“…Οι Ρώσοι ειδικοί, στηριζόμενοι στις νεότερες ανακαλύψεις, προσπάθησαν να ερευνήσουν την κρητική πολιτιστική κληρονομιά σε συνδυασμό με τις επιτεύξεις που σημειώθηκαν όχι μόνο στον ελλαδικό χώρο αλλά και στις χώρες της Αρχαίας Ανατολής, δείχνοντας τη συμβολή κάθε λαού στον τομέα της πολιτιστικής ανάπτυξης”.
Η μελέτη του προβλήματος για την ανάπτυξη του Κρητομυκηναϊκού Πολιτισμού απασχόλησε επί σειρά ετών τη σύγχρονη ρωσική ιστορική σκέψη. Στο παρόν βιβλίο επιχειρείται να αποδοθεί συνοπτικά, αλλά με κάθε επιστημονική πληρότητα, ο τρόπος σκέψης και έρευνας των Ρώσων ιστορικών σχετικά με τις πιο σοβαρές πτυχές ανάπτυξης της αρχαίας Κρήτης, από τη μυθολογική και ιστορική παράδοση έως το κοινωνικο-πολιτικό σύστημα και τη γραφή.
Οι ιστορικές διαδικασίες της Κρητομυκηναϊκής περιόδου συσχετίζονται με τα παράλληλα ιστορικά γεγονότα των χωρών της Ανατολής. Το υποτροπικό κλίμα, η ανάπτυξη της γεωργίας, της κτηνοτροφίας, της μεταλλουργίας, καθώς και η ίδρυση κωμοπόλεων είχαν ως αποτέλεσμα τη βαθμιαία αποσύνθεση των πρωτόγονων κοινοτικών σχέσεων στην Αρχαία Ανατολή. Στην κοινωνική διαστρωμάτωση επήλθαν επαναστατικές αλλαγές, με κύριο χαρακτηριστικό τις διαστρωματώσεις που διέφεραν από άποψη πλούτου και επιρροής.
Στηριζόμενοι στις νεότερες ανακαλύψεις της αρχαιολογίας και τις προόδους της ιστορικής έρευνας, οι Ρώσοι επιστήμονες προσπάθησαν να διερευνήσουν μέσα στο μωσαϊκό του ανατολικού κόσμου και της Χερσονήσου του Αίμου τις ιδιαιτερότητες του κρητομινωικού και μυκηναϊκού πολιτισμού.
Το έργο αυτό μας προσφέρει το μίτο για την περιπλάνηση στο λαβύρινθο των θεωριών που υποστήριξαν οι επιστήμονες γύρω από τη γέννηση, την ανάπτυξη και τη συντριβή ενός αρχαίου ελληνικού πολιτισμού που εξακολουθεί να καλύπτεται από το ομιχλώδες πέπλο του μύθου.
Ανατολιστής, αλεξανδρολόγος. Γεννήθηκε το 1921. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο Ασιανολογίας της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, όπου πήρε τον τίτλο του διδάκτορα (1964-1967). Από το 1970 έως το 1976, υφηγητής της Ιστορίας στο Ινστιτούτο Ασιανολογίας της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ. Μετά τη δεύτερη επιστημονική διατριβή του με θέμα «Ελλάδα και Ανατολή», ανακηρύχτηκε Διδάκτωρ Επικρατείας (Doctorat d’ Etat) στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ. Από το 1977 έως το 1987, καθηγητής Αρχαίας Ιστορίας και Διδάκτωρ Ιστορίας στην Ακαδημία Επιστημών της ΕΣΣΔ. Έχει πάρει μέρος σε πολλά διεθνή επιστημονικά συνέδρια. Στη συνδιάσκεψη της ΟΥΝΕΣΚΟ «Για την κοινωνική και πνευματική ανάπτυξη των χωρών της Κεντρικής Ασίας» (Οκτώβριος 1972), εισηγήθηκε το θέμα «Η σύνθεση του ελληνικού και ανατολικού πολιτισμού». Στο 29ο Διεθνές Συνέδριο Ασιανολόγων (Παρίσι 15-22 Ιουλίου 1973) μίλησε με θέμα «Οράματα και πραγματικότητες του Ελληνοβακτριανού κράτους». Έκανε επίσης επιστημονικές εισηγήσεις και ανακοινώσεις σε διεθνή Φόρουμ, που έγιναν στη Σοβιετική Ένωση υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και της ΟΥΝΕΣΚΟ για τη μελέτη των πολιτισμών της Κεντρικής Ασίας. Το έργο του αριθμεί 20 τόμους, κυρίως στα ρωσικά και ελληνικά. Όλα τα βιβλία του είναι προϊόν των ερευνών που έκανε στα αρχεία και μουσεία των 15 σοβιετικών Δημοκρατιών, καθώς και στο Ιράν, Ινδία, Πακιστάν, Αφγανιστάν και άλλες χώρες της Ανατολής. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, στα αγγλικά και στα αραβικά. Ο Δημήτρης Τσιμπουκίδης διετέλεσε μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ. Σήμερα είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ασιανολόγων, επίτιμο μέλος της Ένωσης Ανατολιστών Επιστημόνων της Ρωσίας και Επίτιμος Πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.