ΚΑΘΩΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΥΛΑΕΙ…
ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
«Περπατώντας στους δρόμους των προαστίων, οι πολυκατοικίες που βλέπουμε δεξιά και αριστερά φαίνονται ήσυχες και ειρηνικές. Όμως, στο εσωτερικό τους συχνά συμβαίνουν παράξενες ιστορίες. Στον Παράδεισο Αμαρουσίου, στην οδό Κατακουζηνού 16, εκτυλισσόταν μια τέτοια ιστορία με αργούς ρυθμούς, που κατά κάποιον τρόπο θύμιζε αρχαία τραγωδία…
[…]
«Μπορεί κάποιος να μη ζητάει τίποτα πλέον απ’ τη ζωή, όμως η ίδια η ζωή ζητάει από αυτόν συνεχώς κάποια ανταλλάγματα, εν είδει προβλημάτων που του θέτει για να λύσει, σαν ένα είδος εισφοράς για το ότι εξακολουθεί να ζει. Ένα τέτοιο πρόβλημα αντιμετώπισε ο Χαρίδημος κάποια Δευτέρα πρωί…
[…]
« ‒ Μόνο στην κηδεία σου θα έρθω μαζί με την κόρη σου!
[…]
‒ Ποια κόρη; τη ρωτώ.
‒ Το παιδί της Λουίζας! Την εμπιστεύτηκε σε μένα πριν πεθάνει για να τη μεγαλώσω και αυτό κάνω, σήμερα είναι δεκαριών χρονών ‒μου απαντάει και, πριν συνέλθω από την έκπληξη, χώνεται σ’ ένα ταξί και χάνεται…».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Ένα οικογενειακό μυστικό που έρχεται στο φως, μια αρχαιολόγος που ξέχασε να ζήσει, ένας ευσυνείδητος φοιτητής εκτελών χρέη «ταξιτζή» για μια νύχτα, μια ασυνήθιστη διαθήκη και ένας συνηθισμένος δικηγόρος που κάνει την υπέρβασή του, μια εικονική ταφή που παραλίγο να αποδειχτεί αληθινή, μια απόπειρα αυτοκτονίας που σώσει δυο ζωές, μια «αρχαιοπρεπής» αρχαιοκαπηλία, κάποιοι έρωτες από το παρελθόν που κεντρίζουν τη θύμηση, μερικοί φτωχοδιάβολοι που ψάχνουν στον ήλιο μοίρα…
Το απρόοπτο παραμονεύει παντού και ο Τάκης Σκλάβος το εντοπίζει, ξετυλίγοντας ένα γλυκόπικρο γαϊτανάκι από ιστορίες χαρακτήρων κυρίως της διπλανής πόρτας και του μόχθου, αλλά και της «υψηλής» διανόησης, της τέχνης, της κοινωνικής «ελίτ». Με χιούμορ, λεπτή ειρωνεία, αλλά και έντονα φιλοσοφική διάθεση, χτίζει ένα μωσαϊκό από όψεις της ζωής στις μεγαλουπόλεις του σήμερα και του χτες, με πρωταγωνιστικό και καταλυτικό το ρόλο του απροσδόκητου, του τυχαίου, του οριακού.
Το διάχυτο σατιρικό ύφος, μαζί με το εύρος των χαρακτήρων (μιας και παρελαύνουν κι ακτινογραφούνται φιγούρες από όλο το κοινωνικό φάσμα ‒μεροκαματιάρηδες, άνεργοι, δημόσιοι υπάλληλοι, συνταξιούχοι, φοιτητές, καταστηματάρχες, επιστήμονες, διανοούμενοι, μεσοαστοί, αστοί, καλλιτέχνες και «καλλιτέχνες»), προσδίδει χαρακτήρα χρονογραφήματος στη συλλογή. Τα είκοσι τέσσερα διηγήματα τέμνονται κάθετα από το πανταχού παρόν πνεύμα της ανατροπής, της με την τραγωδιακή έννοια «περιπέτειας». Κάποια, μάλιστα, τέμνονται και οριζόντια, χρησιμοποιούν κοινά πρόσωπα ή στιγμιότυπα, συγκροτώντας ένα υπολανθάνον σπονδυλωτό σχήμα.
Όπως θυμοσοφικά σχολιάζει ο αφηγητής στα «Λοξο…κοιτάγματα», ένα από τα πιο παιγνιώδη διηγήματα της συλλογής, «η Θεά Τύχη, μεταξύ του καλού και του κακού που κάνει στους ανθρώπους, κατά καιρούς σκαρώνει φάρσες, για να διασκεδάζει με τις αδυναμίες τους. Για να μη χαλάει το καλό της όνομα, συνεργάζεται με τη Μοίρα, που είναι αδίστακτη και στην οποία οι άνθρωποι φορτώνουν όλα τα κακά που τους συμβαίνουν…».
Ζωές που άλλαξαν άρδην, άλλες που απέκτησαν νόημα και σκοπό, κάποιες που ξαναγεννήθηκαν ή χάθηκαν άδοξα, καθώς το αέναο παιχνίδι της ζωής συνεχίζεται, καθώς ο χρόνος κυλάει…
Το βιβλίο του Τάκη Σκλάβου Καθώς ο χρόνος κυλάει… κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Είκοσι τέσσερα μικρά χρονογραφήματα στο μεταίχμιο του χτες και σήμερα…
Το Καφενείο των Απόντων
«Ο Γεράκης οραματίστηκε την κοινωνία του μεγάλου καφενείου σαν ένα είδος κοινότητας […] Στην πραγματικότητα, στο νου του είχε κάτι περισσότερο, όπως φάνηκε αργότερα […] Το όνειρο αυτό του Γεράκη πραγματοποιήθηκε εν μέρει, διότι ο ήχος των γεγονότων της ζωής περνάει έστω και σαν ψίθυρος παντού […] Ο Τελώνης αισθάνθηκε έκπληξη και απορία. Ώστε πέραν των αισθημάτων καλοσύνης της Καλλιόπης και φιλίας του Αρπάγη, υπάρχουν κι άλλα αισθήματα. Εντιμότητα, αξιοπρέπεια, ευαισθησία. Ένας άγνωστος κόσμος για εκείνον, στον οποίο οι έννοιες ήταν ξεκάθαρα αντίθετες και όχι ταυτιζόμενες, όπως μέχρι τότε πίστευε. Απέναντι στην εντιμότητα η απάτη και απέναντι στην αξιοπρέπεια πιθανόν η ποταπότητα και η ευτέλεια…».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Το «Καφενείο των Απόντων» δε μοιάζει με τα άλλα στέκια. Οι «θαμώνες» του δεν είναι απόμαχοι της δουλειάς, ακόμα και οι πιο γηραλέοι. Δεν έχουν ξεμπερδέψει με τα εγκόσμια. Έχουν ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς. Κουβαλάνε καλά κρυμμένα μυστικά ζωής, μύχιους ανεκπλήρωτους πόθους, ευγενείς ή ανομολόγητες φιλοδοξίες. Ζουν στη σκιά των πληγών που άφησε η παλιά τους ζωή. Γι’ αυτό και το καφενείο είναι για κείνους κοινότητα και καταφύγιο μαζί.
Ένας νεαρός κληρονόμος, μια φιλόδοξη διακοσμήτρια, ο συνταξιούχος συμβολαιογράφος που γνωρίζει πολλά, ο μοναχικός ιστορικός τέχνης, ένας μυστηριώδης και μόνιμα θλιμμένος ευγενής άνδρας, ο συνεσταλμένος χαράκτης, ένας φιλοσοφημένος παραχαράκτης, ένας απατεωνίσκος μικρέμπορος, κάποιος εξαφανισμένος πολιτικός πρόσφυγας, ο ονειροπόλος νέος, ένας εμμονικός αστυνόμος, μια δαιμόνια ρεπόρτερ… Ζωές που τέμνονται με τα νήματα της μοίρας και της αέναης κοινωνικής εξέλιξης κι εναλλαγής, στροβιλίζονται στη δίνη των τεκτονικών μεταβολών που διαπέρασαν το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, σε δυο διαφορετικές γωνιές της Αθήνας, στο θορυβώδες κέντρο και σε μια λαϊκή συνοικία.
Ο Τάκης Σκλάβος στο κοινωνικό αυτό μυθιστόρημα, με ζυγισμένες δόσεις μυστηρίου και υποδόριου χιούμορ, σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας εποχής που αλλάζει, μιας πόλης που μεταμορφώνεται και των ανθρώπων της που ακροβατούν ανάμεσα στο στοιχειωμένο παρελθόν και στο ανυπόμονο μέλλον. Φιγούρες που, αν και δρουν σε παλιότερες δεκαετίες, είναι γήινες, οικείες, σημερινές, ακτινογραφημένες με ακρίβεια μέσα από τη διεισδυτική ματιά του συγγραφέα. Γι’ αυτό και φροντίζει να μας προειδοποιήσει: «…όταν η λέξη ‘‘Τέλος’’ γραφτεί στην τελευταία σελίδα, οι ανικανοποίητοι αυτοί λογοτεχνικοί ήρωες δραπετεύουν απ’ το βιβλίο και ανήσυχοι περιπλανώνται ανάμεσα μας. Στους δρόμους, στην αγορά, στις λαϊκές συγκεντρώσεις, στα τρένα και στις υπόγειες διαβάσεις…».
Μαζί με τους ήρωες του μυθιστορήματος, πρωταγωνίστριες αναδεικνύονται η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη. Ακόμα κι όταν σκιάζονται από τον κυνισμό της «νέας εποχής», βρίσκουν τη χαραμάδα που χρειάζονται για να ξαναβγούν στο προσκήνιο και να σφραγίσουν τις κοινωνικές σχέσεις.
Κι έτσι, απόντες και παρόντες, θύτες και θύματα, το αληθινό και το κίβδηλο, συμπλέκονται και ξετυλίγονται σαν ένα κουβάρι χωρίς αρχή και τέλος. Όπως κι η ίδια η ζωή, άλλωστε…
Το βιβλίο του Τάκη Σκλάβου Το Καφενείο των Απόντων κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Ένα μυστηριώδες καφενείο με θαμώνες τους απόντες της διπλανής πόρτας…
Χάρτινο άρωμα
14,00 €«Ένα απομεσήμερο, μέσα Ιουλίου, λίγο πριν κλείσει η αποθήκη, η τύχη τίναξε τα φτερά της και η χρυσόσκονη άγγιξε τον Άρη. Εξετάζοντας έναν τελευταίο ροζ φάκελο, και ενώ τον είχε ήδη τσεκάρει με το μαύρο καταδικαστικό σταυρό, συνέβη κάτι απρόβλεπτο. Αίφνης, από τα έγκατα του φακέλου, ξεπήδησε μια κλειστή επιστολή, που γλίστρησε και έπεσε κάτω […] Στο νου του Άρη ήρθαν τα λόγια της Κλαίρης: «Αν η τύχη σου στείλει κάποιο μήνυμα, μην το αγνοήσεις». Ένα μικρό ζιζάνιο ενεργοποιήθηκε στο μυαλό του […] Την ίδια στιγμή, απ’ το περιεχόμενο στο κάτω μισάνοιχτο συρτάρι του γραφείου, αναδύθηκε το γνωστό του άρωμα νοτισμένων εγγράφων και μια απροσδόκητη ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί του…».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Το άρωμα που αναδύεται από τα νοτισμένα χαρτιά μιας άλλης εποχής, καμιά φορά ακόμα και από τα φαινομενικά αδιάφορα έγγραφα αρχείου μιας δημόσιας υπηρεσίας, έχει μαγικές ιδιότητες: Τρυπάει το χρόνο και η οσμή του γίνεται οδηγός για να έρθουν στο φως καλά σφραγισμένα μυστικά.
Ένας νέος και φιλόδοξος αρχαιολόγος πασχίζει να ξεφύγει από την ατέλειωτη χορεία των νέων που έθαψαν τις ανησυχίες τους κάτω από τόνους ρουτίνας σε μια άχαρη επαγγελματική ζωή. Το ζιζάνιο που τον ερεθίζει θα διασταυρωθεί με τις τύχες ενός τελματωμένου δημόσιου υπάλληλου, της δαιμόνιας γραμματέως του, μιας ανήσυχης φοιτήτριας και ενός μυστηριώδους καθηγητή πανεπιστημίου. Μια παραπεταμένη από δεκαετίες στις καλένδες κάποιου υπουργείου ανώνυμη επιστολή από το Βερολίνο γίνεται ο μίτος που, καθώς ξετυλίγεται, αλλάζει καταλυτικά τις ζωές όλων.
Ο Τάκης Σκλάβος στην κοινωνική αυτή νουβέλα μυστηρίου, με μπόλικη φαντασία, κοινωνική διεισδυτικότητα και λεπτό σαρκασμό, σκιαγραφεί χαρακτήρες πειστικούς, με τέχνη χρονογράφου. Οι ήρωές του, αλυσοδεμένοι στις συμβάσεις μιας κοντινής με τη σημερινή εποχής, κατασκευασμένες από τους ίδιους ή από αγαπημένα τους πρόσωπα, ενδεχομένως βαλτωμένοι και βουτηγμένοι στη μικροαστική θαλπωρή της «βολής» τους, δεν παύουν να καταδιώκονται από το σαράκι μιας άλλης, αληθινής ζωής, να σκαλίζουν τα όνειρα και τους ανεκπλήρωτους πόθους τους. Και κάπου εκεί κάνουν την εμφάνισή τους τα παιχνίδια της Ιστορίας και της «μοίρας» για να δώσουν τη δική τους χείρα βοηθείας στα σχέδιά τους.
Όπως σε όλα τα έργα του Σκλάβου, οι ανοιχτοί λογαριασμοί του παρελθόντος, ιδιαίτερα οι λογαριασμοί της Ιστορίας, δεν κλείνουν ποτέ. Λουφάζουν, παραμονεύουν, μεταπλάθονται, σε κάθε όμως περίπτωση υποβόσκουν και περιμένουν την κατάλληλη συγκυρία για να επανεμφανιστούν. «Η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ. Απ’ το Ζίνκελ περνάει σε μας κι από μας σε κάποιους άλλους», λέει κάποια στιγμή ο Άρης, κεντρικός ήρωας της νουβέλας.
Η ζωή για άλλη μια φορά σκηνοθετεί τις πιο απροσδόκητες εξελίξεις, το απρόοπτο παραμονεύει παντού και το χάρτινο άρωμα, σαν άλλη χρονομηχανή, προδίδει τις κλωστές που δένουν το χτες με το σήμερα…
Το βιβλίο του Τάκη Σκλάβου «Χάρτινο άρωμα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Μια νουβέλα μυστηρίου με… άρωμα Ιστορίας