«Τώρα στέκονταν μπροστά στο προαύλιο. Ένα βαρύ σιδερένιο κιγκλίδωμα τους χώριζε από τους κατοίκους αυτού του άθλιου κτιρίου, θύματος μας παρανοϊκής κρατικής μηχανής. Το επισκεπτήριο είχε αρχίσει. Έδωσε το όνομα. Περίμεναν εξουθενωμένες στην «είσοδο της κόλασης» […] Η επίσκεψη ήταν σύντομη, όχι πάνω από ένα τέταρτο. Τα λόγια στεγνά, τα βλέμματα έντονα. Στον δρόμο της επιστροφής η Αλίκη δεν ήξερε τι να σκεφτεί. Το τότε, το μετά, το τώρα; Το κοριτσάκι που ήταν κάποτε το άφησε μαζί του για συντροφιά, να του κρατάει το χέρι, όπως παλιά, όταν ήταν παιδιά κι ερχόταν κοντά της για παρηγοριά με το σκισμένο γόνατο μετά το πέσιμο από το πατίνι».

Απόσπασμα από το μυθιστόρημα

« –Αχ, μπαμπά. Έστω μπροστά μου μην παίζεις θέατρο. Αν ήταν στο χέρι σου, θα προτιμούσες όλος ο κόσμος να ’ταν πεθαμένος. Θα τον σκότωνες ο ίδιος αν το ’χες μέσα σου!
[…] Καμιά φορά χρειάζονται μερικά δέκατα του δευτερολέπτου για ν’ αλλάξουν τη ροή της σκέψης ενός ανθρώπου, ακόμη και την πορεία του πεπρωμένου του. Για τον Κλέωνα εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα ήταν ξεκάθαρα απ’ τα πιο καθοριστικά […] Είχε να παγώσει έτσι από τότε που τον τράβηξαν φωτογραφία στο γάμο του. Και έπειτα, η πικρή αλήθεια είναι πως τέτοια έκφραση έμπνευσης είχε να χαραχτεί σε ανθρώπινο πρόσωπο από τότε που ο Μικελάντζελο συνέλαβε την Καπέλα Σιξτίνα ή ο Νεύτωνας έφαγε το μήλο στο κεφάλι, ανακαλύπτοντας τη βαρύτητα.
– Πώς το ’πες; ψέλλισε ταραγμένος».

Απόσπασμα από το βιβλίο