«…’’Μην τα ψάχνεις. Εγώ, παρόλο που αγάπησα πολύ τη ζωή, ποτέ μου δε φοβήθηκα το θάνατο. Αν θέλεις τη συμβουλή μου, μη σκέφτεσαι το τέλος, αλλά φρόντιζε να ομορφαίνεις την κάθε μέρα και να χαίρεσαι την κάθε στιγμή, που είναι μοναδική. Θα σου πω και κάτι ακόμα. Λειτουργούσα πάντα με την καρδιά. Όχι με το μυαλό. Είχα διώξει τα πολλά “πρέπει” απ’ τη ζωή μου, στο βαθμό βέβαια που δεν έβλαπτα τους άλλους. Υπήρξα πάντοτε ο εαυτός μου. Δεν αλλοτριώθηκα […] Προσπαθούσα πάντα […] να κοιτάζω το ψαχνό γύρω απ’ το λουκουμά κι όχι την τρύπα του στη μέση’’…».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Η ουσία της ζωής του ανθρώπου δεν προσδιορίζεται από την ηλικία, μα από τη θέση που σε κάθε φάση της ζωής του παίρνει απέναντι στα αμείλικτα διλήμματα της ύπαρξης: μαχητικότητα ή παραίτηση, απαιτητικότητα ή μοιρολατρία, αισιόδοξη οπτική ή πεσιμισμός. Και η Ειρήνη, η κεντρική ηρωίδα της μυθιστορηματικής αυτής βιογραφίας, απάντησε νωρίς στα διλήμματα αυτά, επιδιώκοντας σε κάθε περίοδο αλλά και σε κάθε όψη της πορείας της στον κόσμο τούτο να ζήσει μια ζωή ολοδική της κι όχι ξένη, γεμάτη νεανικό οίστρο κι όχι κενή από την «πρώτη ουσία, την αρχή».
Η Χριστίνα Ξύδη-Ζαβλιάρη αποπειράται να καταγράψει με ρεαλισμό, λεπτές δόσεις χιούμορ και τρυφερότητα τη ζωή μιας γυναίκας που επέλεξε να ζήσει όπως αρμόζει σε κάθε γυναίκα που ασφυκτιά στα στενά όρια τα οποία οι στερεοτυπικές αντιλήψεις χαράσσουν ακόμα και σήμερα: αδέσμευτη από τις συμβατικές επιταγές της εποχής και δεσμευμένη μονάχα στους ευγενείς στόχους, στη στήριξη των αγαπημένων της προσώπων αλλά και όσων είχαν ανάγκη, στην υπεράσπιση του δίκιου.
Η αφήγηση της ζωής της Ειρήνης, μιας ζωής που τόσο με το περιεχόμενο της όσο και με τη διάρκειά της χώρεσε τα πάντα, γίνεται το όχημα για να ταξιδέψουμε σε όλο τον 20ό αιώνα, από τις πολυτάραχες αρχές του μέχρι και το «millenium», το ορόσημο της αλλαγής χιλιετίας, πριν καταλήξουμε στη σημερινή εκρηκτική εποχή. Τα παιδικά χρόνια στην επαρχία, τα εφηβικά και νεανικά στην Αθήνα, ο μεγάλος έρωτας, τα μαύρα χρόνια της Κατοχής, αλλά και η αύρα της Αντίστασης, η μεταπολεμική και μετεμφυλιακή ζωή, η κοινωνική ανησυχία αλλά και η ευκαιρία για μια πλατιά πολιτιστική καλλιέργεια, η επαφή με την Ευρώπη, η εφταετία της χούντας, το τελευταίο τέταρτο του αιώνα και η σταδιακή απώλεια των ανθρώπων που τη σημάδεψαν, η ανατολή της χιλιετίας και η περήφανη δύση της ζωής της.
Ένα οδοιπορικό σε ολόκληρο τον 20ό και στις αρχές του 21ου αιώνα με τα μάτια μιας γυναίκας ελεύθερης κι ασυμβίβαστης, που ρούφηξε τη ζωή ως το μεδούλι και διάλεξε το δρόμο της «αιώνιας» νιότης, χωρίς να χρειαστεί να πουλήσει την ψυχή της στο διάβολο.
Το βιβλίο της Χριστίνας Ξύδη-Ζαβλιάρη 100 χρόνια ζωής είναι λίγα, πολύ λίγα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Η διαδρομή μιας γυναίκας που ερωτεύτηκε τη ζωή και μάλωσε με το θάνατο
Η Χριστίνα Ξύδη-Ζαβλιάρη γεννήθηκε το 1943 στην Αθήνα. Μαθήτευσε (Γυμνάσιο-Λύκειο) στο PierceCollege και από το 1962 έως το 1967 σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο της Αθήνας. Για 20 χρόνια (μέχρι το 1988) εργάστηκε στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων ως υπεύθυνη του τομέα προγραμματισμού ανέγερσης των σχολικών κτηρίων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Από το 1988 ως το 2009 υπήρξε στέλεχος εταιρειών κατασκευής κτηρίων τυποποιημένης δόμησης με στοιχεία μπετόν υπερυψηλής αντοχής. Τη διετία 2011 έως 2013 εργάστηκε στο Αμάν της Ιορδανίας σε ιρακινή τεχνική εταιρεία ως υπεύθυνη μελετών σχολικών προκατασκευασμένων κτηρίωνπου επρόκειτο να ανεγερθούν στο Ιράκ. Είναι παντρεμένη με τον πολιτικό μηχανικό Κωνσταντίνο Ζαβλιάρη και έχει δύο παιδιά και τέσσερα εγγόνια.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.