«Ο Μάρκος δεν είχε καμιά συμμορία, αυτά άλλωστε είχανε πάρει τέλος, δεν ήταν κάποιος φοβερός λήσταρχος, μα σίγουρα ήταν άριστος λαγουμιτζής, πολύ μεγάλος.
Η υπόγεια δραστηριότητά του ήτανε το κάτι άλλο, σε πολλά σημεία, σοφά επιλεγμένα, είχε σκάψει λαγούμια που ίσα-ίσα χώραγαν έναν άνθρωπο και έκλεινε το στόμιο με κάποιο μεγάλο πήλιουρο. Όποτε βρισκόταν σε μεγάλη ανάγκη, έβγαζε το πήλιουρο, χωνόταν στο λαγούμι του, το τράβαγε από πάνω του και εξαφανιζόταν από το πρόσωπο της γης.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Συγκλονιστικό μυθιστόρημα  που σε κάνει να κλαις και να γελάς, να οργίζεσαι, να αδημονείς για τη συνέχεια, να μετράς το δίκιο και το άδικο…
Η ιστορία διαδραματίζεται σε βάθος χρόνου τριών περίπου γενεών, σε μια κλειστή κοινωνία που βασικό της χαρακτηριστικό ήταν ο λιτός βίος, η αφέλεια των ηθών και ένας σκληρός κώδικας τιμής.
Η ζωή στο βουνό, στο χωριό, την πόλη. Τα ήθη και τα έθιμα του παρελθόντος, τα ιστορικά γεγονότα που επηρέασαν καταλυτικά αυτούς τους ανθρώπους, ολοζώντανα δοσμένα. Όλο το έργο στηρίζεται σε πραγματικά συμβάντα.
Η εξέλιξη κρατάει αμείωτη την προσοχή του αναγνώστη, με εκπλήξεις που ενθουσιάζουν, με στιγμές που κόβουν την ανάσα, η ιστορική διαδρομή είναι δομημένη αριστοτεχνικά. Θυμίζει καθαρή λογοτεχνία που η παρουσία της δε θα λησμονηθεί – κάτι που συμβαίνει με τα σημερινά μυθιστορήματα.