To βιβλίο διαπραγματεύεται ένα ασυνήθιστο και τολμηρό ως προς τις θέσεις του θέμα, για τον Ελληνικό εκδοτικό χώρο. Μέσα από την ιστορία του πολιτισμού, – από τους αρχαίους χρόνους μέχρι και σήμερα, αναλύεται και αξιολογείται η πολιτιστική στάθμη των περιοχών που οι λαοί τους πιστεύουν στις αρχές – εντολές του Ισλάμ. Η έκδοση είναι ένα λιθαράκι στην γνώση, γιατί η ανθρωπότητα έφτασε πλέον σε οριακό – κομβικό σημείο διαμόρφωσης και προοπτικής. Υπάρχει δε κίνδυνος ολικής ανάφλεξης, παρ’ όλες τις κινήσεις ανάσχεσης και αποτροπής του μεγάλου κινδύνου που συγκροτεί η επιθετικότητα, η οποία διδάσκεται από το κοράνιο του προφήτη των Ισλαμιστών. Στο βιβλίο του Πάνου Δ. Νικολινάκου – ήταν η κορυφαία στιγμή του συγγραφέα – τα πρώτα κεφάλαια αναφέρονται στη γέννηση του πολιτισμού στην αρχαία Ελλάδα και στην ανάπτυξη του στη Ρωμαϊκή εποχή: Γλώσσα – Παιδεία – Φιλοσοφία, στα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου, στα δημιουργήματα της Αρχιτεκτονικής και Διακοσμητικής Καλλιτεχνίας Επίσης, στα πολιτιστικά θαύματα του σύγχρονου κόσμου, τη Μουσική, στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κι όλα αυτά συγκρινόμενα με το επίπεδο των Ισλαμικών χωρών. Στο έργο περιγράφεται η Σύγκρουση που έχει δρομολογηθεί από τους θρησκευτικούς ηγέτες του Ισλάμ, και ο κίνδυνος που περικλείει η «εισβολή» των μουσουλμάνων μεταναστών στη Χριστιανική Δύση.

«Πραγματικά είναι φανταστικό! Είναι αδιανόητο! Περισσότερες απ’ τις μισές πολεμικές συρράξεις και φονικές μάχες είχαν ως αιτία θρησκευτικές-εκκλησιαστικές-δογματικές διαφορές-έριδες-παραφροσύνες και μικρότητες προσωπικών ελατηρίων! Μα είναι ανθρώπινη λογική αυτό; Έτσι πρέπει να διοικείται η κάθε Εκκλησία; Αυτή τη λογική διδάχθηκαν ορισμένοι ιεράρχες από την όποια θρησκεία ’’λατρεύουν και υπηρετούν’’;»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Τέσσερις χιλιετίες ιστορίας κατέδειξαν σε όλους πως καμία θρησκεία ή δόγμα δεν ωφέλησαν στη διατήρηση ή την εμπέδωση της ειρήνης σε παγκόσμιο ή έστω σε τοπικό επίπεδο. Αντίθετα, κάθε έτος ξεσπούσε και ένας καινούργιος πόλεμος και κάθε εποχή έπαιρνε το όνομά της από τις ισχυρότερες πολεμικές συγκρούσεις, επαναστάσεις ή πράξεις βίας. Πολλές από τις συγκρούσεις αυτές, μάλιστα, έγιναν εν ονόματι της θρησκείας, με τα όπλα των επιτιθέμενων να ευλογούνται από αρχιερείς και ιερωμένους.
Μελετώντας διεξοδικά την ιστορία της ανθρωπότητας, τη διδασκαλεία των θρησκειών από την εμφάνισή τους έως σήμερα, αλλά και τις κοινωνικές συνθήκες που συνέβαλαν στην ανατροπή της ειρηνικής συμβίωσης των λαών, ο Πάνος Nικολινάκος καταθέτει τη δική του εκδοχή για το θεολογικό, πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό χαρακτήρα της Θείας Λατρείας.
Η ενδιαφέρουσα μελέτη συνοδεύεται από πλούσιο φωτογραφικό υλικό, χάρτες και διαγράμματα. Πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ.

“Οι Κύριοι της γης σκοτώνουν αλύπητα όποιο ίχνος ζωής δούνε με τα μάτια τους, για να κερδίσουν την επίγεια βασιλεία τους. Οι Κύριοι του ουρανού σκοτώνουν αλύπητα την αιώνια Συμπαντική ζωή, για να μείνουν μόνοι και κυρίαρχοι του Σύμπαντος μέσα στο αιώνιο σκοτάδι. Ο ανθρωποπίθηκος δούλος άνθρωπος της γης λατρεύει ακόμα την αιώνια βασιλεία, την αιώνια κόλαση του κάθε ουράνιου Κυρίου. Ο άνθρωπος της γης δεν κατάλαβε ακόμα πως έχει και εγκέφαλο”.
“Μονόφθαλμο” ονομάζει ο φυσικός Παναγιώτης Μπαστάνης το “μικρόβιο” που “σκοτώνει” τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Έχοντας αναλύσει τα υπαρξιακά προβλήματα της ανθρώπινης οντότητας εργαζόμενος στην Ελλάδα και σε χώρες της Αφρικής και της Ασίας, ο συγγραφέας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο “μονόφθαλμος” δεν είναι τίποτε περισσότερο από το “μάτι του Θεού” που ελέγχει και καθοδηγεί τις ανθρώπινες συμπεριφορές ή το “τρίτο μάτι” που υποδουλώνει την ελεύθερη βούληση και ποδηγετεί την εσωτερική φύση του ανθρώπου.
“Ο Ανθρωποπίθηκος” είναι η τελευταία αλυσίδα στον κρίκο των εργασιών που έχει συγγράψει ο Π. Μπαστάνης σχετικά με τον προαιώνιο ρόλο των θεϊκών λόγων και επιταγών στην κοινωνία των ανθρώπων. Παραθέτοντας γεγονότα από την παγκόσμια ιστορία και στοιχεία από τις γραφές διαφόρων θρησκειών, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος αδρανοποιείται όταν το άτομο αποφασίζει να τεθεί “υπό τις διαταγές” των “ουράνιων κυρίων”.
Τότε, ξεκινά ένας ατελείωτος πόλεμος, όπου τα πιο δυνατά όντα “κατατρώνε” τα πιο αδύνατα, προκειμένου να επικρατήσουν στο σύμπαν. Μόνος τρόπος για να απαλλαγεί ο “συμπαντικός κόσμος” από την καταδίκη του “μονόφθαλμου μικροβίου” είναι να χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος τη σκέψη του, εκμεταλλευόμενος τα πλεονεκτήματα που του δίνει η επιστήμη, η σκέψη και ο κριτικός λόγος.
Από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα που παραθέτει ο συγγραφέας είναι εκείνο που αναφέρεται στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα που ακολούθησε.
Η μελέτη “Ο Ανθρωποπίθηκος”, του Παναγιώτη Μπαστάνη, διατίθεται από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” και όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Με το βιβλίο αυτό επιχειρώ να θεμελιώσω την εκδοχή ότι στις αρχές της χρονολογίας μας έζησαν και έδρασαν στην Παλαιστίνη τρεις μεγάλοι άνθρωποι, που και οι τρεις είχαν το όνομα Ιησούς – όνομα κοινότατο και δημοφιλές μεταξύ των Ισραηλιτών της εποχής εκείνης, αφού ο ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος αναφέρει πολλές δεκάδες προσώπων με το όνομα αυτό.
Οι τρεις αυτοί άνθρωποι ήταν: ο Ιησούς, ο γιος του ξυλουργού Ιωσήφ και της Μαρίας, που αργότερα έγινε ο Γαλιλαίος Χριστός, ο Ιησούς-Εμμανουήλ, ο γιος της Μαριάμ, θυγατέρας του ιερέα Ιωακείμ και της Άννας (που τον υιοθέτησε ο ιερέας Ιωσήφ και ο οποίος, αργότερα, έγινε γνωστός ως Ιησούς ο Ναζωραίος) και ο βασιλικής γενιάς ο πρίγκιπας Ιησούς, ο γιος του Ιούδα του Γαυλωνίτη και εγγονός του Εζεκία, από τον οίκο Δαυίδ.
Διαφορετικής καταγωγής και κοινωνικής θέσης, οι τρεις πρωταγωνιστές της ιστορίας μου ακολούθησαν διαφορετικούς ο καθένας δρόμους και κήρυξαν ή δίδαξαν διαφορετικές ιδέες, είχαν όμως και οι τρεις το ίδιο μαρτυρικό τέλος: πέθαναν στον σταυρό, όταν έπαρχος της Παλαιστίνης ήταν ο Πόντιος Πιλάτος».
Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες δεν είναι συναξάρι, βίος αγίων, θεολογική διατριβή ή ιστορική μελέτη. Πολύ περισσότερο δεν πρόκειται για ένα ακόμη «ευαγγέλιο» του αγνωστικισμού και της άρνησης.
Δίνοντας στο κείμενό του τη μορφή ιστορικού μυθιστορήματος αλλά εφαρμόζοντας τις αρχές και τη μεθοδολογία της επιστημονικής έρευνας, ο Δημήτρης Σαραντάκος, με το βιβλίο αυτό καταθέτει μια νέα εκδοχή στο, πάντα επίκαιρο, χριστολογικό πρόβλημα.
Ο συγγραφέας απορρίπτει τη θεωρία της μυθικότητας του Ιησού Χριστού αλλά δεν αποδέχεται την ιστορικότητά του όπως θεμελιώνεται με τα στοιχεία και τις πληροφορίες που μας δίνουν οι Γραφές. Επιχειρεί να στηρίξει μια τρίτην εκδοχή: Την παράλληλη ύπαρξη και δράση την ίδια εποχή τριών διαφορετικών ανθρώπων, οι μορφές των οποίων, πολλά χρόνια μετά τη θανάτωσή τους, συγχωνεύθηκαν και ενσωματώθηκαν στη μορφή του Ιησού Χριστού, όπως μας τη δίνει η Καινή Διαθήκη.
Ο Ζηλωτής, ο Πρίγκιπας, ο Διδάσκαλος είναι τρία πρόσωπα (υπαρκτά κατά το συγγραφέα, ο οποίος τα προσεγγίζει με αγάπη και σεβασμό), που συνέδεσαν τη ζωή και τη δράση τους, στην πορεία προς το θάνατο, με τις προσδοκίες των τέκνων του Ισραήλ να μεταφέρουν το Βασίλειο του Θεού στη γη, να αναστήσουν το αρχαίο τους κράτος ή να γίνουν δεκτά σε μια υπερβατική Βασιλεία των Ουρανών.
Τα χνάρια των εσταυρωμένων Σωτήρων, που αποτυπώθηκαν στη ζεστή άμμο της Ερήμου, στα βραχώδη υψώματα της Ιουδαίας ή στους πράσινους λόφους της Γαλιλαίας, συγκλίνουν (μέσα από τις αφηγήσεις των επιγόνων τους, όπως καταγράφηκαν σε αρχαία βιβλία και όπως πέρασαν στην παράδοση της Εκκλησίας) σε κοινή πορεία με τα ιερά βήματα του Λυτρωτή Θεανθρώπου.
Το βιβλίο αυτό δεν υπόσχεται την παραμυθία ή τη λύτρωση αλλά σας προσκαλεί σε μιαν αέναη και κοπιαστική περιπλάνηση στα μονοπάτια της ιστορίας και του μύθου, ακροβατώντας μεταξύ «πίστης» και «κρίσης» με μόνη πυξίδα την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει μία αλήθεια, πολύ δε περισσότερο ότι, δεν υπάρχει η απόλυτη αλήθεια.

«Στα μνημίδια προσπάθησα να δεματιάσω σημαντικές στιγμές της επιστήμης και της τέχνης, στιγμές που σφράγισαν τον εικοστό αιώνα και υπό αυτή την έννοια ενθάρρυναν συγκεκριμένα αντανακλαστικά και συμπεριφορές.
Η συνολική θεώρηση του εικοστού αιώνα, με τις εκπληκτικές κατακτήσεις του, φανερώνει ταυτόχρονα κι ένα ισχυρό μέτωπο εναντίον ενός συστήματος αξιών που δημιούργησαν πολλές εκατονταετίες και επιδότησε η επιστημονική δραστηριότητα. Η μνήμη, το αίτιο και το αιτιατό κ.ά. είναι θεμελιώδη στοιχεία αυτού του συστήματος αξιών, το οποίο συνέδραμε τόσο ο Αϊνστάιν όσο και ο Θουκυδίδης και το οποίο ευνοεί τον προσανατολισμένο άνθρωπο».
Σκέψεις και προβληματισμοί γύρω από σημαντικές στιγμές της επιστήμης και της τέχνης που σφράγισαν τον εικοστό αιώνα και συνέβαλαν στη διαμόρφωση κοινωνικών συμπεριφορών περιλαμβάνονται στο δοκίμιο του Λουκά Πιστόλη.
Η Ιστορία, η μνήμη, ο χρόνος και η ταχύτητα, η τέχνη, (ζωγραφική, κινηματογράφος, μουσική), η επιστήμη (φυσική) και οι διανοούμενοι αποτελούν τα επίπεδα όπου κινείται ο νους και η πένα του συγγραφέα. Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στη μελέτη της επίθεσης που δέχονται ολοένα και περισσότερες κατακτήσεις του ανθρώπου από τη συντηρητική ιδεολογία.
Με αναφορές σε θεμελιώδη ζητήματα που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη σκέψη και καθόρισαν την πορεία της επιστήμης, ο συγγραφέας επιχειρεί να αναλύσει κριτικά το πέρασμα της ανθρωπότητας από τον αιώνα που σημαδεύτηκε από τα πλέον αντιφατικά ιστορικά γεγονότα.
Σφριγηλός, φρέσκος, περιεκτικός ο λόγος του συγγραφέα, συνιστά πρόσκληση και πρόκληση για το νέο (κάθε ηλικίας) αναγνώστη.
Το βιβλίο του Λουκά Πιστόλη «Τα μνημίδια (20ός αιώνας: Η αστική ιδεολογία στην Τέχνη και στην Επιστήμη)», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ» και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.