«Στην ξεδιπλωμένη απελπισία
χτυπούν τα φτερά τους,
η μια με την άλλη,
οι χτεσινές κραυγές.
Αχ, πιάστε μια μικρή κραυγή.
Φορέστε τη κατάσαρκα.
Και πάρτε τα φτερά της!
Γιατί είναι καιρός πια ν’ ανοίξουμε
την κλειδωμένη ψυχή μας.
Γιατί ο κόσμος μεγάλωσε
και δε χωρά πια στην παλάμη σου
‒κι ούτε θα το ’θελες άλλωστε.
Γιατί χωράς εσύ στην παλάμη του κόσμου.
Ο ουρανός κάτι κατάλαβε
και γελάει πονηρά που μας βλέπει…».
(απόσπασμα από το ποίημα)
Η διαδρομή από τη χαραυγή μέχρι το λυκόφως άλλες φορές φαντάζει μακριά και ταραγμένη κι άλλες μια πυγολαμπίδα. Ο Παναγιώτης Βλαχοχρήστου, με τούτη την ποιητική συλλογή ζωής, αφήνει στην άκρη τις χρονικές συμβάσεις για να προβάλει τις διαχρονικές αλήθειες που σφραγίζουν την ύπαρξη.
Πρόκειται για τα ποιήματα μιας μακράς διαδρομής, από τα νεανικά χρόνια του δημιουργού ως τις μέρες μας, με το κύριο όγκο της παλιάς «σοδειάς» να είναι γραμμένος στις αρχές της ταραγμένης και συνάμα μεταβατικής δεκαετίας 1955-1965. Το μέρος αυτό είναι σαφώς επηρεασμένο από το ζοφερό μετεμφυλιακό κλίμα και τη διάψευση προσδοκιών και ελπίδων, χαρακτηρίζεται από μια κριτική οπτική, που εμπεριέχει όμως τη σπίθα της αναδημιουργίας, ενώ έχει έντονα στοιχεία κοινωνικής παρατήρησης, καθώς φέρνει στην επιφάνεια όψεις της καθημερινότητας της εποχής. Ακολουθεί η περίοδος της χούντας, με την καταχνιά αλλά και την επιβεβαίωση της ακλόνητης πίστης στην κοινωνική μεταβολή που γεννάει η περίοδος μετά το 1971, για να περάσουμε στην εποχή της λεγόμενης Μεταπολίτευσης και στις σύγχρονες κοινωνικοπολιτικές αγωνίες του ποιητή.
Συνολικά ο ποιητής βάφει τους στίχους του με τα χρώματα της συλλογικής ανησυχίας, υπερβαίνει το αίσθημα του ανεκπλήρωτου με τη μαχητική στάση σε κάθε στροφή της ζωής, επιχειρεί να απαντήσει στις υπαρξιακές ανησυχίες από τη σκοπιά της κοινωνικής αναμέτρησης με το άδικο, αναδεικνύει το ζωογόνο μα και οδυνηρό ερωτικό στοιχείο. Κοινωνικοπολιτικό βάθος, στιχουργική επιδεξιότητα, σύμπλεξη ελεύθερου στίχου και ρίμας, καλαίσθητα κι ανεπιτήδευτα εκφραστικά μέσα, αξιοποίηση της φύσης αλλά και του ανθρώπινου μόχθου, κι όλα αυτά τυλιγμένα με μια αύρα ώριμης απλότητας, αθόρυβης ειλικρίνειας.
Μια συλλογή-γέφυρα για τρεις περιόδους της νεοελληνικής περιπέτειας με τόσο αλυσοδεμένες προσδοκίες, που το λυκόφως καθεμιάς γινόταν πάντα χαραυγή για την επόμενη.
Η ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Βλαχοχρήστου Μέχρι το λυκόφως κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Μια συλλογή για κάθε χαραυγή και κάθε λυκόφως που χάραξαν τις ζωές μας…
Ο Παναγιώτης Βλαχοχρήστου γεννήθηκε στο Μαρούσι το 1939. Μέχρι το 1945 έζησε στον Πύργο Ηλείας. Από τότε κατοικεί στην Αθήνα.
Αποφοίτησε το 1965 από την Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και το 1967 από το Νομικό τμήμα της Νομικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εκτός από τη δραστηριότητα του ως μηχανικού, έχει εργαστεί και ως μεταφραστής-εξωτερικός συνεργάτης της ΕΡΤ1 στον τομέα της απόδοσης διαλόγων στην ελληνική γλώσσα μέχρι το 2000.
Παράλληλα με τη συγγραφική δραστηριότητά του, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας βρίσκεται υπό έκδοση, έχει μεταφράσει από τα ρωσικά, και στα πλαίσια συλλογικής εργασίας με τη Βάσω Σαργολόγου, το γνωστό έργο του Αλεξάντρ Μπεκ Ο νέος διορισμός (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 1990).
Από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ κυκλοφορούν τα βιβλία του Μέχρι το λυκόφως και η πιο πρόσφατη ποιητική συλλογή Τα σουρεαλιστικά, όπου περιέχει και τρία διηγήματα.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.