Το έργο αναφέρεται στο Αγώνα του Δ.Σ.Ε. και ειδικότερα της 88 ΜΟΝΑΔΑΣ ΧΩΡΟΥ (Διλοχία Γκούρα) της ΙΙ Μεραρχίας Διαμαντή, που κατά τον εμφύλιο πόλεμο έδρασε άκρως δυναμικά κυρίως στη Στερεά Ελλάδα. Πλήθος ονομάτων, γεγονότων και τοποθεσιών, με κάθε δυνατή ακρίβεια, φέρει στο φως ο τότε πολεμιστής και καταξιωμένος συγγραφέας Κ. Πεντεδέκας, ανακαλώντας στη μνήμη των μεγαλύτερων ή κάνοντας γνωστά στους νεότερους, ήρωες, μάχες, τεχνικές πολέμου, συνθήκες εποχής. Ο Συγγραφέας του έργου δεν θυμάται μόνο αλλά και στη διάρκεια του χρόνου ερεύνησε, έψαξε και διασταύρωσε, κατά το δυνατόν, τα στοιχεία του, κι αυτό φαίνεται από την παράθεση ακόμη κι αντίθετων μεταξύ τους πηγών. Ακόμη, το έργο διδάσκει το τι θα πει έμπρακτη συλλογικότητα, θάρρος, τόλμη, αποφασιστικότητα και γενικά πίστη σ’ αιώνιες κι αναλλοίωτες αξίες. Πέρα όμως από τις όποιες επισημάνσεις, που άνετα μπορούν να συσχετισθούν με ό,τι συμβαίνει σήμερα στα Βαλκάνια ή στο Ιράκ κι όπου αλλού, θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για έργο επίκαιρο, διδακτικό και όχι αδιάφορο για τον μελετητή της Ιστορίας, η οποία συχνά επαναλαμβάνεται.

«Αναμμένη δάδα! Το Δαδί της Κατοχής είναι να το θαυμάζεις… Πάντα σκλαβωμένο. Και πάντα ελεύθερο, στην ψυχή, στην καρδιά, στη λεβεντιά. Ελεύθερο πολιορκημένο! Αγέρωχο κι απροσκύνητο. Στην αντίσταση πρωτοπόρο. Ηρωική κωμόπολη. Με ατσάλινη αντοχή. Τη δάδα του αγώνα κρατώντας ψηλά αναμμένη! Ο λαός ενωμένος σαν ένας άνθρωπος. Σπίτι με σπίτι, δρόμο με δρόμο, γειτονιά με γειτονιά, πρόσωπο με πρόσωπο. Σφιχτοδεμένοι σαν μια γροθιά».
Τη μαρτυρία του από τη δράση των ένοπλων αντιστασιακών ομάδων στην περιοχή της Λοκρίδας –και ειδικά στο Δαδί, τη σημερινή Αμφίκλεια– κατά την περίοδο 1940-1944 καταθέτει ο Κώστας Πεντεδέκας, πολεμιστής του αλβανικού μετώπου κι αγωνιστής του ΕΑΜ και του Δημοκρατικού Στρατού.
Ωστόσο, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τα προσωπικά του βιώματα ως εφαλτήριο αφενός για να περιγράψει τη γεωπολιτική κατάσταση της χώρας από τη Μικρασιατική Καταστροφή έως την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου και αφετέρου για να καταγράψει την ιστορία του κινήματος της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης στη διάρκεια της Κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα.
Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη: Στο πρώτο καταγράφονται οι ημέρες του ελληνοϊταλικού και ελληνογερμανικού πολέμου, η εγκατάσταση των κατοχικών αρχών και οι προσπάθειες για την οργάνωση της αντίστασης στο Δαδί. Παρακολουθώντας τις πολεμικές και πολιτικές εξελίξεις τόσο στο εξωτερικό όσο και στην παρανομία του εσωτερικού αγώνα, ο Κ. Πεντεδέκας παραθέτει ντοκουμέντα από τη δράση των αγωνιστών στο Δαδί και στην ευρύτερη περιοχή της Λοκρίδας. Το πρώτο μέρος ολοκληρώνεται με την αναφορά στο σύστημα λαϊκής αυτοδιοίκησης και δικαιοσύνης που εφαρμόστηκε από το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ στην Ελεύθερη Ελλάδα.
Το δεύτερο μέρος είναι αφιερωμένο στη μνήμη των αγωνιστών που έπεσαν στο πεδίο της μάχης: Πρόκειται για τους Λ. Κουγιάτσο, Δ. Μαργιόλα, Θ. Μπαθρά, Δ. Σταματόπουλο, Θ. Λαζάρου κι άλλους 27 ήρωες της περιόδου 1941-44, τους Γ. Οικονόμου, Ν. Σκλαβούνο, Γκ. Σιάτρα, Δ. Τσαπρούνη, Λ. Ριζομάρκο, Λευτέρη, Ι. Παπαγεωργίου, Τηλ. Σταυραετό, Β. Καθούλη και Σ. Τσιτσιπή, της περιόδου 1945-49. Στο βιβλίο περιέχεται αναλυτικός πίνακας με τα ονόματα των κατοίκων του Δαδιού που φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν στη διάρκεια του Εμφυλίου.
Η μαρτυρία του Κ. Πεντεδέκα συμπληρώνεται από σπάνια φωτογραφικά ντοκουμέντα. Μοναδική είναι η φωτογραφία (σελ. 147) από τον εορτασμό της εθνικής επετείου στο Δαδί, στις 25 Μαρτίου 1943, με φουστανελοφόρους που κρατούν γαλανόλευκες σημαίες.
Το βιβλίο του Κώστα Πεντεδέκα «Η Αμφίκλεια (το Δαδί) στην Εθνική Αντίσταση (1940-1944)» διατίθεται από όλα τα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”, οι οποίες έχουν κυκλοφορήσει το βιβλίο του Κώστα Πεντεδέκα «Σωτήρης Λ. Τσιτσιπής. Ο ηρωικός Λοκρός».

Όποιος διαβάσει το βιβλίο τούτο θα δει στον πρόλογό του ότι το έγραψα το 2003, αλλά δεν προχώρησα τότε στην κυκλοφορία του γιατί ήθελα να εκδοθεί με τη σύμφωνη γνώμη της πρωταγωνίστριας που είναι η γυναίκα μου η οποία δεν επιθυμούσε να πάρει δημοσιότητα το μεγάλο αίσθημά της. Αν και δεν συμφωνούσα, σεβάστηκα τη θέλησή της. Τώρα που έφυγε απ’ τη ζωή, αποφάσισα να το δημοσιεύσω γιατί πιστεύω ότι έχει ορισμένα μηνύματα για όλους κι ιδιαίτερα για τους νέους.

[…] Τόσο κοντά στις Θερμοπύλες και την Αλαμάνα βρίσκεται ο Γοργοπόταμος, αλλά ποιο χάσμα χωρίζει το Διαμαντή από το Λεωνίδα και το Διάκο; Όταν αναλογίζεται κανείς τους καθημερινούς χαρακτηρισμούς: ληστοσυμμορίτες, αναρχικοί, προδότες, απάτριδες που δόθηκαν στους πολλούς Διαμαντήδες, Μπελογιάννηδες, Λοκρούς, θλίβεται και μοναδική παρηγοριά τού μένει η σκέψη ότι η ιστορία βραδύνει, αλλά δεν κάνει λάθη στην τελική της ετυμηγορία… […] η δράση του ΕΛΑΣ δεν υστερεί σε έξαρση και μεγαλείο, γιατί δεν υπολείπεται σε θυσίες. Οι Ελασίτες είχαν αντίπαλο πολύ ισχυρότερο από εκείνον που αντιμετώπισαν οι ήρωες του ’21. Στις συγκρούσεις δύο ημερών στα Δερβενάκια, οι Τούρκοι είχαν χιλιάδες νεκρούς και οι Έλληνες τρεις ελαφρώς μωλωπισθέντες. Οι Τούρκοι έμειναν δυο βδομάδες χωρίς ψωμί και νερό, έτσι τους βρήκαν οι Έλληνες και τους σφάξανε. Μπορεί κανείς να φανταστεί τους Γερμανούς να σφάζονται από τους Ελασίτες;

«Ο Κώστας Πεντεδέκας αγωνίστηκε συνέχεια χωρίς διακοπή γι’ αυτό που λέμε Πατρίδα, Ελευθερία, Δημοκρατία επί 23 χρόνια συνεχώς. Ξεκίνησε το 1940 στα βουνά της Αλβανίας. Τελείωσε το 1963, όταν επί τέλους αφέθηκε ελεύθερος• είχε καταδικαστεί σε ισόβια δεσμά το 1949 και επί 14 περίπου χρόνια περιφερόταν από φυλακή σε φυλακή και από στρατόπεδο σε στρατόπεδο. Ο Κώστας Πεντεδέκας δεν είναι ακαδημαϊκός ιστορικός. Είναι, για μένα, ένας Μακρυγιάννης».
(απόσπασμα από την ομιλία του Μιχάλη Βασάλου)