«Η Ηλέκτρα όλη την ημέρα ήταν ανήσυχη. Τ’ απόγευμα ξεφύλλισε όλες τις εφημερίδες, μήπως και γράψαν κανένα συμβάν σχετικό με τους κομμουνιστοσυμμορίτες, όπως τους ονομάζαν τότε υποτιμητικά τους κομμουνιστές. Αλλά τίποτε. Την άλλη μέρα στις πρωινές, το ίδιο. Άρχισε πια να ησυχάζει. ‘’Τους ξέφυγε’’, ακούστηκε να μονολογεί με ανακούφιση και κάποια περηφάνια. Τακτοποίησε το μικρό διαμέρισμα, έστρωσε το κρεβάτι προσθέτοντας κι ένα δεύτερο μαξιλάρι, γιατί, πού να ξέρει; Κάποιο βράδυ, κυνηγημένος ή ακούγοντας τα μυστικά μηνύματα της αγάπης της, να ζητούσε πάλι εδώ καταφύγιο. Η αγάπη της θα του έστελνε συνέχεια μυστικά μηνύματα, που θα’ ταν αόρατα από τους διώκτες του. Αλλά πέρασαν πολλές μέρες. Μήνες, χρόνια, αλλά καμιά είδηση. Αν τον σκότωναν, επειδή ήταν επικυρηγμένος, θα γράφαν. Αλλά δε γράψαν. Αν πέθανε, σίγουρα θα πέθανε αγωνιζόμενος για το θρίαμβο της επανάστασης. Αν, όμως, ζει, τότε είναι περισσότερο από βέβαιο ότι αγωνίζεται για την επερχόμενη επανάσταση».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Δεκαετία του 1930: έντονοι ταξικοί αγώνες, άνοδος του φασισμού και δικτατορία.
Δεκαετία του 1940: Πόλεμος, Κατοχή, Εμφύλιος και πολιτικές διώξεις.
Οι αγωνιστές της Δημοκρατίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της κοινωνικής προόδου αναγκάζονται να δράσουν στην παρανομία. Ήρωες που δεν πήραν το ρόλο τους ύστερα από κάποια συμβουλή ή διαταγή, αλλά με τη θέλησή τους, ακούγοντας τη φωνή της συνείδησής τους.
Ο Αποστόλης είναι «Ο Παράνομος» ήρωας του μυθιστορήματος του Βασίλη Ρέππα. Κυνηγημένος και επικηρυγμένος, δίνει τον αγώνα του στη μεταξική δικτατορία, τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, τη γερμανική Κατοχή, τον Εμφύλιο σπαραγμό. Ζει κάθε ημέρα σαν να είναι η τελευταία της ζωής του, έχοντας ως μοναδικούς συντρόφους τον κίνδυνο και την αγωνία.
Στις 160 σελίδες του βιβλίου του Βασίλη Ρέππα, ζωντανεύει μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας της ελληνικής πολιτείας που σημαδεύτηκε από τον ηρωισμό και τη θυσία χιλιάδων περήφανων αγωνιστών που κράτησαν ζωντανό το όραμα της ανατολής της Μεγάλης Παναθρώπινης Ημέρας.
«Ο Παράνομος» συναρπάζει τον αναγνώστη με τη συγκλονιστική πλοκή και την ταχύτατη εναλλαγή σκηνών, προσώπων και περιστατικών. Με γλαφυρή περιγραφή και ζωντανούς διαλόγους, διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον από την πρώτη έως την τελευταία αράδα.
«Ο Παράνομος» νομιμοποιήθηκε στη συνείδηση των αναγνωστών και κυκλοφορεί σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«Δεκέμβρης, 1947. Φοβάμαι! Φοβάμαι, μανούλα μου. Δεν ντρέπομαι που το λεω. Μου γράφεις να προσέχω την υγεία μου. Να φυλάγομαι από το κρύο. Να φοράω πάντα τη φανέλα που μου έχεις πλέξει με τα χεράκια σου. Αχ, μανούλα μου! Από το κρύο είναι εύκολο να φυλαχτείς. Πώς όμως να φυλαχτείς από το φόβο; Με τα σώβρακα; Μακάρι! Ο φόβος είναι κάτι που δε βγαίνει με το τίποτα!… Είναι μια ανίατη ‘‘αρρώστια’’ που αλέθει τα σωθικά. Πριονίζει τα νεύρα μέρα-νύχτα».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η «Άσβηστη Ελπίδα» είναι το τελευταίο μέρος μιας τριλογίας που αναφέρεται στις δραματικές μέρες της Νεοελληνικής μας Ιστορίας, στις μέρες του Εμφυλίου Πολέμου, όπως τις έζησαν φαντάροι κι αντάρτες. Ο Νίκος Κυτόπουλος, μετά το «Μεγάλο Ανήφορο» (1957) και τη «Δοκιμασία» (1983), καταθέτει τις προσωπικές του μαρτυρίες, πλασμένες με στοιχεία μυθιστορηματικά.
Ο Νίκος Κυτόπουλος, ζωντανός μάρτυρας εκείνου του σπάνιου στα χρονικά αδελφικού αλληλοσπαραγμού, δίνει την ατμόσφαιρα εκ των ένδον. Η τραγική πραγματικότητα μεταμορφώνεται σε σισύφειο μύθο. Ο συγγραφέας αίρεται πάνω από τα γεγονότα, τις καταστάσεις, αλλά και τον εαυτό του κι αναζητεί μέσα στο χαλασμό τον άνθρωπο, τις αντιφάσεις του και το δράμα του.
Αναζητώντας, βρίσκει το σύγχρονο Σίσυφο: είναι οι άνθρωποι και από τις δύο πλευρές των χαρακωμάτων. Είναι ο ίδιος, οι συμπολεμιστές του και οι αντίπαλοί του – τα’ αδέλφια του. Είναι ο κεντρικός ήρωας που, μαζί με την ταξιαρχία του φτάνει μετά από οκτώ μήνες περιπλανήσεων από τον Έβρο στο Γράμμο για να πάρει μέρος στο αδελφοκτόνο μακελειό.
Στις 384 σελίδες του βιβλίου, παρακολουθούμε τη μάχη που δίνει ο ήρωας με τη συνείδησή του: αντιλαμβάνεται ότι ο Σίσυφος, ο καταδικασμένος από τους θεούς στο μαρτύριο της πέτρας, δεν είναι ο ίδιος, αλλά ο «ελεύθερος», εκείνος που μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιλέξει να εγκαταλείψει το έργο του. Κι αποφασίζει την έσχατη στιγμή να πει το μεγάλο ΟΧΙ…
Ο Νίκος Κυτόπουλος, βραβευμένος από την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών για την ποιότητα των έργων του (Βραβείο Λουντέμη 1980, Βραβείο Μιχαέλας Αβέρωφ 1986, Καλύτερο Βιβλίο της Χρονιάς 1983), παραδίδει στο αναγνωστικό κοινό ένα ακόμη λογοτεχνικό αριστούργημα. Η «Άσβηστη Ελπίδα» πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

«Η Σιμέλα έσκυψε πάνω απ’ τ’ αμάξι. Φίλησε τον άντρα της. Τα ματωμένα χείλη του, τα σφαλισμένα μάτια. Ύστερα πήγε με σταθερά βήματα στην άλλη μεριά του αμαξιού, έβαλε τα χέρια της κάτω από το νεκρό κορμί του γιου της, το σήκωσε, έκανε ένα-δυο βήματα προς τα πίσω, έφερε το κεφάλι του πιο κοντά στον κόρφο της. “Τώρα γιόκα μου, θα σε πλύνω, θα σε ξυρίσω, τα γιορτινά θα σου φορέσω, γαμπρός να βγεις να σεργιανίσεις στα σοκάκια, να δεις την κοπελιά που αγαπάς, να τη σφιχταγκαλιάσεις”».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Τα «Διλήμματα» είναι η πρώτη συλλογή διηγημάτων του Χρήστου Πολυχρονίδη που δημοσιεύεται στην Ελλάδα. Γραμμένα σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους, με ήρωες απλούς, καθημερινούς ανθρώπους που μεταμορφώνονται σε αγωνιστές και ήρωες σε δύσκολες ημέρες και καιρούς. Άνθρωποι αγνοί, που βρίσκονται μπροστά σε μεγάλα διλήμματα, σε σκοτεινές πτυχές της Ιστορίας: οι τελευταίες μέρες της Κατοχής, ο Εμφύλιος, ο ξεριζωμός, η «κηδεμονευόμενη δημοκρατία» μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της 21^ης Απριλίου…
Κεντρικό σημείο και απεικόνιση είναι η αγάπη, η οποία εξυφαίνεται σαν χρυσό νήμα που διασταυρώνεται σε όλο το έργο. Η αγάπη που χαρακτηρίζει τις σχέσεις των ηρώων των διηγημάτων, αλλά και η αγάπη που ο συγγραφέας δείχνει στα πρόσωπα που περιγράφει.
Με τρόπο γραφής συναρπαστικό, με γλώσσα ζωντανή και συναισθηματική, τα «Διλήμματα» κρατούν ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη έως την τελευταία από τις 96 σελίδες τους.
Διωγμένος και ο ίδιος ο Χρήστος Πολυχρονίδης από την πατρίδα του, το Σουφλί, αμέσως μετά τον πόλεμο, βρήκε καταφύγιο στη Λ. Δ. της Γερμανίας. Εκεί το συγγραφικό του ταλέντο ωρίμασε και απέδωσε καρπούς. Γυρνώντας στην Ελλάδα, αντιμετώπισε την κακοπιστία του κόσμου της «ελεύθερης αγοράς» και των «φυλακισμένων συνειδήσεων» και ανέστειλε τη συγγραφική του εργασία. Οι εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ» δίνουν την ευκαιρία στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό να γνωρίσει τη δροσιά της γραφής του πάντα δυναμικού και αειθαλούς Χρήστου Πολυχρονίδη. Αναζητήστε τα «Διλήμματα» σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«Παράξενη, αλλόκοτη η νύχτα τους απόψε στον κλειστό, βαθύ και συνήθως ήρεμο Κόρφο. Φυσούσε ισχυρός νοτιάς, που ανέβαζε κύμα. Κύμα ψηλό, δυνατό, που έτρεχε αφηνιασμένο κι έσκαγε με μανία στα βράχια και τις χαμηλές ακτές, σηκώνοντας βοή, που έμοιαζε βόγκο. Στέναζε, θρηνούσε λες ο τόπος ολόγυρα και καθώς στον ουρανό μαζεύονταν σύννεφα και το σκοτάδι πύκνωνε, οι τρεις τους, που βάδιζαν βαρυφορτωμένοι κατάγιαλα, ένιωθαν σαν κάτι το φοβερό να συνέβαινε στα υποχθόνια».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Οι «Δρόμοι παλιοί» είναι μία συλλογή δεκατεσσάρων διηγημάτων του Μιχάλη Λιαρούτσου, που αντλούν τη θεματολογία τους κυρίως από την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου και τα παιδικά χρόνια του συγγραφέα στην Τήνο.
Στιγμές καθημερινές που περνούν απαρατήρητες για τον καθένα την ώρα που τις ζει, αλλά που γίνονται μοναδικές όταν ανακαλούνται στη μνήμη μετά από χρόνια. Σημεία στο χρόνο που στιγματίζουν μια ολόκληρη ζωή, το ατελείωτο κυνηγητό με το θάνατο στα πεδία των μαχών, φιλίες και απώλειες αγαπημένων ατόμων, πρόσωπα που ανταμώθηκαν μόνο μια φορά και χαράχτηκαν στη μνήμη, περιγράφονται με μοναδικό τρόπο στις σελίδες του πέμπτου κατά σειρά βιβλίου του Μιχάλη Λιαρούτσου.
Από τις σκοτεινές χαράδρες του Ολύμπου της Λέσβου, μέχρι την ήρεμη θάλασσα του παλιού λιμανιού της Τήνου, η πένα του συγγραφέα αποτυπώνει στο χαρτί μικρές ιστορίες, με πρωταγωνιστές ανθρώπους που κοίταξαν στα μάτια τη ζωή και το θάνατο κι αναμετρήθηκαν μαζί τους: ανθρώπους που χάραξαν «Δρόμους παλιούς» για να προχωρήσουν οι επόμενες γενιές λίγο μακρύτερα.
Η ικανότητα του Μιχάλη Λιαρούτσου να πλάθει το μύθο με την Ιστορία και να περιγράφει με τρόπο αριστουργηματικό τις ανθρώπινες καταστάσεις, δίνουν στο βιβλίο τη φρεσκάδα των παιδικών ονείρων και το κύρος της ώριμης σοφίας. Προμηθευτείτε το βιβλίο «Δρόμοι παλιοί» από όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«Το μελανό πέπλο της αυγής ξεθώριασε. Αντίκρυ ξεπρόβαλε το πανόραμα της μάχης. Ο ‘’Γαλατάς’’ ανίχνευε την περιοχή ανάμεσα στο Ταμπούρι του Κάντσικου και την κοιλάδα του Σαραντάπορου. Τα βομβαρδιστικά φάνηκαν πάλι ξαφνικά και χτυπούσαν την κορυφή της Τριανταφυλλιάς στα νοτιοδυτικά του χωριού. Τα πεύκα άναβαν σαν σπίρτα. Καπνοί και φλόγες έζωναν το βουνό. Ο δαιμονισμένος θόρυβος των αεροπλάνων συνοδευόταν απ’ τις εκρήξεις και τους πυροβολισμούς. Χαλασμός κόσμου ολόγυρα. Του γέρου του φάνηκε πως είδε κάτι μαύρα σημάδια να κινούνται πάνω κάτω. Του φάνηκε πως έβλεπε τους λαβωμένους και τους νεκρούς να στρώνουν με τα κορμιά τους το δρόμο της νίκης, η οποία έπαιρνε μορφή γυναίκας και νόμιζε πως ήταν η Ελλάδα. Η Ελλάδα να σαλτάρει σπαράζοντας ανάμεσα στ’ αντιμαχόμενα παιδιά της με μαύρο, αιματοβαμμένο πανωφόρι».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Aκόμη και σήμερα, οι βοσκοί του Γράμμου οδηγούν τα κοπάδια τους από ορισμένα μονοπάτια χωρίς να ξεστρατίζουν. Οι νάρκες, απομεινάρια της Ιστορίας, παραμονεύουν και μαρτυρούν ότι κάποτε, στα χώματα αυτά, Έλληνες έπαιρναν τις ζωές Ελλήνων…
Στο Γράμμο του 1947-1948 μας μεταφέρει το βιβλίο του Μιχάλη Παγούνη «Ο θαμπός δίσκος του ήλιου». Η ζωή των κατοίκων των ορεινών χωριών στη σκιά των μαχών, η αθέατη πλευρά της καθημερινής ζωής στον απόηχο των πολεμικών κραυγών.
Με περιγραφική αφήγηση και ζωντανούς διαλόγους, ο αναγνώστης περιπλανιέται στα μονοπάτια και τα σπίτια των ορεινών χωριών, στα στρατόπεδα του Δημοκρατικού και του κυβερνητικού στρατού, ακούει τους βρυχηθμούς των πολεμικών αεροσκαφών και το βουητό των όλμων που βάλουν ακατάπαυστα εναντίον των θέσεων των ανταρτών.
Ο Γράμμος, με την ηρωική και συνάμα τραγική του ιστορία, ποτισμένος με το αίμα αδελφών που έτυχε να βρεθούν σ’ αντίπαλα στρατόπεδα, η Ελλάδα των νικητών και των ηττημένων, σημάδεψαν τη ζωή του Μιχάλη Παγούνη. Τα μαρτυρικά αυτά βιώματα αποτυπώνονται με τρόπο μοναδικό στις 432 σελίδες του «Θαμπού δίσκου του ήλιου».
Εάν θέλετε να περιπλανηθείτε στις θαμπές και σκοτεινές σελίδες της Ιστορίας, αναζητήστε το βιβλίο του Μ. Παγούνη σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

«Αφού θέλετε να με προδώσετε… ορίστε: προχωρήστε στο ‘‘θεάρεστο’’ έργο σας. Σας λέω όμως τούτο: Αν με προδώσετε, θα μ’ εκτελέσουν. Κι έτσι, στην ηλικία αυτή, θα ‘χετε συμμετοχή σε μια εκούσια προδοσία και σε μια άδικη εκτέλεση. Ορίστε, φωνάξτε. Εγώ πάντως δεν θα παραδοθώ: Γιατί ξέρω τι με περιμένει. Θα πολεμήσω ως την προτελευταία σφαίρα μου -γιατί την τελευταία τη θέλω για τον εαυτό μου- για να υπερασπιστώ τη ζωή μου. Για να υπερασπιστώ την αθωότητά μου. Κι ας γίνει ό,τι θέλει. Κι έσυρε το όπλο απ’ την τσέπη του σακακιού του…».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η πορεία μίας νεαρής δικηγόρου προς τη σύγκρουση με το καταπιεστικό κράτος της δεκαετίας του 1960 είναι το θέμα του μυθιστορήματος του Βασίλη Ρέππα. Η «Πορεία προς τη σύγκρουση» περιγράφει τη γνωριμία της Αννίτας με τους διωκόμενους αγωνιστές που αποτελούσαν εμπόδιο για το καθεστώς της «κηδεμονευομένης δημοκρατίας».
Η τυχαία συνάντηση με έναν «παράνομο» την κάνει συνένοχη του αγώνα της. Η τραγική ιστορία του πατέρα της στην εξορία του Άη-Στράτη την αναγκάζει να κοιτάξει με μεγαλύτερη συμπάθεια εκείνους που γνώρισαν τη σκοτεινή πλευρά της ζωής. Με όπλο την επιστήμη της, αποφασίζει να υπερασπιστεί την ελευθερία και την υπόληψη όλων εκείνων που διώχθηκαν για τις ιδέες και τα ιδανικά τους.
Η τεράστια ψυχική δοκιμασία του «δηλωσία» περιγράφεται για πρώτη φορά με τόση γλαφυρότητα στο βιβλίο του Β. Ρέππα: η ιστορία του πατέρα της νεαρής δικηγόρου, που καρτερεί τη δική του δικαίωση από τη δράση της κόρης του, δίνει μια νέα διάσταση στο μυθιστόρημα, κάνοντας τους ήρωές του να ακροβατούν μεταξύ ηρωισμού και τραγικότητας.
Η «Πορεία προς τη σύγκρουση» είναι ένα έργο τρυφερό, που αγγίζει τις πιο ευαίσθητες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής: ο έρωτας και το μίσος, η αλληλεγγύη και η προδοσία, η χαρά και ο πόνος, η λύτρωση και η αδικία, εναλλάσσονται στις 144 σελίδες του βιβλίου.
Αναζητήστε την «Πορεία προς τη σύγκρουση» σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

«Ο Χριστός μια φορά παρακάλεσε το Θεό με το ‘‘απελθέτω το ποτήριον τούτο’’. Εγώ παρακαλούσα κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Όχι τα λόγια του Χριστού, μα το θάνατο. Όμως έζησα. Έζησα, τρόπος του λέγειν. Σωστός ζωντανός–νεκρός. Ένα ανθρώπινο ράκος. Στο σπίτι γελούσαν και κλαίγανε για τη νεκρανάστασή μου. Έπρεπε να βαδίζω στ’ αχνάρια που χάραξε η μοίρα».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

«Τα διηγήματα μιας άλλης ζωής» είναι το δέκατο όγδοο έργο του Γιάννη Κουβά. Αυτοτελείς ιστορίες παρμένες από το χθες και το σήμερα, ενώνοντας ανθρώπους μέσα από τις δυσκολίες που γνώρισε η κάθε γενιά.
Ο Γιούλης, ο μπαρμπα-Αλέκος, ο κυρ-Νίκος, η προσφυγιά, η πείνα και το ξεκλήρισμα της Κατοχής, ο Εμφύλιος, το πικρό χαμόγελο μιας μάνας και το σφιχτό αγκάλιασμα ενός γιου, φιλίες δεμένες στο μέτωπο μιας μάχης, ζωντανεύουν μέσα στις 128 σελίδες του βιβλίου του Γ. Κουβά. Τα προσωπικά του βιώματα, οι ιστορίες που άκουσε και έμαθε στη διάρκεια της πολυτάραχης ζωής του, περιγράφονται με τρόπο μοναδικά συγκινητικό και μελαγχολικό, στη γλώσσα που γνώρισε παιδί ακόμα στις γειτονιές της Καισαριανής.
Μέσα από τις έντεκα μικρές ιστορίες γυρίζουμε σε εποχές που κρύβουν κάτω από τη νοσταλγία, αβάσταχτο πόνο. Το έργο του Γιάννη Κουβά απευθύνεται σ’ αυτούς που δεν θέλουν να ξεχάσουν τα δεινά του παρελθόντος, αλλά και σ’ εκείνους που προβληματίζονται για το μέλλον.
«Τα διηγήματα μιας άλλης ζωής» μπορείτε να τα βρείτε σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«–Πάλι κοπάνα σμηνία; Έρωτας! Μεγάλο πράγμα ο έρωτας! Τι να του ‘λεγα; Εγώ, ένας εξαθλιωμένος, κατακουρασμένος σμηνίας, σ’ ένα φρέσκο κι όλο δροσιά σμηνίτη, που ποτέ δεν έλειψε λεπτό; Δεν είχα κουράγιο ν’ απαντήσω στο αθώο ψιλό γαζί του. Μόνο του ‘λεγα: –Σε διατάζω να μην πεις τίποτε σε κανένα, εντάξει Μίχαλε; –Ναι, σμηνία μου, αφού είναι διαταγή, βλάκας είμαι να πω;»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Θυμάστε, αγαπητοί κύριοι, την εποχή που αφήσατε την οικογενειακή θαλπωρή ή τη φοιτητική ανεμελιά για να υπηρετήσετε τη μαμά-πατρίδα;
Θυμάστε, κυρίες μου, πως χτυπούσε η καρδούλα σας εκείνες τις ατελείωτες ώρες που περιμένατε μπροστά στο τηλέφωνο να ακούσετε τη φωνή του αγαπημένου σας φαντάρου;
Πώς; Δεν έχετε ακόμη δοκιμάσει το χακί; Μη βιάζεστε! Ο χρόνος τρέχει αμείλικτα για όλους!
Ο Θοδωρής Κοντούλης θυμάται «Τότε που η πατρίδα… του ‘κλεινε πονηρά το μάτι», στις μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
Ξεκαρδιστικές, κωμικοτραγικές ιστορίες, γεμάτες ζωντανές περιγραφές και διαλόγους σε γλώσσα «φανταρίστικη», μας μεταφέρουν στα στρατόπεδα και τις μονάδες που υπηρέτησε τη θητεία του ο Θ. Κοντούλης «παίζοντάς τα όλα κορώνα-γράμματα. Μέχρι το τέλος. Μέχρι τη λύτρωση. Τον από μηχανής Θεό, εκείνο το ρημάδι το απολυτήριο»!
Οι ιστορίες από το στρατό μονοπωλούν πολλές από τις συζητήσεις στις αντροπαρέες. Ο Θ. Κοντούλης δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να καταγράψει όλον τον παραλογισμό του στρατού και την αγανάκτηση που νιώθουν οι στρατευμένοι.
«Γλειψίματα», «σέντρες», «φυλακές», «κοπάνες», «γκαβάδια», «σειρούλες» και «παλιοί», σκοπιές, βαθμοί, παράσημα, «παρελαύνουν» μέσα στις 176 σελίδες της μοναδικής μαρτυρίας μιας περιόδου της ζωής του Θ. Κοντούλη που ξεκινά από εκεί που «τελειώνει η λογική».
Κάθε κεφάλαιο από το βιβλίο του Θοδωρή Κοντούλη, «Τότε που η πατρίδα… μου ‘κλεινε πονηρά το μάτι», μπορεί να διαβαστεί απνευστί ως αυτοτελής ιστορία. Εάν θέλετε ένα ανάγνωσμα «για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να γνωρίσουν οι νεώτεροι», αναζητήστε το βιβλίο σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

ΥΓ: Αγοράστε αυτό το βιβλίο. Είναι διαταγή!