Τη συμβολή της αρχαίας ελληνικής ιστορικής σκέψης στη μελέτη του αρχαίου ανατολικού χώρου εξετάζει το βιβλίο του ακαδημαϊκού Τσιμπουκίδη, ρίχνοντας φως σε μια από τις πτυχές της ιστορικής επιστήμης που έχουν μελετηθεί λιγότερο. Στα έξι κεφάλαια της συμπληρωμένης και εικονογραφημένης αυτής έκδοσης παρουσιάζονται η αρχαία λογογραφική θεώρηση, η ιστορική και ορθολογιστική σκέψη του Ηροδότου και του Θουκιδίδη, η ιστοριογραφία του 4ου και 3ου αιώνα π.Χ., του 1ου και 2ου αιώνα μ.Χ., η επιστημονική σκέψη του Πολύβιου του Διόδωρου, του στράβωνα και του Πλούταρχου.
Σκοπός του βιβλίου είναι να αναδειχθεί η διαδικασία ανάπτυξης της αρχαίας ιστορικής σκέψης και ο ρόλος της στην κοινωνική εξέλιξη της ανθρωπότητας.

“Τα βιβλία μοιάζουν με καράβια” συνηθίζει να λέει ο Α. Νεμιρόβσκι. Πράγματι μεγάλη είναι η ιστορικοφιλοσοφική “συγγραφική αρμάδα” του. Μεγάλη και πολύτιμη. Πριν απ’ όλα γιατί παρέχει πνευματική τροφή, φως και αλήθεια για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, για τη φιλοσοφία του οποίου ο Φρ. Ένγκελς γράφει: “Στις πολυποίκιλες μορφές της ελληνικής φιλοσοφίας υπάρχουν ήδη σε εμβρυώδη κατάσταση στην πορεία της ανάπτυξής τους, όλες σχεδόν οι αντιλήψεις των κατοπινών θεωριών για τον κόσμο”.
Τη ζωή και το έργο έξι μελετητών της αρχαίας ελληνικής Ιστορίας πραγματεύεται το βιβλίο του Δημήτρη Τσιμπουκίδη. Πρόκειται για τους Β.Β. Στρούβε, Μ.Α. Κοροστόβτσεφ, Β.Γ. Γκαφούροφ, Α.Σ. Σόφμαν, Β.Ι. Κουζίστσιν και Α.Ι. Νεμιρόβσκι, οι έρευνες, η προσωπικότητα και ο φιλελληνισμός των οποίων παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Εργαζόμενοι στη Σοβιετική Ένωση, στην περίοδο της άνθησης των ιστορικών σπουδών, οι έξι μελετητές που παρουσιάζει στο βιβλίο του ο Δ. Τσιμπουκίδης συνέχισαν την παράδοση των Ρώσων ερευνητών που ήδη από το 17ο αιώνα είχαν καταπιαστεί με την αρχαία ελληνική Ιστορία, ενώ στις αρχές του 18ου αιώνα ιδρύθηκαν έδρες με σχετικό περιεχόμενο στα Πανεπιστήμια της Πετρούπολης και της Μόσχας.
Με ξεχωριστή αναφορά σε κάθε έναν από τους έξι ιστορικούς, ο Δ. Τσιμπουκίδης παρουσιάζει τη ζωή, το έργο, το ακριβές αντικείμενο της έρευνας, τη μέθοδο εργασίας και τη βιβλιογραφική τους παραγωγή.
Το βιβλίο “Έξι μορφές Ρώσων και Σοβιετικών Επιστημόνων”, σημειώνει ο συγγραφέας του, “έχει ιδιαίτερη επικαιρότητα, γιατί κατά έναν τρόπο δίνει απάντηση στην προσπάθεια που έγινε τα τελευταία χρόνια και συνεχίζεται ως τώρα από ορισμένους δυτικοευρωπαίους ιστορικούς για την υποβάθμιση των ρωσικών και σοβιετικών ερευνών στον τομέα του αρχαίου ελληνικού κόσμου”. Το βιβλίο πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

“…Οι Ρώσοι ειδικοί, στηριζόμενοι στις νεότερες ανακαλύψεις, προσπάθησαν να ερευνήσουν την κρητική πολιτιστική κληρονομιά σε συνδυασμό με τις επιτεύξεις που σημειώθηκαν όχι μόνο στον ελλαδικό χώρο αλλά και στις χώρες της Αρχαίας Ανατολής, δείχνοντας τη συμβολή κάθε λαού στον τομέα της πολιτιστικής ανάπτυξης”.

Η μελέτη του προβλήματος για την ανάπτυξη του Κρητομυκηναϊκού Πολιτισμού απασχόλησε επί σειρά ετών τη σύγχρονη ρωσική ιστορική σκέψη. Στο παρόν βιβλίο επιχειρείται να αποδοθεί συνοπτικά, αλλά με κάθε επιστημονική πληρότητα, ο τρόπος σκέψης και έρευνας των Ρώσων ιστορικών σχετικά με τις πιο σοβαρές πτυχές ανάπτυξης της αρχαίας Κρήτης, από τη μυθολογική και ιστορική παράδοση έως το κοινωνικο-πολιτικό σύστημα και τη γραφή.

Οι ιστορικές διαδικασίες της Κρητομυκηναϊκής περιόδου συσχετίζονται με τα παράλληλα ιστορικά γεγονότα των χωρών της Ανατολής. Το υποτροπικό κλίμα, η ανάπτυξη της γεωργίας, της κτηνοτροφίας, της μεταλλουργίας, καθώς και η ίδρυση κωμοπόλεων είχαν ως αποτέλεσμα τη βαθμιαία αποσύνθεση των πρωτόγονων κοινοτικών σχέσεων στην Αρχαία Ανατολή. Στην κοινωνική διαστρωμάτωση επήλθαν επαναστατικές αλλαγές, με κύριο χαρακτηριστικό τις διαστρωματώσεις που διέφεραν από άποψη πλούτου και επιρροής.

Στηριζόμενοι στις νεότερες ανακαλύψεις της αρχαιολογίας και τις προόδους της ιστορικής έρευνας, οι Ρώσοι επιστήμονες προσπάθησαν να διερευνήσουν μέσα στο μωσαϊκό του ανατολικού κόσμου και της Χερσονήσου του Αίμου τις ιδιαιτερότητες του κρητομινωικού και μυκηναϊκού πολιτισμού.

Το έργο αυτό μας προσφέρει το μίτο για την περιπλάνηση στο λαβύρινθο των θεωριών που υποστήριξαν οι επιστήμονες γύρω από τη γέννηση, την ανάπτυξη και τη συντριβή ενός αρχαίου ελληνικού πολιτισμού που εξακολουθεί να καλύπτεται από το ομιχλώδες πέπλο του μύθου.

«Τίποτα δεν πρέπει ν’ αποδίδεται στην τύχη. Οφείλουμε ν’ αναζητούμε την αιτία, γιατί χωρίς την αιτία δεν μπορεί να γίνει τίποτα ούτε από εκείνα που φαίνονται ότι λογικά έχουν επιτελεστεί ούτε από εκείνα που φαίνονται παράλογα» (Πολύβιος).

Οι εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” προσφέρουν στην επιστημονική κοινότητα και το αναγνωστικό κοινό τη βελτιωμένη, συμπληρωμένη και εικονογραφημένη β’ έκδοση της ιστορικής μελέτης “Πολύβιος, ο μεγαλύτερος ιστορικός της ελληνιστικής εποχής”, του Δημήτρη Τσιμπουκίδη.
“Δεν πρόκειται για μία βιογραφία του Πολύβιου, αλλά για μία μεθοδική, διεξοδική και κριτική διαπραγμάτευση των πληροφοριών που προσφέρει ο εν λόγω ιστορικός μέσω του έργου του για τα κράτη της εποχής του, καθώς και για μια σφαιρική παρουσίαση των φιλοσοφικών και κοινωνικοπολιτικών του αντιλήψεων”, σημειώνει ο Κ. Βουκελάτος στο περιοδικό “Ιχνευτής” (Σεπτ. 1990).

Η Ιστορία του 3ου και του 2ου π.Χ. αιώνα, η ιστορική και φιλοσοφική σκέψη που αναπτύχθηκε στην ελληνιστική περίοδο, οι ελληνομακεδονικές και ελληνορωμαϊκές σχέσεις, τα ελληνιστικά κράτη και οι ελληνικές συμπολιτείες εξετάζονται διεξοδικά στα έξι κεφάλαια του βιβλίου του Δ. Τσιμπουκίδη.

Οι πολυσύνθετες απόψεις του Πολύβιου για τη συγκεκριμένη περίοδο, η διεισδυτική ματιά του στη διαδικασία της ιστορικής εξέλιξης και η “κυκλική εναλλαγή των πολιτευμάτων” που “εισηγείται” στο χώρο της φιλοσοφίας της Ιστορίας είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν ως “ό,τι κάλλιστον παρήγαγεν η Ελλάς κατά την τελευταίαν ταύτην της αυτονομίας περίοδον” (Κ. Παπαρηγόπουλος).

Η πάντοτε επίκαιρη μελέτη του Δ. Τσιμπουκίδη αποτελεί κατά το συγγραφέα της ένα αντίβαρο στην τάση που εκδηλώθηκε φανερά τα τελευταία χρόνια από σύγχρονους ιστορικούς για “αποσιώπηση της συμβολής των εκπροσώπων του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού στη διαμόρφωση της Ιστορίας των λαών της Ευρώπης, παραγνωρίζοντας τη ρήση του Φρ. Ένγκελς, ότι “χωρίς τα θεμέλια που έβαλαν η Ελλάδα και η Ρώμη δεν θα υπήρχε σύγχρονη Ευρώπη”.

Το βιβλίο “Πολύβιος, ο μεγαλύτερος ιστορικός της ελληνιστικής εποχής” πραγματεύεται τη “Γενική Ιστορία” του Πολύβιου, που αποτέλεσε τη βάση για “τη διαλεκτική ενότητα των πολιτισμών ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση”. Προμηθευτείτε τη β’ έκδοση της μελέτης του Δ. Ι. Τσιμπουκίδη από όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.