«Σαν ερχόταν η εποχή και πήγαιναν στα χειμαδιά πρωί-πρωί την ώρα που έσκαγε ο ήλιος, έπαιρνε το μονοπάτι και πήγαινε στη θάλασσα. Καθότανε στα βράχια κι αγνάντευε τον ήλιο που ξεπρόβαλλε, τους γλάρους που πετούσαν, τα κύματα που άφριζαν. Αγνάντευε πέρα μακριά ως εκεί που η θάλασσα γινόταν ένα με τον ουρανό κι ονειρευότανε κάποτε να ταξιδέψει»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Τα βιώματα και οι αναμνήσεις όσων μεγάλωσαν στην ελληνική επαρχία μεταφέρονται από το Χρ. Ταρναρά μέσα από την περιγραφή της ζωής ενός νέου που μεγαλώνει μακριά από το άγχος και τα σκούρα τοπία της μεγαλούπολης. Μια ζωή με περισσό μόχθο και κόπο, ανταμείβεται από τα αγαθά που προσφέρει η γη και η διαβίωση μέσα σε ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον.
Χρησιμοποιώντας τοπικά γλωσσικά ιδιώματα και εκφράσεις, ο συγγραφέας παραθέτει πλήθος εθίμων και παραδόσεων που εξακολουθούν να απαντώνται στην ελληνική ύπαιθρο. Αξίες που χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου μέσα από τη ζωή στη μεγαλούπολη, ζωντανεύουν ξανά μέσα από τις σελίδες ενός αφηγήματος με πλούσια λαογραφική αξία.
Ο Χρήστος Ταρναράς «ζωγραφίζει» με την πένα του παραστάσεις πανέμορφες που ηρεμούν το πνεύμα, μακριά από το άγχος της μεγάλης πόλης. Ο ήρωας, αγνός κι αξιαγάπητος, μεταφέρει στον αναγνώστη τα πρότυπα και τις αξίες μιας περιόδου που απέχει από τη σημερινή απάνθρωπη εποχή.
Το μυθιστόρημα «Ο ήλιος βούλιαξε στα χιόνια», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ» και διατίθεται από όλα τα βιβλιοπωλεία.

“Κοίταξα γύρω μου. Όλα τα μάτια πάνω μου κολλημένα. Αυστηροί. Έχω την εντύπωση πως εκείνη την ώρα όλοι τους θα μου ‘διναν από ένα χαστούκι. Έκλεισα τα μάτια μου κι άρχισα να θυμάμαι: Ήταν Μάης κι ήμουν στην έκτη τάξη. Είχαμε πάει ημερήσια εκδρομή στην παραλία. Παίξαμε, κολυμπήσαμε. Το μεσημέρι ξαπλώσαμε κάτω απ’ τα πεύκα. Μισόκλεινα τα μάτια, κοίταζα τα κουκουνάρια κι έπλαθα με τη φαντασία μου εικόνες”.
Τη ζωή χωρίς όνειρα και προοπτική για τα παιδιά που αναγκάστηκαν να ζήσουν στο εξωτερικό, μακριά από τις ρίζες τους, αποδίδει ο Χρήστος Ταρναράς, συνδυάζοντας τις πιο σκληρές εικόνες της καθημερινότητας με τις πιο τρυφερές στιγμές της παιδικής ηλικίας.
Τα “παιδιά των φαναριών” ξυπνούν την ανθρώπινη συνείδησή μας, που ποδοπατείται από την ξενοφοβία, το ρατσισμό και την απόρριψη για οτιδήποτε βρίσκεται έξω από τα στενά πλαίσια μίας συμβατικής ζωής. Με ευαισθησία περιγράφεται η διέξοδος που βρίσκει στη ζωγραφική ένα από τα ξενιτεμένα παιδιά, καθώς και η προσπάθεια που καταβάλλει παράλληλα για την ανεύρεση των χαμένων του γονιών.
Έχοντας συνεχώς στη μνήμη του το πατρικό σπίτι, αποφασίζει στα είκοσί του χρόνια να ξεκινήσει μια νέα περιπέτεια: εκείνη της επιστροφής
Με γλώσσα απλή κι ελκυστική, ο Χρήστος Ταρναράς μας εισάγει στον ιδιαίτερο κόσμο των παιδιών της προσφυγιάς, αναγκάζοντάς μας να ασκήσουμε κριτική στην προσωπική μας στάση τόσο απέναντι στα προσφυγόπουλα όσο και απέναντι στην ίδια τη ζωή.
Το μυθιστόρημα “Τα φανάρια είχαν πάντα χρώμα κόκκινο” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” και διατίθεται από όλα τα βιβλιοπωλεία.