«…Ο Teriade θέλησε να έρθουν οι επιστολές στο φως. ’’Εσύ ο Μυτιληνιός θα τις παρουσιάσεις και θα τις κρίνεις […] Αυτή η ’’άλλη όψη’’ του Ελύτη, με τις ειλικρινείς σκέψεις και εξομολογήσεις του, στον πλέον έμπιστο και ’’εξ απορρήτων’’ φίλο του Teriade, που συχνότατα τον περιγράφει ως ευεργέτη του, μας παρέχει την πλέον αυθεντικη και ανόθευτη απεικόνιση του ’’εγώ’’ του, αποκαθαρμένη από τους αδιάκριτους προβολείς της δημοσιότητας […] οι επιστολές αυτές δεν έπρεπε να γίνουν παρανάλωμα της ήθης ή της αφάνειας, αλλά να δουν το φως και να κατατεθούν στην Ιστορία, ώστε να αποτελέσουν κεφάλαιο του πνευματικού μας πολιτισμού…».

(αποσπάσματα από τον Πρόλογο του συγγραφέα στο βιβλίο)

Ο Οδυσσέας Ελύτης, ο ανυπέρβλητος αυτός ποιητής του «Άξιον Εστί», μια «ποιητική ιδιοφυΐα», κατά Μίκη Θεοδωράκη, ένας δημιουργός που άσκησε βαθύτατη επίδραση στη συνείδηση πλατιών στρωμάτων του λαού μας, ξανασυστήνεται στις νεότερες γενιές μέσα από έναν άλλο δρόμο.
Ο Δημήτρης Νικορέτζος ζωντανεύει τη βαθιά επιθυμία του διεθνούς φήμης Λέσβιου πνευματικού ανθρώπου Στρατή Ελευθεριάδη-Teriade, λογοκριτικού, εκδότη του έργου, υποστηρικτή και στενού φίλου κορυφαίων καλλιτεχνικών προσωπικοτήτων του 20ού αιώνα (Ματίς, Πικάσο, Μιρό και άλλων), να γίνουν κτήμα του ελληνικού και ιδιαίτερα του λεσβιακού λαού 12 πολύτιμες, αδημοσίευτες, προσωπικές επιστολές του μεγάλου μας νομπελίστα προς τον ίδιο τον Teriade.
Σε μια υπερπολυτελή, σπάνιας καλαισθησίας, σκληρόδετη έκδοση, συνοδεία πλούσιου σχολιασμού και σπάνιων φωτογραφικών στιγμιοτύπων, παρατίθενται τόσο αυτούσιες, όπως ιδιοχείρως αποτυπώθηκαν στο επιστολόχαρτο, όσο και μεταγεγραμμένες, ατόφιες και αυθεντικές σκέψεις, συλλογισμοί, κρίσεις, σχόλια του ποιητή στην πορεία της διαδρομής του προς την παγκόσμια καταξίωση και το Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1979. Παράλληλα, όμως, από τις εξομολογητικού και διακηρυκτικού συνάμα χαρακτήρα επιστολές αναφύεται η αγωνία του να καταθέσει τη δική του παρακαταθήκη, το δικό του «κομματάκι», όπως έλεγε, στην παράδοση της χώρας και του λαού, μα και η ανησυχία του για την προϊούσα πνευματική υποχώρηση της χώρας, όπως με πικρία αλλά χωρίς ίχνος αφορισμού διαπίστωνε.
Από το 1948 (1ο γράμμα) έως το 1973 (12ογράμμα), από την περίοδο της εγκατάστασης στη Γαλλία και της επαφής του με το αφάνγκατέ της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, αλλά και ζωγραφικής, έως και το διάστημα μετά την περίοδο στην οποία όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στους δικτάτορες, αρνούμενος να δεχτεί το χουντικό βραβείο, παρακολουθούμε τις ελπίδες, τις προσδοκίες, την πίστη στην αξία του έργου του, τις απογοητεύσεις, την αυστηρή κριτική του ματιά απέναντι στην αστική πνευματική ένδεια, την ιδέα έκδοσης περιοδικού που θα αποτελούσε αντίβαρο στην παρακμή αυτή, την περιφρόνηση προς τις υλικές ανέσεις, τις σοβαρές οικονομικές δυσχέρειες που έθεταν φραγμούς ακόμα και στη δυνατότητά ενός ανθρώπου των γραμμάτων να αγοράζει βιβλία, την υποδοχή που συνάντησε το εμβληματικό «Άξιον Εστί», τα πρώτα σημάδια καθολικής αναγνώρισης. Ένα απροσμέτρητης αξίας πνευματικό ντοκουμέντο.
Το βιβλίο του Δημήτρη Νικορέτζου Αγαπητέ μου Tèriade κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

Mια μοναδική αποκάλυψη του εσώτερου Ελύτη
και των πηγών έμπνευσής του…