« –Αχ, μπαμπά. Έστω μπροστά μου μην παίζεις θέατρο. Αν ήταν στο χέρι σου, θα προτιμούσες όλος ο κόσμος να ’ταν πεθαμένος. Θα τον σκότωνες ο ίδιος αν το ’χες μέσα σου!
[…] Καμιά φορά χρειάζονται μερικά δέκατα του δευτερολέπτου για ν’ αλλάξουν τη ροή της σκέψης ενός ανθρώπου, ακόμη και την πορεία του πεπρωμένου του. Για τον Κλέωνα εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα ήταν ξεκάθαρα απ’ τα πιο καθοριστικά […] Είχε να παγώσει έτσι από τότε που τον τράβηξαν φωτογραφία στο γάμο του. Και έπειτα, η πικρή αλήθεια είναι πως τέτοια έκφραση έμπνευσης είχε να χαραχτεί σε ανθρώπινο πρόσωπο από τότε που ο Μικελάντζελο συνέλαβε την Καπέλα Σιξτίνα ή ο Νεύτωνας έφαγε το μήλο στο κεφάλι, ανακαλύπτοντας τη βαρύτητα.
– Πώς το ’πες; ψέλλισε ταραγμένος».

Απόσπασμα από το βιβλίο