«Οι προσδοκίες και τα όνειρα της Κατερίνας δεν ήταν αραχνοκεντημένα. Δεν είχαν εκείνο το χρυσοποίκιλτο ντύσιμο, που τόσο όμορφα ξέρουν να υφαίνουν οι γιαγιάδες στα παραμύθια τους με βασιλιάδες και πριγκιπόπουλα πάνω σε κατάλευκα μεγαλόπρεπα άλογα, μέσα σε κήπους παραδεισένιους και μυθικά παλάτια, που κάνουν τα κοριτσάκια να συνεπαίρνονται, να ζουν με ψευδαισθήσεις και να μπερδεύουν το όνειρο με την πραγματικότητα. Κι αυτό να κρατάει, όχι λίγες φορές, ως τα ώριμα τα χρόνια τους».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Ακροβατώντας ανάμεσα σε έντονα ερωτικά συναισθήματα και στις αρχές ενός «καθώς πρέπει» βίου, οι ήρωες του μυθιστορήματος του Παναγιώτη Παπασταύρου βιώνουν τις μικρές παθιασμένες ιστορίες που δίνουν νόημα στην καθημερινότητά τους.
Ερωτισμός, μυστικά πάθη, ένοχες σιωπές, οικογενειακές υποχρεώσεις, χαρακτηρίζουν τη ζωή των απλών, καθημερινών ηρώων, που ακολουθούν τα περίεργα μονοπάτια, που χαράσσουν στο διάβα της ζωής οι επιθυμίες της καρδιάς και οι ανάγκες της σάρκας.
Μέσα από μικρά περιστατικά, ο συγγραφέας προβάλλει τον προβληματισμό ενός άνδρα για την κατώτερη θέση που έχει επιφυλάξει στη γυναίκα η ελληνική κοινωνία. «Το χάσμα» δεν αποτελεί απλά την καταγραφή της ιστορίας ενός ζευγαριού ή ενός έρωτα: Αναδεικνύεται σε μία ποιητική αναδρομή στη ζωή κάθε αναγνώστη που βρέθηκε για μια έστω στιγμή του βίου του στη θέση των πρωταγωνιστών του μύθου.
Ο περιεκτικός λόγος του συγγραφέα εξασφάλισε ένα βιβλίο λίγων σελίδων, που είναι βέβαιο ότι θα διαβαστεί απνευστί από γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας. «Το Χάσμα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

«–Πάλι κοπάνα σμηνία; Έρωτας! Μεγάλο πράγμα ο έρωτας! Τι να του ‘λεγα; Εγώ, ένας εξαθλιωμένος, κατακουρασμένος σμηνίας, σ’ ένα φρέσκο κι όλο δροσιά σμηνίτη, που ποτέ δεν έλειψε λεπτό; Δεν είχα κουράγιο ν’ απαντήσω στο αθώο ψιλό γαζί του. Μόνο του ‘λεγα: –Σε διατάζω να μην πεις τίποτε σε κανένα, εντάξει Μίχαλε; –Ναι, σμηνία μου, αφού είναι διαταγή, βλάκας είμαι να πω;»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Θυμάστε, αγαπητοί κύριοι, την εποχή που αφήσατε την οικογενειακή θαλπωρή ή τη φοιτητική ανεμελιά για να υπηρετήσετε τη μαμά-πατρίδα;
Θυμάστε, κυρίες μου, πως χτυπούσε η καρδούλα σας εκείνες τις ατελείωτες ώρες που περιμένατε μπροστά στο τηλέφωνο να ακούσετε τη φωνή του αγαπημένου σας φαντάρου;
Πώς; Δεν έχετε ακόμη δοκιμάσει το χακί; Μη βιάζεστε! Ο χρόνος τρέχει αμείλικτα για όλους!
Ο Θοδωρής Κοντούλης θυμάται «Τότε που η πατρίδα… του ‘κλεινε πονηρά το μάτι», στις μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
Ξεκαρδιστικές, κωμικοτραγικές ιστορίες, γεμάτες ζωντανές περιγραφές και διαλόγους σε γλώσσα «φανταρίστικη», μας μεταφέρουν στα στρατόπεδα και τις μονάδες που υπηρέτησε τη θητεία του ο Θ. Κοντούλης «παίζοντάς τα όλα κορώνα-γράμματα. Μέχρι το τέλος. Μέχρι τη λύτρωση. Τον από μηχανής Θεό, εκείνο το ρημάδι το απολυτήριο»!
Οι ιστορίες από το στρατό μονοπωλούν πολλές από τις συζητήσεις στις αντροπαρέες. Ο Θ. Κοντούλης δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να καταγράψει όλον τον παραλογισμό του στρατού και την αγανάκτηση που νιώθουν οι στρατευμένοι.
«Γλειψίματα», «σέντρες», «φυλακές», «κοπάνες», «γκαβάδια», «σειρούλες» και «παλιοί», σκοπιές, βαθμοί, παράσημα, «παρελαύνουν» μέσα στις 176 σελίδες της μοναδικής μαρτυρίας μιας περιόδου της ζωής του Θ. Κοντούλη που ξεκινά από εκεί που «τελειώνει η λογική».
Κάθε κεφάλαιο από το βιβλίο του Θοδωρή Κοντούλη, «Τότε που η πατρίδα… μου ‘κλεινε πονηρά το μάτι», μπορεί να διαβαστεί απνευστί ως αυτοτελής ιστορία. Εάν θέλετε ένα ανάγνωσμα «για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να γνωρίσουν οι νεώτεροι», αναζητήστε το βιβλίο σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

ΥΓ: Αγοράστε αυτό το βιβλίο. Είναι διαταγή!

“Σαν φτάσουμε στην Αθήνα, θα σας πάω στο ”δικτήριο”, το δημόσιο πορνείο και στο ”μαύρο τοίχο” του Κεραμεικού κι εκεί θα δείτε τις ”περιπατητικές” πόρνες, τις λεγόμενες ”λύκαινες”, και θα καταλάβετε τι είναι. Θα σας πάω και στο Λυκαβηττό και στο λόφο των Μουσών, στην Ακρόπολη, στα πάρκα και στα δημόσια λουτρά, να δείτε πώς ”ψωνίζονται” οι ”λύκαινες”, που το πλείστο είναι μικρά, φτωχά κι ανήλικα κορίτσια και πουλούν όσο-όσο το κορμί τους, να μάσουν την προίκα τους να παντρευτούν ή να ζήσουν τη φτωχή τους οικογένεια ή το μέθυσο, τον τεμπέλη ή άρρωστο πατέρα”.

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Με την καρδιά τους να πάλλεται από την προσμονή της εμφάνισης των θεϊκών σημαδιών, με το σώμα τους να ριγεί από τη σαρκική απόλαυση, με το νου θολωμένο απ’ τη γλυκιά γεύση του οίνου, οι εκλεκτοί που συμμετείχαν στα Ελευσίνια Μυστήρια, αφουγκράζονταν την αναγέννηση της γης. Οι προσευχές τους, όμοιες με το μουρμουρητό της θάλασσας που εγκλωβίζεται στις κουφάλες των βράχων, διακόπτεται απ’ τα αναφωνήματα της έκπληξης: Μπροστά στο θεϊκό βωμό, όμορφη σαν την Αφροδίτη, πανούργα σαν την Ήρα, σοφή σαν την Αθηνά κι άπιαστη σαν τα όνειρα του πρωινού, η Φρύνη, η εταίρα της Θήβας, βρισκόταν γυμνή, έτοιμη ν’ αντιμετωπίσει την κρίση των Θεών και τη μήνη των ανθρώπων…
Ένα συναρπαστικό ιστορικό μυθιστόρημα που μας μεταφέρει στις άγνωστες γωνιές της αρχαίας Αθήνας, στο περιθώριο όσων κατέγραψε η ιστορική έρευνα και τα κείμενα των μεγάλων στοχαστών. Αναζητώντας την κρυφή γοητεία της εταίρας Φρύνης, ο Χρήστος Μπάκας ανασυνθέτει ένα μαγικό κόσμο ερωτικών παθών και θρησκευτικών μυστηρίων.
Αναζητήσετε το βιβλίο του Χρήστου Μπάκα “Φρύνη, η εταίρα της Θήβας” σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.