«Ντράπηκα που κάποιος με τόση ευκολία διάβαζε τη σκέψη μου και υπάκουσα. Ξαφνικά ακούστηκαν γέλια ανθρώπινα και ο ακέφαλος άνθρωπος με έδειξε απλώνοντας το χέρι του.
– Ιδού ο άνθρωπος, είπε. Κόσμος πολύς ξαναγέλασε και κάποιος που έμοιαζε με Πρόεδρο δικαστηρίου χτύπησε δυνατά ένα κουδούνι…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Μερικά χρόνια πίσω, σ’ ένα αριστοκρατικό και σικ προάστιο, μας μεταφέρει το μυθιστόρημα του Δ. Τάντηρα (Νήρα), «Ακριβώς παρά πέντε». Η μεταπολεμική Ελλάδα αλλάζει. Τα λεφτά αλλάζουν χέρια. Δημιουργούνται νέα τζάκια. Τα νέα οικόσημα είναι φτιαγμένα από φτηνό πλαστικό και μυρίζουν θυμάρι. Αυτό δεν θα έβλαπτε εάν δεν ήταν κακόγουστα. Η ρομαντική προπολεμική γενιά, με τα γαλλικά και το πιάνο δυσπνοεί μέσα στη νέα τάξη πραγμάτων. Απομονώνεται. Κλείνει τα μάτια πεισματικά μπροστά στις μεγάλες αλλαγές.
Ο Στέφανος ένας ευαίσθητος νεαρός γέννημα-θρέμμα του προαστίου, στην προσπάθειά του να βρει το δικό του δρόμο καταπλακώνεται κάτω από όγκους κοινωνικής καταπίεσης. Δυνατός και αγνός σαν τσίπουρο σπιτίσιο ο έρωτάς του για τη Χαρούλα διακόπτεται βίαια. Οι γονείς της την πείθουν να παντρευτεί έναν σαραντάρη λεφτά. Ο γάμος της αγαπημένης του τον αποτελειώνει. Τον στέλνει στον ψυχολόγο.
Μέσα στην άρρωστη απομόνωσή του αποφασίζει να γράψει ένα μυθιστόρημα. Ο ήρωάς του, είναι δραπέτης της αριστοκρατίας, φυγάς των «πρέπει» και «δεν πρέπει». Ψάχνοντας να βρει τον εαυτό του ξεπέφτει πολύ χαμηλά. Συνθλίβεται κάτω από τα ερείπια των ονείρων του. Ο Στέφανος περιγράφει την τιμωρία του, την απομόνωσή του.
Η αναπάντεχη επιτυχία του μυθιστορήματος και ένα τυχαίο γεγονός αναγκάζει τον Στέφανο να δει την αλήθεια κατάματα. Να χαράξει ένα δικό του δρόμο. Θα τα καταφέρει;
Αναζητήστε τη συνέχεια της ιστορίας σε όλα τα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«Σώπασε. Γύρισε αργά το κεφάλι του προς το μέρος του συντρόφου του. Η έκφραση του βλέμματός του έκανε τον Ιλίς να ανατριχιάσει. ’’Δεν υπάρχει τίποτα, Έφρον’’, είπε. ’’Δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, Κράτος δικαίου είναι μόνο λόγια, λέξεις βαρύγδουπες χωρίς περιεχόμενο, Οι άνθρωποι που κυβερνούν σήμερα τις τύχες του πλανήτη δεν έχουν μήτε πατρίδα μήτε θρησκεία μήτε νόμους μήτε ηθικούς φραγμούς. Το μοναδικό ιδανικό τους είναι η με κάθε θυσία διατήρηση και ενδυνάμωση της ηγεμονικής τους θέσης. Μα και αυτοί ακόμα οι εξουσιαστές της οικουμένης δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα εξαρτήματα ενός τερατώδους, άλογου μηχανισμού, που με κέντρο τις μεγάλες μητροπόλεις απλώνει τα πλοκάμιά του ως τις εσχατιές της υδρογείου κι απομυζά τις ζωτικές δυνάμεις της ανθρωπότητας προς δικό του αποκλειστικά όφελος. Σαν ένα τεράστιο καρκίνωμα που ζει και αναπτύσσεται σε βάρος ενός ζώντος οργανισμού, ώσπου να τον εξαντλήσει ολοκληρωτικά και να τον οδηγήσει στο θάνατο».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Ένας δημοσιογράφος εισχωρεί στους κόλπους μιας παραθρησκευτικής οργάνωσης με σκοπό να αποκαλύψει την ταυτότητα των ανώνυμων χρηματοδοτών της. Αντί γι’ αυτό, όμως, στη διάρκεια της έρευνάς του, ανακαλύπτει την ύπαρξη ενός μυστηριώδους δικτύου διαπλεκόμενων συμφερόντων, του οποίου τη δράση καταγγέλλει σε ένα ρεπορτάζ-σοκ. Το ρεπορτάζ του, όμως, προσκρούει σ’ έναν τοίχο άρνησης από μέρους των Μέσων Ενημέρωσης. Κάθε προσπάθεια του δημοσιογράφου να σπάσει το φράγμα της σιωπής που του έχει επιβληθεί αποβαίνει άκαρπη, ενώ κάθε μέρα που περνά ο κλοιός γύρω του στενεύει. Ώσπου μια απρόσμενη συνάντηση του δίνει το κλειδί του μυστηρίου.
Ένα πολιτικό θρίλερ που οδηγεί τον αναγνώστη στους σκοτεινούς δαιδάλους των διεθνών κέντρων εξουσίας. Ένα βιβλίο που ξαναθέτει ερωτήματα για τις θεμελιώδεις αξίες των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών και της ανθρώπινης πορείας μέσα στην Ιστορία.
Το εξαιρετικό μυθιστόρημα του Ορέστη Ηλιανού «Η Έκρηξη», μπορείτε να το προμηθευτείτε από όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«Δεν αδυνάτισα μόνο στο πρόσωπο, μάνα, αλλά και στην ψυχή και στο μυαλό, όπως υποθέτω. Μάνα, είμαι άρρωστος!.. Είμαι σοβαρά άρρωστος!.. Υποφέρω!… Είμαι ναρκομανής, μάνα! Λυπάμαι που σας έριξα μέσα σ’ αυτό το έλεος της απελπισίας και του πόνου. Είμαι ασυγχώρητος και φταίω μόνο εγώ! Δεν υπάρχει συνένοχος ή συνένοχοι. Εγώ, που ήξερα πόσο φοβερά είναι τα ναρκωτικά, παρ’ όλα αυτά, κάποιες στιγμές τα υποτίμησα, τα περιφρόνησα, τα’ αγνόησα μόνο και μόνο ν’ απολαύσω διπλά! Τον κοριτσίστικο έρωτα και τον παράδεισο των ναρκωτικών».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Από τους στίχους των απαγορευμένων ρεμπέτικων, μέχρι τα τραγούδια των σύγχρονων νεανικών συγκροτημάτων, τα ναρκωτικά αποτελούν το μαγικό κλειδί που ανοίγει «κόσμους μυθικούς και ονειρεμένους». Ο Βασίλης Ρέππας διαβάζοντας «πίσω από τις γραμμές» των σύγχρονων θεωριών για τη χρήση των ψυχοδιεγερτικών ουσιών και την καταστολή της, αποδίδει στο μυθιστόρημά του όλη τη φρίκη και το σκοτεινό κόσμο των ναρκωτικών: Μία πραγματική «Θύελλα, στην κόλαση των ζωντανών».
Ο Β. Ρέππας καταρρίπτει το μύθο της χρήσης ναρκωτικών ουσιών αποκλειστικά από άτομα του περιθωρίου, με χαλαρούς οικογενειακούς δεσμούς και εύκαμπτη ηθική. Τοποθετεί την ιστορία του σε μία καθημερινή οικογένεια, σε εκείνη του γειτονικού μας σπιτιού ή στη δική μας! Δύο αδέλφια που ανατράφηκαν σωστά, μέσα στη γαλήνη και την αγάπη των συγγενών τους, υποδείγματα «καλών παιδιών», πέφτουν στην παγίδα του λευκού θανάτου και γεύονται τις κολασμένες απολαύσεις μιας άλλης ζωής.
Η τραγικότητα των ηρώων μεγαλώνει, καθώς ο μικρός αδελφός δεσμεύεται στο άρμα της εξάρτησης τη στιγμή που το εγκαταλείπει ο μεγαλύτερος! Ο νεαρός Γρηγόρης, βλέπει τα όνειρά του για το μέλλον να καταρρέουν μετά την αποτυχία του να εισαχθεί σε ένα Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. Η δυστυχία, η απόγνωση, ο βρόγχος της ανεργίας και η κατάρρευση της αυτοεκτίμησης, τον οδηγούν στην ψευδαίσθηση των ναρκωτικών, αρνούμενος μάλιστα να εγκαταλείψει τον ψεύτικο κόσμο τους.
«Η θύελλα, στην κόλαση των ζωντανών» του Βασίλη Ρέππα, είναι ένα από τα λίγα μυθιστορήματα που παίρνουν ξεκάθαρη θέση σε ένα από τα πλέον ακανθώδη προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Προμηθευτείτε το από όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

Οι εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” με μεγάλη τιμή εκδίδουν, συμπληρωμένο πλέον, το βιβλίο της αγωνίστριας συγγραφέως και δασκάλας Ναταλίας Αποστολοπούλου η “Λεβεντογενιά”.
Πρόκειται για ένα έργο με ξεχωριστή σημασία, καθώς αναφέρεται στην Κατοχή, στα “πέτρινα χρόνια” του εμφυλίου, όπου μια γενιά ανθρώπων δεν βρήκε ουσιαστικά ποτέ τη δικαίωσή της, μολονότι πρόσφερε τα πάντα στον ΑΓΩΝΑ κατά του κατακτητή και υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης, μ’ όλες τις συνέπειες που συνεπάγεται αυτό, χωρίς φυσικά ν’ απουσιάζει και η 7χρονη τυραννία της περιόδου ’67-’74.

Όλα τα πιο πάνω φαίνονται μέσα από 25 ιστορίες, ανεξάρτητες μεταξύ τους, γεμάτες δράση, αντίσταση, αλλά κι ενθουσιασμό και λεπτό χιούμορ, έτσι ώστε, μαζί με τους ρεαλιστικούς διαλόγους να φαίνονται τα πάντα ζωντανά, σαν να συνέβαιναν ακριβώς σήμερα, μολονότι αναφέρονται σε γενιές που απλώς έχουμε ακούσει ή έστω διδαχτεί από τα όσα έγιναν τότε εμείς οι νεότεροι.

Ο κρυφός καημός της μάνας, η Δημοκρατία, το κρυφτούλι με το Χάρο, η Νίκη, αλλά και οι περιπέτειες κυρίως των (συν)αγωνιστριών στα πεδία τιμής και μάχης ή στα Μακρονήσια, δίνουν ένα μοναδικό παράδειγμα, πίστης, θάρρους, αγωνιστικότητας κι αγάπης στην ελευθερία.

Όλοι οι αγωνιστές (-στριες) ήταν για έναν αλλά κι ο ένας ή η μία για όλους. Τι το καλύτερο, τι το περισσότερο; Ο αναγνώστης ας κρίνει. Οι πράξεις και η αυταπάρνηση μιλούν μόνες τους.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” και πρόκειται για το 8ο έργο της συγγραφέως, που μας παρουσιάζει ζωντανές κάποιες εποχές, έτσι όπως δεν τις ξέραμε.

Είναι καιρός να τις μάθουμε διαβάζοντάς τες μέσα από τους απλούς ήρωες κι ηρωίδες της.