«Ντράπηκα που κάποιος με τόση ευκολία διάβαζε τη σκέψη μου και υπάκουσα. Ξαφνικά ακούστηκαν γέλια ανθρώπινα και ο ακέφαλος άνθρωπος με έδειξε απλώνοντας το χέρι του.
– Ιδού ο άνθρωπος, είπε. Κόσμος πολύς ξαναγέλασε και κάποιος που έμοιαζε με Πρόεδρο δικαστηρίου χτύπησε δυνατά ένα κουδούνι…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Μερικά χρόνια πίσω, σ’ ένα αριστοκρατικό και σικ προάστιο, μας μεταφέρει το μυθιστόρημα του Δ. Τάντηρα (Νήρα), «Ακριβώς παρά πέντε». Η μεταπολεμική Ελλάδα αλλάζει. Τα λεφτά αλλάζουν χέρια. Δημιουργούνται νέα τζάκια. Τα νέα οικόσημα είναι φτιαγμένα από φτηνό πλαστικό και μυρίζουν θυμάρι. Αυτό δεν θα έβλαπτε εάν δεν ήταν κακόγουστα. Η ρομαντική προπολεμική γενιά, με τα γαλλικά και το πιάνο δυσπνοεί μέσα στη νέα τάξη πραγμάτων. Απομονώνεται. Κλείνει τα μάτια πεισματικά μπροστά στις μεγάλες αλλαγές.
Ο Στέφανος ένας ευαίσθητος νεαρός γέννημα-θρέμμα του προαστίου, στην προσπάθειά του να βρει το δικό του δρόμο καταπλακώνεται κάτω από όγκους κοινωνικής καταπίεσης. Δυνατός και αγνός σαν τσίπουρο σπιτίσιο ο έρωτάς του για τη Χαρούλα διακόπτεται βίαια. Οι γονείς της την πείθουν να παντρευτεί έναν σαραντάρη λεφτά. Ο γάμος της αγαπημένης του τον αποτελειώνει. Τον στέλνει στον ψυχολόγο.
Μέσα στην άρρωστη απομόνωσή του αποφασίζει να γράψει ένα μυθιστόρημα. Ο ήρωάς του, είναι δραπέτης της αριστοκρατίας, φυγάς των «πρέπει» και «δεν πρέπει». Ψάχνοντας να βρει τον εαυτό του ξεπέφτει πολύ χαμηλά. Συνθλίβεται κάτω από τα ερείπια των ονείρων του. Ο Στέφανος περιγράφει την τιμωρία του, την απομόνωσή του.
Η αναπάντεχη επιτυχία του μυθιστορήματος και ένα τυχαίο γεγονός αναγκάζει τον Στέφανο να δει την αλήθεια κατάματα. Να χαράξει ένα δικό του δρόμο. Θα τα καταφέρει;
Αναζητήστε τη συνέχεια της ιστορίας σε όλα τα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«Η Γκρέτα γέλασε για να μην ουρλιάξει και έσφιξε το τιμόνι με δύναμη σαν να ήθελε να το στραγγαλίσει. Παλιρροϊκό κύμα το παράπονο της αποτυχίας, ανάβλυσε απ’ τα τρίσβαθα της ψυχής της, ισοπεδώνοντας τα πάντα, ξεπλένοντας όλα τα κατάλοιπα της συμβατικότητας, τις οξειδώσεις μιας μάταιης στωικότητας, τα πικρά και δηλητηριώδη κατακάθια της επίπλαστης κοινωνικής αξιοπρέπειας, η Γκρέτα μίλησε την αλήθεια. […] Το πιο ανατριχιαστικό για κείνη ήταν ότι άκουγε για πρώτη φορά τη δική της φωνή. Ήταν αυτή η ίδια που έλεγε την αλήθεια κι ήταν η πρώτη φορά».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

 Βγαλμένο από τα καρέ ενός κινηματογραφικού φιλμ θα μπορούσε να είναι το μυθιστόρημα του Δημήτρη Τάντηρα (Νήρα), “Το χαμόγελο του καλοκαιριού”. Η πλοκή, το σασπένς και οι ήρωες του βιβλίου, προκαλούν τον αναγνώστη να αναζητήσει την κάθαρση του μύθου, καθοδηγούμενος από τις πλούσιες εικόνες και τους ευρηματικούς, διαλόγους.
Η σχέση ενός μοναχικού άνδρα και μίας γυναίκας που αναζητά το παρελθόν της, αποτελούν απλά την αφορμή για να ξετυλίξει ο συγγραφέας το κουβάρι της ιστορίας του: την αναζήτηση του εσωτερικού μας κόσμου, την περιπλάνηση στις βαθύτερες πηγές της σκέψης και τη διερεύνηση των πιο ουσιαστικών αισθημάτων μας.
Η κατάκτηση μίας νέας αντίληψης για τη ζωή και την καθημερινή μας δράση, αποτελούν το σημείο αναφοράς στο έργο του Δ. Τάντηρα (Νήρα), ο οποίος παρουσιάζει μέσα από τη συμπεριφορά των ηρώων του, την προσπάθεια του σύγχρονου ανθρώπου να ανακαλύψει την ουσιαστική αξία της ζωής, μακριά από τις συμβατικότητες και τους περιορισμούς της μεγαλούπολης.
“Το χαμόγελο του καλοκαιριού” του Δημήτρη Τάντηρα (Νήρα) μαγεύει τον αναγνώστη και τον οδηγεί με τρόπο μοναδικό, στο γκραν-γκινιόλ τέλος του βιβλίου. Διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.