«Κι ήταν αυτοί
που μια στιγμή εκτεθήκαν
κι έχασαν τα πάντα,
ήτανε πάθος όνειρο ή τρέλα
για ιδέα
οπού σκορπίσθηκε η ζωή
σα σκόνη στον αέρα.

Κι εκείνοι που τίποτα δεν είχαν
ούτε έρωτα ούτε σπίτι
μήτε άνθρωπο δικό τους,
κάτι για να πονούν,
μια ευθύνη να μπορούν να κρατηθούν».

(από το ποιήμα Αυτοί κι εκείνοι)

Μια ποιητική συλλογή με ιδιαίτερο χρώμα είναι αυτή που καταθέτει ο Γιάννης Θεοδωράκης. Με την ευαισθησία του ποιητή που αφουγκράζεται και πονά τον τόπο, την ιστορία και τους ανθρώπους του, άλλοτε εξυψώνοντας τον τιτάνιο και άνισο αγώνα τους κι άλλοτε θρηνώντας για τις καταστροφές που βίωσαν, περιδιαβαίνει τα πάθη, εφήμερα και αιώνια, τις προσδοκίες, τις ματαιωμένες ελπίδες, αλλά και την πεισματική θέληση για την υπέρβαση, το άπιαστο, την έφοδο στον ουρανό. Η πένα του –αιχμηρή, σκληροτράχηλη, μα και ευαίσθητη, πονεμένη, ματωμένη σε πολλά σημεία– γλιστρά με επιδεξιότητα και δημιουργεί μια εξαιρετικά αρμονική σύνθεση κοινωνικοϊστορικών προβληματισμών-συμβολισμών και εσώτερων, πιο μύχιων στοχασμών.
Με ύφος άλλοτε επικό, άλλοτε λυρικό, κάποιες φορές εξομολογητικό και συχνά κριτικό ή και καταγγελτικό, γεφυρώνει την αναδρομή στους ιστορικούς σταθμούς –ως σύμβολα– με τη σημερινή εποχή. Η γλώσσα του ποιητή είναι ιδιότυπη. Δανείζεται διαχρονικούς λόγιους τύπους από το γλωσσικό μας θησαυρό για να τους αναμείξει έντεχνα με άλλους πιο «λαϊκούς» ή και σύγχρονους, σ’ ένα αισθητικά άρτιο αμάλγαμα, που ηχεί σαν ελεγεία, αλλά και σαν υπόκωφος θρήνος για τα οδυνηρά πάθη τα οποία ο χρόνος και η βούληση επισώρευσαν στο ορμητικό διάβα της Ιστορίας, μα και για τις σύγχρονες, μικρές και μεγάλες, προσωπικές απώλειες. Κάθε λέξη διαλεγμένη με ξεχωριστή φροντίδα, κάθε στίχος κι ένα σύμβολο –ιστορικό, πολιτικό, κοινωνικό– της αιώνιας πάλης των «βροτών» να καθυποτάξουν τα «μόρσιμα» και να ορίσουν τη ζωή με μέτρο το όνειρο.
Η επιλογή ενός τέτοιου εκφραστικού στιλ, πέρα από το ενδιαφέρον και την πρωτοτυπία ως προς τη φόρμα και τον τρόπο προσέγγισης της θεματικής του ποιητή, προσδίδει μια στιβαρότητα στην αφήγηση, βοηθώντας τον να αποφύγει το μελοδραματισμό. Ο ελεύθερος στίχος, με τις περιορισμένες και στοχευμένες ομοιοκαταληξίες, η ιδιοτυπία του μέτρου σε πολλά σημεία, η συνειδητά φειδωλή χρήση της στίξης προκαλούν μια ενδιαφέρουσα ταλάντευση ανάμεσα στο σαφές και το υπόρρητο, που καλείται ο αναγνώστης να ξεδιαλύνει, χαράσσοντας τα όρια του αδιάλειπτου ανθρώπινου μόχθου…
Το βιβλίο του Γιάννη Θεοδωράκη Βροτών Μόρσιμα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

Μια ποιητική περιήγηση στην αδυσώπητη πάλη του ανθρώπου να ορίσει το «πεπρωμένο» του…

«Ήρθε ο καιρός των ηττημένων
και των άλλων, των αμετανόητων.
’’Ώρα να γυρίσεις σελίδα’’,
τους είπαν κάποτε,
μα κείνοι πετάξαν το βιβλίο μακριά
κι έσκισαν τη σελίδα
για να τυλίξουν την καρδιά τους.
Έτσι απόμειναν,
γυμνοί, με το τσαλακωμένο χαρτί
πάνω στο στήθος,
φυλαχτό και καταδίκη τους».

(απόσπασμα από το σπονδυλωτό ποίημα
«Βρόχος ισόβιος, ερωτικός ‒VII: Αμνηστία»)

Όταν η νύχτα απλώνει το πέπλο της, οι πληγές που μάζεψαν οι καιροί αναζητούν γιατρικό στη θαλπωρή του ονείρου, οι πιο απόμακρες γωνιές του νου και της μνήμης τραντάζονται συθέμελα από το «βάρος της ελπίδας».
Πάνω σ’ αυτόν τον καμβά, ο πολλά υποσχόμενος και ήδη βραβευμένος στους σημαντικότερους ποιητικούς διαγωνισμούς ποιητής Πέτρος Βασιλάκος (1^ο Βραβείο Ποίησης στον 41^ο Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών το 2022, καθώς και 2^ο Βραβείο Ποίησης στον ΛΘ΄ Διαγωνισμό του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, περιόδου 2022-2023, αμφότερα με το ψευδώνυμο Βάσος Πετράκος) σκαλίζει την παρθενική του ολοκληρωμένη ποιητική συλλογή και συστήνεται αθόρυβα, σεμνά, μα και πειστικά, όπως ακριβώς και οι στίχοι του. Τίποτα εξεζητημένο δε θα βρει κανείς εδώ: Δε γράφει για να ξεχωρίσει, μα για να σμίξει το στεναγμό του ανεκπλήρωτου με το πείσμα της προσδοκίας. Δεν έρχεται για να στήσει αλαζονικά το βάθρο του, μα για να γίνει ένα και να δώσει φωνή στις μύχιες σκέψεις όσων δεν ξόρκισαν τα πάθη τους, αυτών που μάτωσαν ψυχικά μα στέκουν όρθιοι, των αμετανόητων κολασμένων της ζωής, του έρωτα, του μόχθου.
Φιλοτεχνεί το έργο του λες κι άρπαξε την πένα από το χέρι μας και βούτηξε στα βάθη της ψυχής όλων και καθενός. Και μας παίρνει απ’ το χέρι για να μας σεργιανίσει στα πιο δύσβατα μονοπάτια του στοχασμού, σε όλα όσα διστάσαμε να μοιραστούμε ανοιχτά: τα όνειρα, τις αγωνιώδεις ανάσες, τους αδικαίωτους πόθους, το φόβο της λήθης και της προδοσίας, τους έρωτες που άνθισαν ή μείνανε στις σκιές, τα σκοτάδια της ύπαρξης που γυρεύουν το φως της εξιλέωσης. Αλλά συνάμα αφουγκράζεται με περισσή ευαισθησία τη βουή της Ιστορίας, τοποθετούμενος σθεναρά στη «λάθος» πλευρά της.
Αλλά η αληθινή αποκάλυψη βρίσκεται στο συναπάντημα της θεματολογίας με την πρωτοποριακή, ρηξικέλευθη γραφή του ποιητή. Έχοντας ως μαγιά λέξεις απλές μα πανίσχυρες, καθημερινές, οικείες, κατορθώνει έντεχνα και με ασυνήθιστη μαεστρία να τις παντρέψει με μια απαράμιλλη εικονοπλαστική ικανότητα. Ο Βασιλάκος είναι δεινός αφηγητής, αλλά και «παραμυθάς» συνάμα. Καταργεί συχνά τόπο, χρόνο και σχήματα, αλλά όχι το μέτρο και την αισθητική, καθώς ο στίχος του είναι αριστοτεχνικά κεντημένος. Η εκφραστική λιτότητα συνυφαίνεται με μια νοηματική μεστότητα, σ’ ένα σπάνιο αμάλγαμα δωρικότητας και γλαφυρότητας. Ο ρεαλισμός ‒κάποιες φορές στα όρια του νατουραλισμού‒ συναγωνίζεται την ονειρική-παραμυθική ατμόσφαιρα, ο τολμηρός (αυτο)σαρκασμός τον ασυγκράτητο γλυκόπικρο λυρισμό.
Η Νυκταλγία είναι μια κατάθεση που έρχεται να ταράξει τα νερά της ψυχής και της ποίησης. Είναι βέβαιο ότι ο Πέτρος Βασιλάκος με το έργο τούτο ρίχνει άγκυρα στα ελληνικά γράμματα και θα μνημονευτεί στο μέλλον. Κι ας δηλώνει στους «Αφηρωισμούς» του με παροιμιώδη σεμνότητα: «…Όσο για τον ποιητή, / κανείς ας μην τον θυμηθεί»
Το βιβλίο του Πέτρου Βασιλάκου Νυκταλγία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία. 

Μια υπόκωφη κραυγή για ό,τι την ύπαρξη σημαδεύει.

«Ν’ ακούς ποίηση
γιατί η ποίηση
δεν είναι οίηση
η ποίηση
είναι έμπνευση.
Η ποίηση δεν είναι κομπασμός
είναι του καθημερινού μόχθου
ο θαυμασμός».

(απόσπασμα από το ποίημα «Στην ποίηση»)

Όταν η πένα του ποιητή έρχεται να φωτίσει τον ανθρώπινο κάματο, τις μικρές και μεγάλες στιγμές της καθημερινής ζωής μα και της Ιστορίας, η ποίηση συναντά την αληθινή αποστολή της.
Την αλήθεια αυτή έρχεται να υπηρετήσει το αξιόλογο έργο του Παναγιώτη Μελά, ο οποίος με την ποιητική του αυτή συλλογή κατορθώνει να αγγίξει ένα ευρύ φάσμα της ανθρώπινης δημιουργίας σε όλα τα επίπεδα, αλλά και του συναισθηματικού πλούτου που κουβαλά η πολυταξιδεμένη ψυχή των ανθρώπων του μόχθου. Στα τρία μέρη του ποιητικού έργου ξεδιπλώνεται η αγωνία του μαχόμενου ταξιδευτή της θάλασσας, η ευαίσθητη ματιά του για τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα, αλλά και η αγάπη για τα πρόσωπα που σημαδεύουν τη ζωή του, δοσμένα άλλοτε με μαχητικό και ασυμβίβαστο πνεύμα κι άλλοτε με χιούμορ και σκωπτικότητα, πάντοτε όμως με μια τρυφερότητα ανεπιτήδευτη.
Ο Παναγιώτης Μελάς καταθέτει σεμνά το δικό του δημιουργικό οβολό στη μεγάλη στρατιά των «ποιητών των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων». Ιχνηλατώντας αλλά και αποκαθηλώνοντας το καββαδιακό πρότυπο, προσεγγίζει τη μαγεία μα και την τραχιά όψη του θαλασσινού ταξιδιού, μετατρέπει τον πόνο σε μεράκι, την κοινωνική και ιστορική ανησυχία σε μούσα. Κι έτσι αφουγκράζεται τον αχό μιας κοινωνίας που ασφυκτιά και ματώνει πίσω από τα πέπλα της έπιπλαστης ευμάρειας, για να ταχθεί αταλάντευτα στο πλευρό των κατατρεγμένων. Συνάμα, στρέφει το βλέμμα σε προσφιλή πρόσωπα, για να τα υψώσει σε σύμβολα που ενσαρκώνουν το όραμα μιας νέας ζωής.
Γιατί ο λόγος, η ποίηση, η πνευματική δημιουργία δεν είναι μια ελιτίστικη προσέγγιση, αλλά μια βαθιά ανθρώπινη, λαϊκή, πηγαία υπόθεση.
Το βιβλίο του Παναγιώτη Μελά «Τέκνο της θαλασσινής ανάγκης», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

Ένα ποιητικό ταξίδι στις θάλασσες του μόχθου και των ονείρων