«“O ύπνος θρέφει το παιδί κι ο ήλιος το µοσχάρι, και το κρασί το γέροντα τον κάνει παλικάρι”.
Κοίτα να δεις τώρα τι πράµατα σοφά µαθαίνεις απ’ τις παροιµίες αδερφέ µου, και σε τι σφάλµατα µπορεί να πέσεις.
Καθότι µηχανάκια και οι παροιµίες, σα να λέµε δηλαδής έργα ανθρώπινα, κάνει έτσι τσάακ σπάει ένα γρανάζι και γένηται κουβάρι το µασίνι, κι άιντε µετά να βγάλεις άκρια περί πώς και διατί. Σκάρτεψε ο κόσµος φίλε µου κι εµπιστοσύνη να έχεις δε µπορείς. Ούτε και στις παροιµίες.
Γι’ αυτό σου λέω, µεγάλη µπουκιά να φας, εάν το δύνασαι, µεγάλη κουβέντα να µη πεις.
Ο πατέρας του Λευτεράκη πάλι µεγάλη µπουκιά να φάει δε µπορούσε, καθότι πείνα και των γονέων, µεγάλη κουβέντα όµως για το διάδοχο, που οσονούπω έσκαγε µύτη, έλεγε.»

(απόσπασµα από το βιβλίο)

Ο Βασίλης Μπαλαής µε το παρόν βιβλίο του εµπιστεύεται στο αναγνωστικό κοινό ένα µοναδικής ευαισθησίας έργο συνυφασµένο µε τις παιδικές µνήµες. Με φόντο µια παραγκοσυνοικία της Λάρισας ξεδιπλώνονται σαν πολύχρωµα ψηφιδωτά οι ζωές τριών πιτσιρικάδων. Τα οµαδικά παιχνίδια, οι ανησυχίες, τα ερωτικά σκιρτήµατα, οι κόντρες για επιβολή και οι οικογενειακοί δεσµοί σηµαδεύουν τα πρώτα τους χρόνια. Χρόνια δύσκολα, τίποτα δε θεωρείται δεδοµένο, αντιθέτως, πρέπει να πολεµούν για τα αυτονόητα. Και στ’ αυτιά όλων ν’ αντηχεί η φοβερή βρισιά: «Μπαϊάϊο Βιζούϊα»!
Μια µικρογραφία του κόσµου των µεγάλων στην οποία τα παιδιά αναπαράγουν όλα όσα βλέπουν και ακούν χλευάζοντας τον αδύναµο, αποθεώνοντας τον ικανό, σνοµπάροντας κατά περίσταση τον κοινωνικά ανώτερο ή κατώτερο. Ένα µοναδικό ταξίδι στις παλιές γειτονιές της Ελλάδας που συγκινεί και αιφνιδιάζει ευχάριστα µε το ιδιότυπο χιούµορ και την οξυδερκή µατιά στον κόσµο των παιδιών.
Το βιβλίο του Βασίλη Μπαλαή «Η ραψωδία των ασηµάντων» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Η Ηλέκτρα όλη την ημέρα ήταν ανήσυχη. Τ’ απόγευμα ξεφύλλισε όλες τις εφημερίδες, μήπως και γράψαν κανένα συμβάν σχετικό με τους κομμουνιστοσυμμορίτες, όπως τους ονομάζαν τότε υποτιμητικά τους κομμουνιστές. Αλλά τίποτε. Την άλλη μέρα στις πρωινές, το ίδιο. Άρχισε πια να ησυχάζει. ‘’Τους ξέφυγε’’, ακούστηκε να μονολογεί με ανακούφιση και κάποια περηφάνια. Τακτοποίησε το μικρό διαμέρισμα, έστρωσε το κρεβάτι προσθέτοντας κι ένα δεύτερο μαξιλάρι, γιατί, πού να ξέρει; Κάποιο βράδυ, κυνηγημένος ή ακούγοντας τα μυστικά μηνύματα της αγάπης της, να ζητούσε πάλι εδώ καταφύγιο. Η αγάπη της θα του έστελνε συνέχεια μυστικά μηνύματα, που θα’ ταν αόρατα από τους διώκτες του. Αλλά πέρασαν πολλές μέρες. Μήνες, χρόνια, αλλά καμιά είδηση. Αν τον σκότωναν, επειδή ήταν επικυρηγμένος, θα γράφαν. Αλλά δε γράψαν. Αν πέθανε, σίγουρα θα πέθανε αγωνιζόμενος για το θρίαμβο της επανάστασης. Αν, όμως, ζει, τότε είναι περισσότερο από βέβαιο ότι αγωνίζεται για την επερχόμενη επανάσταση».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Δεκαετία του 1930: έντονοι ταξικοί αγώνες, άνοδος του φασισμού και δικτατορία.
Δεκαετία του 1940: Πόλεμος, Κατοχή, Εμφύλιος και πολιτικές διώξεις.
Οι αγωνιστές της Δημοκρατίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της κοινωνικής προόδου αναγκάζονται να δράσουν στην παρανομία. Ήρωες που δεν πήραν το ρόλο τους ύστερα από κάποια συμβουλή ή διαταγή, αλλά με τη θέλησή τους, ακούγοντας τη φωνή της συνείδησής τους.
Ο Αποστόλης είναι «Ο Παράνομος» ήρωας του μυθιστορήματος του Βασίλη Ρέππα. Κυνηγημένος και επικηρυγμένος, δίνει τον αγώνα του στη μεταξική δικτατορία, τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, τη γερμανική Κατοχή, τον Εμφύλιο σπαραγμό. Ζει κάθε ημέρα σαν να είναι η τελευταία της ζωής του, έχοντας ως μοναδικούς συντρόφους τον κίνδυνο και την αγωνία.
Στις 160 σελίδες του βιβλίου του Βασίλη Ρέππα, ζωντανεύει μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας της ελληνικής πολιτείας που σημαδεύτηκε από τον ηρωισμό και τη θυσία χιλιάδων περήφανων αγωνιστών που κράτησαν ζωντανό το όραμα της ανατολής της Μεγάλης Παναθρώπινης Ημέρας.
«Ο Παράνομος» συναρπάζει τον αναγνώστη με τη συγκλονιστική πλοκή και την ταχύτατη εναλλαγή σκηνών, προσώπων και περιστατικών. Με γλαφυρή περιγραφή και ζωντανούς διαλόγους, διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον από την πρώτη έως την τελευταία αράδα.
«Ο Παράνομος» νομιμοποιήθηκε στη συνείδηση των αναγνωστών και κυκλοφορεί σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«Τραυματισμένος στο πόδι από χειροβομβίδα ο Αγρίτης προσπαθεί να σκαρφαλώσει στον ανήφορο, μα δεν τα καταφέρνει. Πέφτει. Τον βλέπουν οι χωροφύλακες, τον πλησιάζουν και τον αποτελειώνουν. Και μόνο ο Μπούζδος, με δυο τραύματα από χειροβομβίδα στον ώμο και το λαιμό, φτάνει ασθμαίνοντας στην κορφή της πλαγιάς που κάθονταν προηγούμενα, απομακρύνεται κάμποσο, κρύβεται στα θαμνόκλαρα και το βράδυ φεύγει. Τα πάντα χαμένα γύρω του. Κατεβαίνει λοιπόν στην πόλη, πηγαίνει στους δικούς του, αυτοί φοβούνται και ειδοποιούν την αστυνομία.    Μεταφέρανε γυμνά τα πτώματα των σκοτωμένων ανταρτών στην Αγιάσο, τα πετάξανε στην πλατεία κι έπειτα τα γυρίσανε στα χωριά, να τα βλέπει ο κόσμος και να φοβάται. Στο τέλος ανοίξανε ένα λάκκο σε κάποιο χωράφι έξω απ’ την Αγία Παρασκευή και τα θάψανε».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Χρόνια του εμφυλίου στη Λέσβο. Οι αγωνιστές της παράνομης δράσης στην πόλη της Μυτιλήνης και οι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού στα βουνά του νησιού.
Η εποχή, η ατμόσφαιρά της, η πικρή γεύση της, τα δράματα κι οι αγωνίες της, όλα ζωντανεμένα, παλλόμενα στις σελίδες του βιβλίου του Μιχάλη Λιαρούτσου «Των εν ερημίαις και όρεσι…». Πρόκειται για ένα έργο όπου η Ιστορία γίνεται μύθος και το πραγματικό δένεται με το φανταστικό. Γεγονότα και τόποι είναι υπαρκτά, ονόματα προσώπων αληθινά ενώ μερικά σκοπίμως αλλαγμένα. Μια ιστορία, που χωρίς να είναι ΙΣΤΟΡΙΑ δεν παύει να αποτελεί ένα ιστορικό ντοκουμέντο.
Μέσω αυτού του έργου δημιουργούνται συγκινήσεις στους παλαιότερους ενώ διδάσκονται οι νεότεροι για μια σκοπίμως «αγνοημένη» περίοδο, όπου μια γενιά αγωνίστηκε για ό,τι το καλύτερο για να εισπράξει ό,τι το χειρότερο… Αξίζει λοιπόν να διαβαστεί για τους πιο πάνω λόγους, κι όχι μόνο!
Το εξαίσιο λογοτεχνικό ύφος του Μιχάλη Λιαρούτσου και η συνταρακτική πλοκή των γεγονότων που εκτυλίσσονται στην εμφυλιοπολεμική Λέσβο, επιτρέπουν στον αναγνώστη να γνωρίσει μέσα από τις σελίδες ενός μυθιστορήματος, άγνωστες πτυχές της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Το βιβλίο «Των εν ερημίαις και όρεσι…» μπορείτε να το προμηθευτείτε από όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«Ο άνεμος αυξήθηκε σε ένταση και ούρλιαζε στα κατάρτια και στις κεραίες του ασυρμάτου σαν να υπήρχαν εκατοντάδες αγριεμένα θηρία κάπου κρυμμένα. Σήκωνε ολόκληρα στρώματα θαλασσινού νερού και μαστίγωνε τα πάντα στο πλοίο. Σε κτυπούσε με τέτοια δύναμη, που το πρόσωπό σου έκαιγε σαν να σε είχε πυροβολήσει κάποιος με σκάγια.
Το πλοίο μας αγωνιζόταν να περάσει μέσα από ένα βαθύ, υγρό χαντάκι μεταξύ δύο κυμάτων που η κορυφή τους ήταν μερικά μέτρα ψηλότερη από την καπνοδόχο μας. Ενώ φαινότανε πιθανό το υγρό γκρίζο βουνό να καταρρεύσει επάνω μας και να μας πάρει όλους μαζί του, ο γερο-“Κουλουκουντής” γλιστρούσε προς τα πάνω και σκαρφάλωνε πλαγίως στην κορυφή του κύματος. Για μερικά δευτερόλεπτα, κάποιος φανταζότανε ότι είναι στην κορυφή ενός βουνού απ’ όπου μπορούσε να δει τις αφρισμένες βουνοκορφές μιας ατέλειωτης οροσειράς, μέχρι όπου μπορούσε να φτάσει το μάτι σου…».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Γεννημένος στην Καλλιθέα του Μεσοπολέμου, ο συγγραφέας βίωσε τις στερήσεις και τον τρόμο της Κατοχής, τις στερήσεις και την τρομοκρατία του Εμφυλίου και τα ταραγμένα χρόνια της δεκαετίας του ’50, πριν ακολουθήσει το δρόμο των κυμάτων, σαλπάροντας με ένα από τα ποντοπόρα πλοία του Εμπορικού Ναυτικού.
Σπαρταριστές περιπέτειες από τα ταξίδια στην άκρη του κόσμου, όπου ο νεαρός δόκιμος γεύεται τους απαγορευμένους σαρκικούς καρπούς της εξωτικής νυχτερινής ζωής, γνωρίζει μακρινούς πολιτισμούς και λιμάνια, φτιάχνει φιλίες της μιας βραδιάς -βασισμένες στο πιοτό- ή της μιας ζωής -πλεγμένες στη βάρδια του πλοίου.
Όταν η ρώτα του καραβιού τον έβγαλε στην Αμερική, άδραξε την ευκαιρία για να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή, σπουδάζοντας και διδάσκοντας σε πανεπιστήμια και κολέγια του Μεξικού και των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ακαδημαϊκή καριέρα συνδυάζεται με την αντιδικτατορική πάλη και την επαφή με προσωπικότητες -τόσο Αμερικανούς όσο και Έλληνες- από το χώρο των Γραμμάτων και του πολιτισμού.
Ζωντανός λόγος και εικόνες σχεδόν φωτογραφικές, μας συντροφεύουν σ’ ένα οδοιπορικό ζωής που ξεπερνά τη φαντασία των μυθιστοριογράφων. Οι σελίδες του βιβλίου του Βαγγέλη Λοΐζου «Άγριες Ιστορίες. Το οδοιπορικό ενός σύγχρονου Οδυσσέα από την Καλλιθέα», αποτελούν ψηφίδες στην ιστορία του τόπου και των ανθρώπων του που αναζήτησαν το μέλλον τους ανάμεσα στα κύματα και στις ακτές των μακρινών Ηπείρων, βαδίζοντας στα χνάρια του πολυμήχανου Οδυσσέα…
Οι αναμνήσεις του Β. Λοΐζου συνοδεύονται από πλούσιο φωτογραφικό υλικό που ζωντανεύει τις γειτονιές της Αθήνας του Μεσοπολέμου και της Κατοχής. Αναζητήστε το βιβλίο σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ.

«Ντράπηκα που κάποιος με τόση ευκολία διάβαζε τη σκέψη μου και υπάκουσα. Ξαφνικά ακούστηκαν γέλια ανθρώπινα και ο ακέφαλος άνθρωπος με έδειξε απλώνοντας το χέρι του.
– Ιδού ο άνθρωπος, είπε. Κόσμος πολύς ξαναγέλασε και κάποιος που έμοιαζε με Πρόεδρο δικαστηρίου χτύπησε δυνατά ένα κουδούνι…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Μερικά χρόνια πίσω, σ’ ένα αριστοκρατικό και σικ προάστιο, μας μεταφέρει το μυθιστόρημα του Δ. Τάντηρα (Νήρα), «Ακριβώς παρά πέντε». Η μεταπολεμική Ελλάδα αλλάζει. Τα λεφτά αλλάζουν χέρια. Δημιουργούνται νέα τζάκια. Τα νέα οικόσημα είναι φτιαγμένα από φτηνό πλαστικό και μυρίζουν θυμάρι. Αυτό δεν θα έβλαπτε εάν δεν ήταν κακόγουστα. Η ρομαντική προπολεμική γενιά, με τα γαλλικά και το πιάνο δυσπνοεί μέσα στη νέα τάξη πραγμάτων. Απομονώνεται. Κλείνει τα μάτια πεισματικά μπροστά στις μεγάλες αλλαγές.
Ο Στέφανος ένας ευαίσθητος νεαρός γέννημα-θρέμμα του προαστίου, στην προσπάθειά του να βρει το δικό του δρόμο καταπλακώνεται κάτω από όγκους κοινωνικής καταπίεσης. Δυνατός και αγνός σαν τσίπουρο σπιτίσιο ο έρωτάς του για τη Χαρούλα διακόπτεται βίαια. Οι γονείς της την πείθουν να παντρευτεί έναν σαραντάρη λεφτά. Ο γάμος της αγαπημένης του τον αποτελειώνει. Τον στέλνει στον ψυχολόγο.
Μέσα στην άρρωστη απομόνωσή του αποφασίζει να γράψει ένα μυθιστόρημα. Ο ήρωάς του, είναι δραπέτης της αριστοκρατίας, φυγάς των «πρέπει» και «δεν πρέπει». Ψάχνοντας να βρει τον εαυτό του ξεπέφτει πολύ χαμηλά. Συνθλίβεται κάτω από τα ερείπια των ονείρων του. Ο Στέφανος περιγράφει την τιμωρία του, την απομόνωσή του.
Η αναπάντεχη επιτυχία του μυθιστορήματος και ένα τυχαίο γεγονός αναγκάζει τον Στέφανο να δει την αλήθεια κατάματα. Να χαράξει ένα δικό του δρόμο. Θα τα καταφέρει;
Αναζητήστε τη συνέχεια της ιστορίας σε όλα τα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«Ήρθε αμέσως στην οθόνη της μνήμης μου η εικόνα του διώροφου κτιρίου στην πλατεία της Φιλοθέης, που κάτω ήταν ένα ζαχαροπλαστείο και μία ΕΒΓΑ, απ’ όπου και τ’ όνομα του μαγαζιού. Από το δεύτερο πάτωμα με σκάλες οδηγούσε σε μια μεγάλη ταράτσα, ένα είδος πίστας, με μεγάφωνα στις τέσσερις γωνιές. Ήταν κάτι σαν εξοχικό κεντράκι χορού για τη νεολαία και τα ερωτευμένα ζευγαράκια, που μετά τον χορό έκαναν και τη βολτίτσα τους στο κοντινό δασάκι, πίσω από το τότε τέρμα των λεωφορείων.
Την εποχή εκείνη (τέλη της δεκαετίας του ’50) δεν υπήρχαν οι περίφημες «ντίσκο» για τους πολλούς. Τα λίγα βραδινά κέντρα χορού δεν ήταν προσιτά για τα πορτοφόλια των νέων της μετεφηβείας.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

 Η Ράνια Γέροντα είναι μία συγγραφέας που έχει δώσει πολλά και αξιόλογα δείγματα γραφής όλα αυτά τα χρόνια και έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις. Στο τελευταίο της βιβλίο συνεχίζοντας στο γνωστό λογοτεχνικό της ύφος επιχειρεί τόσο να τέρψει και να ψυχαγωγήσει, με τα διηγήματα που παρατίθενται στο πρώτο μέρος του, όσο και να προβληματίσει γύρω από την κοινωνικοπολιτική διάσταση κάποιων φαινομένων που δεν μπορούν ν’ αφήσουν ασυγκίνητο ένα νοήμονα άνθρωπο.
Τα διηγήματα του βιβλίου μάς ταξιδεύουν στα περασμένα, χωρίς να στερούνται και καυστικού σε πολλά σημεία χιούμορ. Μέσα στις σελίδες του ανασύρονται από τη μνήμη όλα όσα προκάλεσαν αίσθηση στον ψυχισμό της συγγραφέως. Οι ιστορίες των ανθρώπων της διπλανής πόρτας, οι παιδικές φιλίες, οι έρωτες, τα γεγονότα που σε κάθε εποχή καταγράφηκαν στη συνείδησή της. Το βιβλίο κλείνει με μια κριτική ματιά στα ‘κακώς κείμενα’ της εποχής με διάθεση περισσότερο να καταγράψει παρά να νουθετήσει.
Το βιβλίο της Ράνια Γέροντα «Αναδρομές και σημάδια των καιρών», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ κυκλοφορεί και το παρακάτω βιβλίο της συγγραφέα: «Η καρδιά της Ελλάδας χτυπάει παντού» (ταξιδιωτική λογοτεχνία).

«Βασανιζόταν με τη σκέψη της Βερόνικας. Περίμενε μήπως μάθει κάτι γι’ αυτήν ή μήπως παρουσιαστεί η ίδια. Πάνω από δύο μήνες είχαν περάσει κι είχε σχεδόν απελπιστεί όταν ένα απόγευμα, γυρίζοντας στο σπίτι, βρήκε ριγμένο στο πάτωμα ένα γράμμα κλεισμένο σ’ ένα φάκελο χωρίς γραμματόσημο, χωρίς αποστολέα και με μόνο τ’ όνομά του γραμμένο μπροστά. Κεραυνοβολημένος, τρέμοντας ολόκληρος, άρχισε να το διαβάζει…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Με το πρόσωπο νοτισμένο απ’ τη θαλασσινή αύρα, ο Γρηγόρης ξεκινά στην Αθήνα την αναζήτηση του «αληθινού κόσμου» που ανοίγεται πέρα απ’ τις ακτές του νησιού του, της Τήνου.
Μαζί με τις σπουδές του αρχίζει η περιπλάνηση στα μονοπάτια που χαράζει μέρα με τη μέρα η ιστορία, παρασέρνοντας το νεαρό κι άβγαλτο επαρχιώτη στη δίνη των γεγονότων που σημάδεψαν το ξεκίνημα του Μεγάλου Πολέμου.
Ο Μιχάλης Λιαρούτσος κατορθώνει στο μυθιστόρημά του να περιγράψει την καθημερινότητα, αλλά και το κλίμα μιας ολόκληρης εποχής, ταξιδεύοντας πάνω στους χάρτες του μετώπου και στους δρόμους που ανοίγει η φαντασία του καθώς περιπλανιέται στις ανταποκρίσεις των εφημερίδων.
Κυρίως, όμως, έρχεται να επαληθεύσει τη θεωρία ότι ο καθένας μπορεί να γίνει επαναστάτης, αρκεί να γίνεται μια επανάσταση.
Υπάρχει ποτέ περίπτωση ο γραμματικός ενός εργοστασίου να πάρει τις τύχες της ζωής του στα δικά του χέρια; Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι ο νεαρός που αναπολεί τις ήρεμες στιγμές του παρελθόντος στο νησί, είναι ικανός ν’ αποδυθεί σε μια άνευ προηγουμένου περιπέτεια προκειμένου να βρει τη Βερόνικα;
Το μυθιστόρημα του Μιχάλη Λιαρούτσου «Αναζητώντας τη Βερόνικα», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ κυκλοφορούν και τα παρακάτω βιβλία του συγγραφέα: «Των εν ερημίαις και όρεσι» (μυθιστόρημα) «Δρόμοι Παλιοί» (διηγήματα), «Τελειώνοντας ο Δεκέμβρης» (ιστορικό μυθιστόρημα).

Έχοντας παππού τον διαβόητο Ανδρόνικο Β΄, η μοίρα του μικρού Ανδρόνικου είναι προδιαγεγραμμένη. Η ανατροφή του, οι γάμοι του και τελικά η ζωή του όλη έχουν ένα στόχο, τον θρόνο της αχανούς αυτοκρατορίας. Τι γίνεται όμως όταν από λατρεμένος εγγονός, μετατρέπεται σε ανεπιθύμητο συγγενή; Όταν ο καταστροφικός έρωτας για μια μοιραία γυναίκα, τον οδηγεί στην ακούσια δολοφονία του αδελφού του; Λογικό είναι σύσσωμη η καθεστηκυία τάξη να στραφεί εναντίον του.
Ποιοί οι φίλοι και ποιοί οι εχθροί στο πλευρό του Ανδρόνικου Γ΄ τώρα πια; Πόσο θα κρατήσει και τι κόστος θα ‘χει ο εμφύλιος σπαραγμός που ξεσπάει ανάμεσα σ’ αυτόν και στον παππού του και ο οποίος διχάζει την αυτοκρατορία; Πολλά τα πρόσωπα που εμπλέκονται με προεξέχουσα την καταλυτική φυσιογνωμία του Καντακουζηνού, γνήσιου εκπροσώπου των διαπλοκών και της φιλοδοξίας που χαρακτηρίζει τους πρωταγωνιστές των σκοτεινών αυτών χρόνων.
Μέσα από διαδοχικές αφηγήσεις ανασύρονται από την ομίχλη του θρύλου τα στερνά βυζαντινά χρόνια. Πολιτικές φιλοδοξίες, ανθρώπινα πάθη και ματαιοδοξία σε μια αυτοκρατορία, σκιά του ένδοξου παρελθόντος της, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγείται στην πτώση.

«Μέσα στις σελίδες του βιβλίου δίνεται το στίγμα μιας εποχής έτσι όπως την είδαν τα μάτια ενός παιδιού που τώρα πια μεγάλωσε. Έτσι όπως «λειτούργησαν» στην καινούργια τους πατρίδα οι πρόσφυγες, που σκορπίστηκαν σε άγνωστα σταυροδρόμια, στριμώχτηκαν σε παράγκες, υπέφεραν από το ασήκωτο βάρος της μνήμης κι όμως επέζησαν. Έτσι όπως οι πολιτικές εξελίξεις επηρέασαν, αδιαφόρησαν και στιγμάτισαν με την αλλόκοτη λογική των καιρών.
Οι μνήμες στροβιλίζονται σα χρωματιστά μεταξωτά μαντίλια, κρύβουν μυστικά που τ’ ανεμίζουν σα σημαιάκια, φτιάχνουν ένα θαυμαστό πέπλο που πέφτει κυματίζοντας απαλά και τυλίγει σαν πρωινή απατηλή ομίχλη.
Είναι ένα οδοιπορικό φορτωμένο θύμησες, γραμμένο προτού ξεθωριάσει μέσα μου, για τα χρόνια που πέρασαν, τους ανθρώπους που τα χρωμάτισαν, την πόλη που σκιαγράφησε τη ζωή τους, τη ζωή μου, την αιώνια Πάτρα.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η Ανθείας –κεντρική οδός σε γειτονιά της Πάτρας– με όλα τα όνειρα και τις αγωνίες που στέγασε μετά τη μικρασιατική καταστροφή και οι ζωντανές καθημερνές ιστορίες των ανθρώπων της γειτονιάς, των προσφύγων που αναζήτησαν στην πόλη την καινούργια πατρίδα, περιγράφονται στο βιβλίο της Παναγιώτας Σμυρλή-Στρατοπούλου «ΑΝΘΕΙΑΣ 201».
Ανάγνωσμα απλό και ρομαντικό, μας σαγηνεύει με τη γλώσσα του και τον τρόπο γραφής, μας κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον από την αρχή έως το τέλος για όλον αυτό τον μικρόκοσμο που ζει και κινείται στη γειτονιά, που ξεφεύγει πότε-πότε από την καθημερινότητα με εκδρομές και καινούριες παραστάσεις.
Η παρουσίαση μιας φύσης πανέμορφης όλες τις εποχές του χρόνου, παρόλα τα προβλήματα με τις πλημμύρες του χειμώνα, οι γιορτές που ξεδιπλώνονται με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τόπου, τα συναισθήματα και οι ανθρώπινες καταστάσεις μπλέκονται αριστουργηματικά και γοητευτικά στο «ΑΝΘΕΙΑΣ 201», ένα βιβλίο που οι εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ» προσφέρουν στο αναγνωστικό κοινό, συμβάλλοντας έτσι στη «γνωριμία» μας με έναν κόσμο διαφορετικό, μια κοινωνία με ιδιαιτερότητες, που όμως εντάχθηκε και δημιούργησε στην καινούρια πατρίδα, την Ελλάδα και ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη, την Πάτρα.

“Καθώς μιλάμε, δεν ξέρω πώς μού ’ρχεται και λέω στην Κορίνα: «Σήκω να σε δω καλά». Παραξενεύεται, διστάζει, αλλά σηκώνεται και κάνει λίγο στο πλάι, ώστε …να μην μου κόβει τη θέα το τραπέζι.
Φοράει ένα μπλε σκούρο ταγιέρ, με πολύ κοντή φούστα (η Κορίνα φορούσε τις πιο κοντές φούστες απ’ όλες τις γυναίκες «μου»), και μπότες. Μέσα από το σακάκι φοράει ένα μπλουζάκι με ιδιαίτερα βαθύ ντεκολτέ. Παρόλο που είναι λεπτή, φροντίζει ώστε το στήθος της να δείχνει ελκυστικά γεμάτο και –απαράβατος κανόνας– να διαγράφεται για αρκετά εκατοστά η σχισμή ανάμεσα στους δύο λόφους. Γύρω από το λαιμό της είναι περασμένο ένα όμορφο πολύχρωμο μαντήλι (το έχει γράψει ο Κωστής Παπαγιώργης: «η γυναίκα, πριν καν μιλήσει, έχει περιγράψει τον εαυτό της ως ερωτικό αντικείμενο»).
Την κοιτάζω χαμογελώντας: «Μου αρέσεις πολύ». Χαμογελάει κι αυτή λίγο αμήχανα και κάθεται. Μετά από καιρό θα μου εκμυστηρευτεί ότι της άρεσε πάρα πολύ αυτή η σκηνή.
Το σώμα μας.
Αντιγράφω από το «Έρως και Πάθος», του Ιταλού ψυχαναλυτή Άλντο Καροτενούτο:
«Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που νιώθουμε ότι είμαστε πλασμένοι και από σάρκα. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι αυτό το νιώθουμε περισσότερο μέσα από τον πόνο, αλλά εγώ θέλω να αναφερθώ σε μια διαφορετική εμπειρία, στην εμπειρία του να ανακαλύπτουμε το σώμα μας μέσα από τον πόθο, πράγμα που δεν μας καθιστά απλώς και μόνο αντικείμενα, αλλά μας φανερώνει και την υλική μας υπόσταση. Μπορούμε λοιπόν να καταλάβουμε τι σημαίνει από ψυχολογική άποψη το να νιώσουμε ότι έχουν πάψει να μας αγαπούν. Είναι σαν να γινόμαστε ξαφνικά αόρατοι. Όταν χάσουμε τα μάτια που μας έχουν ποθήσει, τα χέρια που μας έχουν χαϊδέψει, εκείνη τη «διαφορετική διάσταση» που επιβεβαίωσε και εξύψωσε το σώμα μας, τότε αυτό περνάει στην αφάνεια, εκμηδενίζεται.»
Ακόμη:
«Από κλινική άποψη, όταν στα πλαίσια μιας ψυχανάλυσης συναντάμε ανθρώπους που παραμελούν το σώμα τους, η πρόγνωση είναι απαισιόδοξη, γιατί αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν τους επιθυμεί. Ο άνθρωπος που νιώθει επιθυμητός δεν παραμελεί ποτέ τον εαυτό του. Δεν αναφέρομαι στην ομορφιά με την κοινή έννοια του όρου, αλλά στη γνώση που αποκτούμε γι’ αυτήν, όταν νιώθουμε ότι μας αγαπούν. Μόνο μέσα από τη σχέση μας με έναν άνθρωπο συνειδητοποιούμε την προσωπική μας «ομορφιά». Χωρίς σχέση, αυτή η γνώση είναι αδύνατη.»”

Τα διηγήματα του Γιώργου Κομνηνού «Από τα ηλιοβασιλέματα προτιμάω τις μίνι φούστες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σ’ όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Δεκέμβρης, 1947. Φοβάμαι! Φοβάμαι, μανούλα μου. Δεν ντρέπομαι που το λεω. Μου γράφεις να προσέχω την υγεία μου. Να φυλάγομαι από το κρύο. Να φοράω πάντα τη φανέλα που μου έχεις πλέξει με τα χεράκια σου. Αχ, μανούλα μου! Από το κρύο είναι εύκολο να φυλαχτείς. Πώς όμως να φυλαχτείς από το φόβο; Με τα σώβρακα; Μακάρι! Ο φόβος είναι κάτι που δε βγαίνει με το τίποτα!… Είναι μια ανίατη ‘‘αρρώστια’’ που αλέθει τα σωθικά. Πριονίζει τα νεύρα μέρα-νύχτα».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η «Άσβηστη Ελπίδα» είναι το τελευταίο μέρος μιας τριλογίας που αναφέρεται στις δραματικές μέρες της Νεοελληνικής μας Ιστορίας, στις μέρες του Εμφυλίου Πολέμου, όπως τις έζησαν φαντάροι κι αντάρτες. Ο Νίκος Κυτόπουλος, μετά το «Μεγάλο Ανήφορο» (1957) και τη «Δοκιμασία» (1983), καταθέτει τις προσωπικές του μαρτυρίες, πλασμένες με στοιχεία μυθιστορηματικά.
Ο Νίκος Κυτόπουλος, ζωντανός μάρτυρας εκείνου του σπάνιου στα χρονικά αδελφικού αλληλοσπαραγμού, δίνει την ατμόσφαιρα εκ των ένδον. Η τραγική πραγματικότητα μεταμορφώνεται σε σισύφειο μύθο. Ο συγγραφέας αίρεται πάνω από τα γεγονότα, τις καταστάσεις, αλλά και τον εαυτό του κι αναζητεί μέσα στο χαλασμό τον άνθρωπο, τις αντιφάσεις του και το δράμα του.
Αναζητώντας, βρίσκει το σύγχρονο Σίσυφο: είναι οι άνθρωποι και από τις δύο πλευρές των χαρακωμάτων. Είναι ο ίδιος, οι συμπολεμιστές του και οι αντίπαλοί του – τα’ αδέλφια του. Είναι ο κεντρικός ήρωας που, μαζί με την ταξιαρχία του φτάνει μετά από οκτώ μήνες περιπλανήσεων από τον Έβρο στο Γράμμο για να πάρει μέρος στο αδελφοκτόνο μακελειό.
Στις 384 σελίδες του βιβλίου, παρακολουθούμε τη μάχη που δίνει ο ήρωας με τη συνείδησή του: αντιλαμβάνεται ότι ο Σίσυφος, ο καταδικασμένος από τους θεούς στο μαρτύριο της πέτρας, δεν είναι ο ίδιος, αλλά ο «ελεύθερος», εκείνος που μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιλέξει να εγκαταλείψει το έργο του. Κι αποφασίζει την έσχατη στιγμή να πει το μεγάλο ΟΧΙ…
Ο Νίκος Κυτόπουλος, βραβευμένος από την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών για την ποιότητα των έργων του (Βραβείο Λουντέμη 1980, Βραβείο Μιχαέλας Αβέρωφ 1986, Καλύτερο Βιβλίο της Χρονιάς 1983), παραδίδει στο αναγνωστικό κοινό ένα ακόμη λογοτεχνικό αριστούργημα. Η «Άσβηστη Ελπίδα» πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.