«Ο Κώστας, βιβλιοδέτης, εργαζόταν με πολύ μεράκι. …Με την κρίση, ο τομέας έκδοσης βιβλίων υπέστη μεγάλη πτώση. Ο ανταγωνισμός έγινε πιο σκληρός.
…Δεν είχε πληρώσει τρία ενοίκια, ενώ από καιρό δεν πλήρωνε και εκείνο του σπιτιού. Το τηλέφωνο της δουλειάς τού το είχαν κόψει. Δεν είχε πληρώσει την ασφάλεια. Εάν δεν πλήρωνε τους φόρους εντός της δοθείσης προθεσμίας, θα του έκαναν κατάσχεση τη μόνη περιουσία που είχε, τα μηχανήματα της δουλειάς. Για όσον καιρό ο Κώστας μου διηγούνταν τις ανυπέρβλητες όπως μου φαίνονταν δυσκολίες, η γυναίκα του καθόταν μαζεμένη κουβάρι, επάνω σ’ ένα δέμα με κομμένα φύλλα. Καθόταν με το κεφάλι κατεβασμένο κλαίγοντας. Πιάστηκε η καρδιά μου. Την λυπήθηκα. Περισσότερο αυτήν παρά τον Κώστα…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η Αθήνα του σήμερα. Η Αθήνα της κρίσης, των συλλογισμών και των παραλογισμών, του λογικού και του παράλογου. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο ο αναγνώστης καλείται να ξετυλίξει το νήμα των δεκαεννέα ιστοριών του συγγραφέα. Πρόκειται για ιστορίες που περιγράφουν τη ζωή, τα συναισθήματα και τα πάθη των απλών καθημερινών ανθρώπων, αυτών που στην πραγματικότητα μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε καθημερινούς ήρωες.
Αποτυπώνει με άμεσο και πολλές φορές εξαιρετικά δραματικό τρόπο τα όνειρα όλων εκείνων που στην καθημερινότητα τους προσπαθούν να πραγματοποιήσουν τα «μικρά μεγάλα πράγματα». Μέσα από αυτό το ταξίδι των ηρώων με προορισμό την πραγματοποίηση των ονείρων τους, ο συγγραφέας καταφέρνει, με τη διεισδυτικότητα και την περιγραφικότητά του, να αποτυπώσει τις ανησυχίες, τις προσδοκίες και τους φόβους που όλοι λίγο πολύ κουβαλούμε μέσα στην ψυχή μας.

Όταν οι καθημερινοί άνθρωποι γίνονται πρωταγωνιστές

«Η μητέρα δε μίλησε. Κράτησε το πρόσωπο της Εύας στα χέρια της που έτρεμαν από τα αναφιλητά και την κοίταζε λες και δεν ήταν εκεί μπροστά της αλλά χανόταν σιγά σιγά σαν το όραμα ενός ονείρου που μένει για πάντα απραγματοποίητο. Οι συμφορές, οι δυστυχίες, ο τρόμος περνάνε από τη ψυχή του ανθρώπου και αφήνουν πληγές που µε το πέρασµα του χρόνου επουλώνονται. Για τους γονείς όμως και ο πιο µικρός πόνος των παιδιών είναι πληγή που αιμορραγεί αδιάκοπα…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Το βιβλίο του Θανάση Καπουράνη «Μαζί μέχρι το τέλος» δεν πλέκει έναν ιδανικό κόσμο. Περιγράφει τη σκληρή πραγματικότητα, όπως την βιώνουν οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που αγωνίζονται για την επιβίωση. Προσπαθεί να συλλάβει και να αποτυπώσει τον παλμό της σύγκρουσης μεταξύ δυο κόσμων εκ διαμέτρου αντιθέτων. Από τη µια πλευρά παρουσιάζεται ο κόσμος του πλούτου, στείρος από αξίες και ιδανικά, και, από την άλλη, αποτυπώνονται οι καθημερινές αγωνίες των ανθρώπων του µόχθου που αγωνίζονται για µια αξιοπρεπή ζωή.
Ένα νεαρό κορίτσι, η Εύα, γεμάτη όνειρα και φιλοδοξίες, προσλαμβάνεται στο γραφείο ενός επιφανούς δικηγόρου. Ο τελευταίος την προσεγγίζει, πιστεύοντας ότι μπορεί να την κατακτήσει µε τα πλούτη και τη εξουσία που διαθέτει. Ωστόσο, η νεαρή δικηγόρος αντιστέκεται στην ανήθικη συμπεριφορά του εργοδότη της, προσπαθώντας να κρατήσει ψηλά τη σημαία των ιδανικών της και να µην προδώσει την αγάπη της. Μέσα στη σύγκρουση αυτών των δυο κόσμων ξετυλίγεται ο μίτος της ιστορίας µας, µε εξελίξεις απρόσμενες τόσο για τους πρωταγωνιστές της όσο και για τον αναγνώστη.

Ένα μυθιστόρημα που συναρπάζει