«Ήρθε ο καιρός των ηττημένων
και των άλλων, των αμετανόητων.
’’Ώρα να γυρίσεις σελίδα’’,
τους είπαν κάποτε,
μα κείνοι πετάξαν το βιβλίο μακριά
κι έσκισαν τη σελίδα
για να τυλίξουν την καρδιά τους.
Έτσι απόμειναν,
γυμνοί, με το τσαλακωμένο χαρτί
πάνω στο στήθος,
φυλαχτό και καταδίκη τους».

(απόσπασμα από το σπονδυλωτό ποίημα
«Βρόχος ισόβιος, ερωτικός ‒VII: Αμνηστία»)

Όταν η νύχτα απλώνει το πέπλο της, οι πληγές που μάζεψαν οι καιροί αναζητούν γιατρικό στη θαλπωρή του ονείρου, οι πιο απόμακρες γωνιές του νου και της μνήμης τραντάζονται συθέμελα από το «βάρος της ελπίδας».
Πάνω σ’ αυτόν τον καμβά, ο πολλά υποσχόμενος και ήδη βραβευμένος στους σημαντικότερους ποιητικούς διαγωνισμούς ποιητής Πέτρος Βασιλάκος (1^ο Βραβείο Ποίησης στον 41^ο Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών το 2022, καθώς και 2^ο Βραβείο Ποίησης στον ΛΘ΄ Διαγωνισμό του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, περιόδου 2022-2023, αμφότερα με το ψευδώνυμο Βάσος Πετράκος) σκαλίζει την παρθενική του ολοκληρωμένη ποιητική συλλογή και συστήνεται αθόρυβα, σεμνά, μα και πειστικά, όπως ακριβώς και οι στίχοι του. Τίποτα εξεζητημένο δε θα βρει κανείς εδώ: Δε γράφει για να ξεχωρίσει, μα για να σμίξει το στεναγμό του ανεκπλήρωτου με το πείσμα της προσδοκίας. Δεν έρχεται για να στήσει αλαζονικά το βάθρο του, μα για να γίνει ένα και να δώσει φωνή στις μύχιες σκέψεις όσων δεν ξόρκισαν τα πάθη τους, αυτών που μάτωσαν ψυχικά μα στέκουν όρθιοι, των αμετανόητων κολασμένων της ζωής, του έρωτα, του μόχθου.
Φιλοτεχνεί το έργο του λες κι άρπαξε την πένα από το χέρι μας και βούτηξε στα βάθη της ψυχής όλων και καθενός. Και μας παίρνει απ’ το χέρι για να μας σεργιανίσει στα πιο δύσβατα μονοπάτια του στοχασμού, σε όλα όσα διστάσαμε να μοιραστούμε ανοιχτά: τα όνειρα, τις αγωνιώδεις ανάσες, τους αδικαίωτους πόθους, το φόβο της λήθης και της προδοσίας, τους έρωτες που άνθισαν ή μείνανε στις σκιές, τα σκοτάδια της ύπαρξης που γυρεύουν το φως της εξιλέωσης. Αλλά συνάμα αφουγκράζεται με περισσή ευαισθησία τη βουή της Ιστορίας, τοποθετούμενος σθεναρά στη «λάθος» πλευρά της.
Αλλά η αληθινή αποκάλυψη βρίσκεται στο συναπάντημα της θεματολογίας με την πρωτοποριακή, ρηξικέλευθη γραφή του ποιητή. Έχοντας ως μαγιά λέξεις απλές μα πανίσχυρες, καθημερινές, οικείες, κατορθώνει έντεχνα και με ασυνήθιστη μαεστρία να τις παντρέψει με μια απαράμιλλη εικονοπλαστική ικανότητα. Ο Βασιλάκος είναι δεινός αφηγητής, αλλά και «παραμυθάς» συνάμα. Καταργεί συχνά τόπο, χρόνο και σχήματα, αλλά όχι το μέτρο και την αισθητική, καθώς ο στίχος του είναι αριστοτεχνικά κεντημένος. Η εκφραστική λιτότητα συνυφαίνεται με μια νοηματική μεστότητα, σ’ ένα σπάνιο αμάλγαμα δωρικότητας και γλαφυρότητας. Ο ρεαλισμός ‒κάποιες φορές στα όρια του νατουραλισμού‒ συναγωνίζεται την ονειρική-παραμυθική ατμόσφαιρα, ο τολμηρός (αυτο)σαρκασμός τον ασυγκράτητο γλυκόπικρο λυρισμό.
Η Νυκταλγία είναι μια κατάθεση που έρχεται να ταράξει τα νερά της ψυχής και της ποίησης. Είναι βέβαιο ότι ο Πέτρος Βασιλάκος με το έργο τούτο ρίχνει άγκυρα στα ελληνικά γράμματα και θα μνημονευτεί στο μέλλον. Κι ας δηλώνει στους «Αφηρωισμούς» του με παροιμιώδη σεμνότητα: «…Όσο για τον ποιητή, / κανείς ας μην τον θυμηθεί»
Το βιβλίο του Πέτρου Βασιλάκου Νυκταλγία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία. 

Μια υπόκωφη κραυγή για ό,τι την ύπαρξη σημαδεύει.

«Τώρα στη σύναξη της Αχτής
νικητής θα παρουσιαστώ
μ’ όλες τις φωτιές μου αναμμένες ακόμη
να υπερασπίζονται τα καινούργια ταξίδια»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Στο σύνορο θάλασσας και στεριάς, εκεί όπου σμίγουν δυο κόσμοι
τόσο κοντινοί και τόσο απόμακροι συνάμα, ακροβατεί τούτη δω η
ποιητική συλλογή.
Ένας σύγχρονος “Οδυσσέας’’ περιδινείται στους ωκεανούς του
κόσμου αρνούμενος να βυθίσει την ύπαρξή του στα βρόμικα νερά
της λήθης, της απομόνωσης και της εσωστρέφειας. Καβαλά το
κύμα για να πλησιάσει και να αφουγκραστεί τους κολασμένους
όπου γης. Η περιπλάνηση τον έμαθε να νιώθει δικό του τον ιδρώτα, το δάκρυ, το αίμα κάθε κατατρεγμένου σε θάλασσα και στεριά.
Έχει το ίδιο πείσμα με τον Ομηρικό Οδυσσέα: Ξορκίζει αυτό που του επιφυλάσσουν σαν “μοίρα’’ οι μοντέρνοι δήμιοι – θεοί του κέρδους. Βαδίσει σε δρόμους απερπάτητους. Tα βάζει με τα ανθρώπινα τέρατα, ξέρει πού να ρίξει το ανάθεμα για τα μαρτύρια και τα ναυάγια. Υποκλίνεται με ευλάβεια στους ακριβούς του συντρόφους, παντρεύει την τιμή στους νεκρούς με την έγνοια για τους ζωντανούς. Χτίζει την Ιθάκη του στην ανατολή ενός κόσμου νέου.
Με σκάφος την ελπίδα σαλπάρει για τις πιο όμορφες θάλασσες, αυτές “που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει…’’

«Ν’ ακούς ποίηση
γιατί η ποίηση
δεν είναι οίηση
η ποίηση
είναι έμπνευση.
Η ποίηση δεν είναι κομπασμός
είναι του καθημερινού μόχθου
ο θαυμασμός».

(απόσπασμα από το ποίημα «Στην ποίηση»)

Όταν η πένα του ποιητή έρχεται να φωτίσει τον ανθρώπινο κάματο, τις μικρές και μεγάλες στιγμές της καθημερινής ζωής μα και της Ιστορίας, η ποίηση συναντά την αληθινή αποστολή της.
Την αλήθεια αυτή έρχεται να υπηρετήσει το αξιόλογο έργο του Παναγιώτη Μελά, ο οποίος με την ποιητική του αυτή συλλογή κατορθώνει να αγγίξει ένα ευρύ φάσμα της ανθρώπινης δημιουργίας σε όλα τα επίπεδα, αλλά και του συναισθηματικού πλούτου που κουβαλά η πολυταξιδεμένη ψυχή των ανθρώπων του μόχθου. Στα τρία μέρη του ποιητικού έργου ξεδιπλώνεται η αγωνία του μαχόμενου ταξιδευτή της θάλασσας, η ευαίσθητη ματιά του για τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα, αλλά και η αγάπη για τα πρόσωπα που σημαδεύουν τη ζωή του, δοσμένα άλλοτε με μαχητικό και ασυμβίβαστο πνεύμα κι άλλοτε με χιούμορ και σκωπτικότητα, πάντοτε όμως με μια τρυφερότητα ανεπιτήδευτη.
Ο Παναγιώτης Μελάς καταθέτει σεμνά το δικό του δημιουργικό οβολό στη μεγάλη στρατιά των «ποιητών των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων». Ιχνηλατώντας αλλά και αποκαθηλώνοντας το καββαδιακό πρότυπο, προσεγγίζει τη μαγεία μα και την τραχιά όψη του θαλασσινού ταξιδιού, μετατρέπει τον πόνο σε μεράκι, την κοινωνική και ιστορική ανησυχία σε μούσα. Κι έτσι αφουγκράζεται τον αχό μιας κοινωνίας που ασφυκτιά και ματώνει πίσω από τα πέπλα της έπιπλαστης ευμάρειας, για να ταχθεί αταλάντευτα στο πλευρό των κατατρεγμένων. Συνάμα, στρέφει το βλέμμα σε προσφιλή πρόσωπα, για να τα υψώσει σε σύμβολα που ενσαρκώνουν το όραμα μιας νέας ζωής.
Γιατί ο λόγος, η ποίηση, η πνευματική δημιουργία δεν είναι μια ελιτίστικη προσέγγιση, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη, λαϊκή, πηγαία υπόθεση.
Το βιβλίο του Παναγιώτη Μελά «Τέκνο της θαλασσινής ανάγκης», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

Ένα ποιητικό ταξίδι στις θάλασσες του μόχθου και των ονείρων

«Τι έγινε και έχασε το βλέμμα
Τη φρεσκάδα
Τι έφταιξε και ράγισε του κόσμου
Η εικόνα
Κι οι άνθρωποι βουλιάζουνε
Σε κάθε χαραμάδα
Και στήνονται ζωές γυμνές
Στο μάτι του κυκλώνα»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η Ελένη Καλαγκιά στην παρούσα ποιητική συλλογή της (την τρίτη κατά σειράν) και με τον μεστό της λόγο, μας κάνει κοινωνούς της ψυχής και των προβληματισμών της, και αποτυπώνει τα σημεία των καιρών: Τη θλίψη της εποχής, τη μοναξιά, την απογοήτευση, την απώλεια.
Περπατάει στο δύσβατο μονοπάτι των στίχων με τον δικό της λυρικό και άμεσο τρόπο προσεγγίζοντας τους αναγνώστες έτσι, όπως μόνο οι ποιητές μπορούν: Άλλοτε τρυφερά και στοχαστικά, χαϊδευτικά, και άλλοτε καταγγέλλοντας, φωνάζοντας, απορώντας, θέτοντας το δάχτυλο «εις τον τύπον των ήλων».
Η ποίηση της Ελένης Καλαγκιά μπορεί τελικά να μας βοηθήσει να ελπίζουμε σε ένα πιο ανθρώπινο μέλλον.
Όταν οι λέξεις αποδίδουν άριστα, ποιητικά, τα γκρίζα τοπία της ψυχής στην κοινωνικοπολιτική τους διάσταση