“Η ποίηση δεν είναι μαντεία που απευθύνεται σε μυημένους. Έστω κι αν διαθέτει κάποτε και μυστικούς κώδικες. Είναι λόγος. Πρέπει να ερευνάται με αισθητικά και όχι επιστημονικά κριτήρια, αφού η ποίηση δεν είναι επιστήμη αλλά τέχνη”.
Ένα corpus για τους θιασώτες και τους μελετητές του ποιητικού λόγου αποτελεί το βιβλίο “Αξονική τομογραφία του ποιητικού λόγου”, του ποιητή και κριτικού Δημήτρη Νικορέτζου. Πρόκειται για τη συγκέντρωση σε έναν τόμο των απόψεων που διατύπωσαν για την τέχνη της ποίησης στο περιοδικό “Νέα Εστία” οι συγγραφείς Έφη Αιλιανού, Τάκης Βαρβιτσιώτης, Μαντώ Ζολώτα, Δημήτρης Νικορέτζος, Ευαγγελία Παπαχρίστου-Πάνου, Λένα Παππά, Θ.Δ. Φραγκόπουλος και Ιφιγένεια Χρυσοχόου.
Ο Δ. Νικορέτζος σημειώνει ότι ο διάλογος αυτός “μπορεί να καταστεί πολλαπλά χρήσιμος, τόσο στους ποιητές όσο και σε κείνους που ενδιαφέρονται για θέματα που συνάπτονται με την αιτιώδη σχέση τέχνης και ποίησης, μέσα στο πλαίσιο των πολύτροπων κοσμολογικών εξελίξεων και μεταλλαγών, που επέβαλαν, υπέβαλαν -αλλά και απέβαλαν- οι καιροί. Το αίτημα του διαλόγου δεν ήταν το κυνήγι των μαγισσών, ούτε η κατάθεση εξειδικευμένων θεωριών, προσιτών στους φιλολόγους ή στους οικειωμένους σε θέματα συγκριτικής λογοτεχνίας ή αποδόμησης του ποιητικού λόγου”.
Η “Αξονική τομογραφία του ποιητικού λόγου” αποτελεί προσπάθεια “να επιχειρηθεί μια απάντηση στο ”Δήλειο” πρόβλημα, τι επιτέλους είναι ο ποιητικός λόγος, με την πρόθεση να συμβάλει ο καθένας -στο μέτρο της προσωπικής του αντίληψης- στη σύνθεση μιας, όσον ένεστι, ολοκληρωμένης άποψης, που θα γεωδαιτούσε την περιοχή της ποιητικής ”επικράτειας”. Ήθελα να ενεργοποιήσω τον προβληματισμό των αναγνωστών γύρω από μία αισθητική έκφανση του λόγου, την ποίηση, για την οποία, ουσιαστικά, δεν έχει δοθεί ποτέ ως τώρα κάποια ”εξ ορισμού” ταυτοτική ερμηνεία”.
Το βιβλίο “Αξονική τομογραφία του ποιητικού λόγου”, του Δημήτρη Νικορέτζου, πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

«Αν ειδικεύσαμε το θέμα “Η γυναίκα της Αντίστασης” –γράφει η Ν. Αποστολοπούλου– δεν το κάναμε για να διαχωρίσουμε τον αγώνα σε γυναικείο και ανδρικό. Όχι! Ο αγώνας ήταν ένας και ενιαίος! Μα για να πληροφορήσουμε τους νέους για την πολύτιμη συμβολή της γυναίκας σ’ αυτόν. Το ΕΑΜ και το ΚΚΕ μετάπλασαν με τα ιδανικά τους άνδρες, γυναίκες και παιδιά, νέους και γέρους σ’ ατσαλένιους υπερασπιστές της Πατρίδας, όλο το λαό ενωμένο κι υψωμένο ως το μπόι της λευτεριάς».
Τη δράση της αγωνιζόμενης γυναίκας μέσα από το αντιστασιακό πεζογραφικό έργο της Ναταλίας Αποστολοπούλου παρουσιάζει ο λογοτέχνης και πρ. Πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, Γιάννης Καραβίδας, στο βιβλίο του «Η Ναταλία Αποστολοπούλου και η γυναίκα της Αντίστασης».
«Ένας αληθινός λογοτέχνης δεν μπορεί παρά να μας δώσει ό,τι έχει βιώσει περισσότερο, κι η πεζογράφος Ν. Αποστολοπούλου ό,τι έχει βιώσει στα έγκατα της ψυχής της είναι ο έσχατος πόνος, αλλά κι η έσχατη οργή της αγωνιζόμενης γυναίκας, στο πλευρό του άνδρα, για το μεγάλο ιδανικό της ελευθερίας», σημειώνει ο Γιάννης Καραβίδας.
Ζώντας από κοντά τους αγώνες του λαού ενάντια στο φασισμό, η Ν. Αποστολοπούλου δίνει τη «συλλογική ψυχή του λαού» που δεν διαστρεβλώνεται και ξεπερνά κατά πολύ τη «διδαχή της Ιστορίας». «Στην Ιστορία που μας δίνει η Ναταλία –γράφει ο Γ. Καραβίδας– ενστερνιζόμαστε ακέραιο το συλλογικό βίωμα του αγωνιζόμενου λαού. Είναι μια Ιστορία μέσα απ’ την τέχνη, σαν είδηση απ’ το παρελθόν».
Ποιητής, δοκιμιογράφος, αλλά και δάσκαλος για είκοσι πέντε χρόνια ο Γιάννης Καραβίδας, προσεγγίζει το έργο της Ν. Αποστολοπούλου όχι μόνο από τη σκοπιά του λογοτέχνη όσο και από εκείνη του παιδαγωγού. Απευθύνεται έτσι, σε ένα κοινό πολύ πιο ευρύ από εκείνο της πεζογραφίας: σε όλους όσοι θέλουν να γνωρίσουν την πολυτάραχη Ιστορία της πατρίδας μας, όχι μέσα από τις σελίδες των σχολικών βιβλίων, αλλά έτσι όπως γράφτηκε με το αίμα ηρώων και αθώων στα πεδία των μαχών, απέναντι από τα εκτελεστικά αποσπάσματα, στα κολαστήρια της εξορίας και των φυλακών.
Βασικό σημείο αναφοράς στη μελέτη του Γ. Καραβίδα είναι η καταγραφή από τη Ν. Αποστολοπούλου των ιστορικών της εμπειριών από την αντιστασιακή δράση των γυναικών στη διάρκεια της Κατοχής και του Εμφυλίου, καθώς και τα δεινά που υπέστησαν από το μετεμφυλιακό κράτος ως εξόριστες ή κρατούμενες. Η Γυναίκα Μάνα, η Γυναίκα Αδελφή, η Γυναίκα Σύντροφος, είναι οι τρεις χαρακτήρες που συνυπάρχουν στο πνεύμα και το σώμα της Γυναίκας Αγωνίστριας, που μάχεται και πεθαίνει για τα ιδανικά της.
Στο ποιητικό επίμετρο του βιβλίου δημοσιεύονται τρία αντιστασιακά ποιήματα του Γιάννη Καραβίδα: «Μαρία Δημάδη» (στη μνήμη του Φ. Γελαδόπουλου), «Η Ελένη» και «Το δικό μας Κόμμα» (για τα ογδοντάχρονα του ΚΚΕ).
Το βιβλίο του Γιάννη Καραβίδα «Η Ναταλία Αποστολοπούλου και η γυναίκα της Αντίστασης» αποτελεί φόρο τιμής σε όλες τις γυναίκες που θυσιάστηκαν υπηρετώντας τον αγώνα της Λευτεριάς. Αναζητήστε το σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.
Από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” κυκλοφορεί το βιβλίο της Ναταλίας Αποστολοπούλου «Περήφανες κι αδούλωτες», που διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

Από τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ» προσφέρεται στο αναγνωστικό κοινό ο «ΚΟΠΑΝΟΣ, Ο ΡΩΜΗΟΣ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ», μια ενδιαφέρουσα παρουσίαση της καθημερινότητας, των γεγονότων και των συμβάντων «εποχής».
Ο Κόπανος, έντυπο σατιρικής επικαιρότητας, πρωτοεκδόθηκε στις 14 Αυγούστου 1908, αποτελώντας με τη μαχητική του αρθρογραφία, τη σκωπτική του δύναμη και προπαντός την ακραιφνή ελληνικότητά του – χωρίς κανένα κραυγαλέο πνεύμα μεγαλοϊδεατισμού ή αρρωστημένου εθνικού φανατισμού – το πιο δημοφιλές έντυπο της Σμύρνης.
Ο εθνικός ρόλος που διαδραμάτισε η εφημερίδα κατά την κρίσιμη περίοδο της ανόδου του κινήματος των Νεοτούρκων, της ελληνικής διοίκησης και της καταστροφής, καθώς και η πολυσχιδής προσωπικότητα του εκδότη Γεωργίου Ι. Αναστασιάδη αποτελούν το αντικείμενο της μελέτης του Δ. Νικορέτζου, ο οποίος εργάστηκε με βάση τα λίγα φύλλα που έχουν διασωθεί.
Στις σελίδες της εφημερίδας διαβάζουμε άρθρα υπέρμαχων του Δημοτικισμού, όπως ο Αγ. Σημηριώτης, ο Στ. Σεφεριάδης, ο Σ. Σολωμονίδης, ο Δ. Γληνός κ.ά. Παρατίθενται εξάλλου ορισμένα σπινθηροβόλα σατιρικά και ανάλεκτα της εφημερίδας, που έμεινε γνωστή ως ο «Ρωμηός» της Σμύρνης.

«Έπεσε το πούσι από βραδύς
το καραβοφάναρο χαμένο
κήρθες δίχως πια να σε προσμένω
μες στην τιμονιέρα να με δεις».
Ποιος, αλήθεια, δεν γνωρίζει το αξιολάτρευτο Μαραμπού; Ο πολυαγαπημένος ποιητής της θάλασσας, ο Νίκος Καββαδίας, μας αποκαλύπτεται στο βιβλίο αυτό του Δημήτρη Νικορέτζου, φιλικός, οικείος και ανθρώπινος, όπως υπήρξε σ’ όλη τη ζωή του. Όπως ακριβώς αγαπήθηκε από τους Έλληνες, που τραγούδησαν τους στίχους του βιώνοντας ευλαβικά την αγιοσύνη της ακολασίας του, το σεβασμό του προς την απεραντοσύνη της θάλασσας και το πάθος του για τα χιλιόχρωμα τατουάζ που χαράζουν οι επιθυμίες της σάρκας στ’ απώτερα βάθη της ψυχής.
Το βιβλίο «Νίκος Καββαδίας. Ο τελευταίος αμαρτωλός» είναι γραμμένο με τρόπο εύληπτο αλλά και φιλολογικά τεκμηριωμένο, απευθύνεται στη συγκίνηση του ευρύτερου κοινού: Τόσο στους κριτικούς και στους ερευνητές του έργου του όσο και στους απλούς εραστές των θαλασσινών του ονειροπολήσεων.
Μέσα από αυτό, ο δοκιμιογράφος και ποιητής Δημήτρης Νικορέτζος, μας παρουσιάζει μία πλατιά και διεισδυτική φιλολογική, ιστορική και κριτική εποπτεία στο έργο του Νίκου Καββαδία. Προβάλλοντας ακόμη και τις ελάχιστα μέχρι σήμερα φωτισμένες δημιουργίες του «ποιητή της θάλασσας», ο συγγραφέας αναλύει τη γενική πνευματική φυσιογνωμία και τις ανθρώπινες πτυχές του χαρακτήρα του Νίκου Καββαδία, ανακαλύπτοντας τον ποιητή πίσω από την αχλή του μύθου. Η διαρκής επικαιρότητα του Καββαδία, οι μεταφυσικές διαστάσεις που προσέδωσε το υγρό στοιχείο μέσα από το έργο του, τα κρυμμένα νοήματα και οι «φωτογραφικές» αποτυπώσεις της πραγματικότητας, μελετήθηκαν διεξοδικά στο πλαίσιο της πολυετούς έρευνας που πραγματοποίησε ο συγγραφέας, ανατρέχοντας όχι μόνο στη σχετική βιβλιογραφία, αλλά ακόμα και στο αρχείο της οικογένειας του ποιητή.
Αναζητήστε το βιβλίο «Νίκος Καββαδίας. Ο τελευταίος αμαρτωλός» σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.