ΠΕΡΗΦΑΝΕΣ ΚΑΙ ΑΔΟΥΛΩΤΕΣ

«Όρμησε στη σκηνή τους ένας ψηλός γεροδεμένος αλφαμίτης, βιτσίζοντας τον αέρα μ’ ένα συρματόσχοινο. Περίφερε τα ξεπλυμένα γαλανά του μάτια πάνω στις εξόριστες, τα κάρφωσε στη Χρυσούλα και τη διέταξε: «Για έλα δω, συ!». Κίνησε η εξόριστη, έφτασε στο κέντρο της σκηνής, που την περίμενε το τέρας. Σήκωσε κείνος το συρματόσχοινο κι άρχισε να τη χτυπάει στα πόδια με δύναμη. Η εξόριστη ένιωσε να την καίνε φωτιές. Το πρόσωπό της συσπόταν φριχτά κι άλλαζε χρώματα. Κρύος ιδρώτας την περίχυνε. Τα σύρματα μασάγανε την τρυφερή της σάρκα και την ξέσκιζαν. Τα αίματα τρέχαν από τα πόδια της και κυλάγανε στο χώμα».
Στις «Περήφανες κι αδούλωτες» γυναίκες της αντίστασης, του Δημοκρατικού Στρατού, της εξορίας και της αντιδικτατορικής πάλης αναφέρεται το βιβλίο της Ναταλίας Αποστολοπούλου. Οι προσωπικές εμπειρίες και τα βιώματα μιας πικρής εποχής, οι περιπέτειες επώνυμων κι ανώνυμων γυναικών, μνημονεύονται με τρόπο άλλοτε μυθιστορηματικό και άλλοτε «ντοκουμενταρισμένο».
Πέρα από την κατάθεση γεγονότων που σημάδεψαν την πρόσφατη ελληνική Ιστορία, η Ναταλία Αποστολοπούλου μας δίνει τη διάσταση του γυναικείου κινήματος αντίστασης, την ισότητα που απολάμβαναν οι γυναίκες στην επιχειρησιακή δράση και την οργανωτική δομή του ΕΑΜ, του ΔΣΕ και του ΚΚΕ, καθώς και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν στην εκπλήρωση του διττού τους ρόλου: εκείνον της μητέρας και της αγωνίστριας.
Στις 240 σελίδες των «Περήφανων κι αδούλωτων» περιλαμβάνεται το δεύτερο βιβλίο της Ναταλίας Αποστολοπούλου που κυκλοφόρησε το 1980 με τον τίτλο «Στις μυλόπετρες της βίας». Το έργο αυτό, πάντα επίκαιρο, αποτελεί φόρο τιμής σε όλες τις γυναίκες που θυσίασαν την προσωπική τους ευτυχία στο βωμό της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
Το εξώφυλλο του βιβλίου, πραγματικό έργο τέχνης, σχεδίασε ο σπουδαίος ζωγράφος και χαράκτης Βάλιας Σεμερτζίδης.