ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΣΗΜΑΔΙΑ
Διηγήματα από τη ζωή των ναυτικών
«Φεύγοντας απ’ αυτό το καράβι, γραμμή να ταχτοποιήσω τις εκκρεμότητες της συνείδησης. Το χρωστούσα και στη μνήμη του μπάρμπα-Νικόλα όταν του το υποσχέθηκα, τότε που – “Αντέξαμε εµείς μωρέ Δόκιμε τον κατατρεγμό, την εκμετάλλευση και βάλαμε θεμέλια µε τους αγώνες µας. Εσείς που μπαίνετε τώρα στη θάλασσα, συνεχίστε ν’ αψηλώστε τα δικά µας για να καμαρώνουμε ότι τίποτα δεν πάει χαμένο κι ας δείχνει για τέτοιο, υπάρχει η συνέχεια”. Και εμείς φροντίσαμε τίποτα να µην χαθεί, από τότε μέχρι τώρα. Ντύσαμε τις καρδιές µας µε τη μνήμη των θρύλων του ναυτεργάτη, των αγώνων.»
(απόσπασμα από το βιβλίο)
Ένα εξαιρετικό βιβλίο. Αληθινές ιστορίες µε ναυτικούς. Συναισθήματα αντιφατικά, η ακατανίκητη έλξη για το άγνωστο, την περιπέτεια αλλά και η επιθυμία του νόστου.
Δεκατρείς ιστορίες για το βίο του ναυτικού, για γιορτές, τρικυμίες, ναυάγια, λιμάνια, συγκρούσεις και απεργίες, στιγμές ήρεμες και άγριες.
Διηγήματα που περιδιαβαίνουν στον παγκόσμιο χάρτη: Μανίλα, Βαλπαρέσιο, Μπουένος Άιρες, Βόρνεο, Λίβερπουλ.
Οι χαρακτήρες των διηγημάτων είναι οι αιώνιοι συνάδελφοι, που στερημένοι στεριανής ζωής, λειτουργούν στον καιρό µας ως άλλη εκδοχή ηρωισμού.
Τα «Θαλασσινά Σημάδια» διαβάζονται ως παραμύθια ενός άλλου κόσμου, που δημιουργεί µες στα πέλαγα τη δική του ιστορία: µια ιστορία που συντηρεί ό,τι ηρωικό και όμορφο υπάρχει µες στους Ωκεανούς, για τη «Νίκη των πελάγων».
ΣΥΝΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΣΤΕΡΙΑ
15,00 €«Τώρα στη σύναξη της Αχτής
νικητής θα παρουσιαστώ
μ’ όλες τις φωτιές μου αναμμένες ακόμη
να υπερασπίζονται τα καινούργια ταξίδια»
(απόσπασμα από το βιβλίο)
Στο σύνορο θάλασσας και στεριάς, εκεί όπου σμίγουν δυο κόσμοι
τόσο κοντινοί και τόσο απόμακροι συνάμα, ακροβατεί τούτη δω η
ποιητική συλλογή.
Ένας σύγχρονος “Οδυσσέας’’ περιδινείται στους ωκεανούς του
κόσμου αρνούμενος να βυθίσει την ύπαρξή του στα βρόμικα νερά
της λήθης, της απομόνωσης και της εσωστρέφειας. Καβαλά το
κύμα για να πλησιάσει και να αφουγκραστεί τους κολασμένους
όπου γης. Η περιπλάνηση τον έμαθε να νιώθει δικό του τον ιδρώτα, το δάκρυ, το αίμα κάθε κατατρεγμένου σε θάλασσα και στεριά.
Έχει το ίδιο πείσμα με τον Ομηρικό Οδυσσέα: Ξορκίζει αυτό που του επιφυλάσσουν σαν “μοίρα’’ οι μοντέρνοι δήμιοι – θεοί του κέρδους. Βαδίσει σε δρόμους απερπάτητους. Tα βάζει με τα ανθρώπινα τέρατα, ξέρει πού να ρίξει το ανάθεμα για τα μαρτύρια και τα ναυάγια. Υποκλίνεται με ευλάβεια στους ακριβούς του συντρόφους, παντρεύει την τιμή στους νεκρούς με την έγνοια για τους ζωντανούς. Χτίζει την Ιθάκη του στην ανατολή ενός κόσμου νέου.
Με σκάφος την ελπίδα σαλπάρει για τις πιο όμορφες θάλασσες, αυτές “που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει…’’