«…Κατάλαβε ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι σαν την κυρία Κατερίνα ούτε βέβαια σαν το Δημήτρη, που τον τάιζε και τον χάιδευε πάντα. Δεν ξαναείδε ούτε την κυρία Κατερίνα ούτε και το Δημήτρη. Από πολύ μικρός όμως είχε δει ότι όλοι όσοι ήταν στη ζωή του κάποια στιγμή εξαφανιζόντουσαν απότομα. Είτε γάτες είτε άνθρωποι […] Τι θα έκανε; Πού θα έβρισκε τροφή, νερό, ένα ζεστό και ασφαλές μέρος για ύπνο; Και όσο για φίλους; Ούτε στα όνειρά της δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα μπορούσε να συναντήσει άλλα άτομα, άλλες γάτες που θα ήθελαν να τη βοηθήσουν χωρίς καν να την ξέρουν και χωρίς κανένα αντάλλαγμα…».

Αποσπάσματα από το βιβλίο