη. Έφηβος εγκατέλειψε το χωριό του και κατέφυγε στις πολιτείες παρακινούμενος από τα όνειρα που έπλαθε. Δουλεύοντας πότε στις οικοδομές, στα καπνομάγαζα και σε ταβέρνες, προσπαθούσε να συμπληρώσει τη σχολική του μόρφωση. Στη λογοτεχνία πρωτοπαρουσιάστηκε προπολεμικά με διηγήματα και ποιήματα στο περιοδικό «Νεοελληνικά Γράμματα» του Δ. Φωτιάδη. Από τις πρώτες μέρες της χιτλεροφασιστικής κατοχής πήρε μέρος στο Κίνημα Αντίστασης. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του «Θεσσαλικού Ιερού Λόχου», οργάνωσης της νεολαίας, και εκλέχτηκε γραμματέας του. Με την ίδρυση της ΕΠΟΝ εκλέχτηκε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου. Στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) ήταν επίτροπος των λόχων νεολαίας της Πρώτης Θεσσαλικής Μεραρχίας. Τραυματίστηκε δυο φορές. Στο βουνό έγραψε διάφορα σατιρικά σκετς που παίχτηκαν από αντάρτικους ομίλους, έβγαζε την εφημερίδα «Νέος Φρουρός» και έγραψε το βιβλιαράκι «Οι γυναίκες της Θεσσαλίας στ’ άρματα».
Στην πολιτική προσφυγιά και με τον επαναπατρισμό του, δημοσιογραφώντας στον ελληνικό και γερμανικό τύπο, έγραψε το μυθιστόρημα «Σας λέω την αλήθεια», τη νουβέλα «Πίκρα και οργή», τα χρονικά «Τα παιδιά του Προμηθέα», έκδοση στα γερμανικά, «Μια ζωντανή μαρτυρία», «Για μια ζωή ελεύθερη κι ωραία». Μετέφρασε από τα γερμανικά το βιβλίο του Χορστ Πάτκε «Πώς γίνεται κανείς πρόεδρος στις ΗΠΑ», το βιβλιαράκι του Σαχναζάροφ «Τι περιμένει η ανθρωπότητα». Το βιβλίο που τώρα παρουσιάζει με τίτλο «Ταξιδεύοντας σε φουρτουνιασμένο πέλαγος» δεν είναι αυτοβιογραφικό με τη στενή έννοια, ούτε μυθιστόρημα είναι. Μια αμυδρή έστω σκιαγραφία αποτελεί των τόσο ταραγμένων χρόνων που έζησε η γενιά του.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.