“Είχαμε κάνει στο σκύλο και κανονική βάφτιση. Τον πήραμε μια μέρα να τον φροντίσουμε, να του κάνουμε εμείς το μπάνιο του και έγινε μια βάφτιση κανονική, με ψαλτάδες, παπά, νονό και νονά και μπομπονιέρες. Τα κορίτσια έφεραν ό,τι κουφέτο υπήρχε στο σπίτι, ανάψαμε τα λιβανιστήρια της νοσοκόμας της κυρα-Μαρίας, που τα άφηνε στην αυλή, πήραμε και το στρογγυλό ντεπόζιτο με τα δυο χερούλια, ίδια κολυμπήθρα, έβαλε στην κεφάλα του ο Παναής ένα μαύρο καπέλο, φόρεσε και μια μαύρη ρόμπα κι εντάξει ο “παπάς”.
– Βαφτίζεται ο δούλος του Θεού, Ντικόγιαννης!!
– Έχετε χάρη, βρε παλιόπαιδα, που σας ξέρει και κάθεται σαν βλάκας, ο καημένος ο σκύλος, αλλιώς θα σας έλεγα εγώ, μας έβαλε τις φωνές η κουτσομπόλα η κυρά-Λένη”.
Ένα μωσαϊκό από κοινωνικές συμπεριφορές στη φτωχογειτονιά του Περάματος, αλλά και αλλού, καταγράφει η Κούλα Καραμηνά-Πόθου στα είκοσι τέσσερα διηγήματα που συνθέτουν το βιβλίο της “Βγαίνω και τα φυλάς (Εν Περάματι)”.
Ένας θίασος από ανθρώπινες φιγούρες του μικρόκοσμου της γειτονιάς, μαργαριτάρια στο στέμμα των παιδικών αναμνήσεων που λάμπουν για πάντα, χωρίς να ξεθωριάζουν από το πέρασμα του χρόνου.
Ο Γιάμαλης, ο Γαρδούμπας, το παραγκί, ο Παναής, ο γκάλας, ο αυγουλάς, η κεντήστρα, ο κυρ-Πότης, ο νερουλάς, ο παπλωματάς, ο βασιλικός, η καμήλα, τα τραμ, η Ανδρούλα από την Άνδρο, ο Ρούλης, ο άου-βάου, ο χαρούμενος Χάρης, αποτελούν τα σημεία αναφοράς των ιστοριών που μας μεταφέρουν στα ανέμελα παιδικά χρόνια, σε μια Ελλάδα που πάσχιζε να σταθεί στα πελεκημένα από τον πόλεμο πόδια της.
Η συγγραφέας ξαναζωντανεύει τους διαλόγους ανάμεσα στους γείτονες, ξανακάνει τις πρώτες της σκανδαλιές προσέχοντας με την άκρη του ματιού της μην τυχόν και γίνει “τσακωτή” απ’ την κουτσομπόλα γειτόνισσα, ξαναματώνει τα πόδια τρέχοντας στις αλάνες και τους δρόμους της γειτονιάς, θυμάται τα παραμύθια και τις ιστορίες που της ψιθύριζε η γιαγιά πριν αποκοιμηθεί.
Οι παλιοί πραματευτάδες ξαναπερνούν απ’ τα στενά δρομάκια διαλαλώντας τα καλούδια τους, οι νοικοκυρές ξαναρχίζουν την πάστρα τους και τα σκολιαρόπαιδα συνεχίζουν ακάθεκτα τις σκανδαλιές τους.
Ένας ολόκληρος κόσμος που “πνίγηκε” στις πολυκατοικίες, αφού πρόλαβε να σημαδέψει ολόκληρες γενιές, σκιαγραφείται ξανά από την επιδέξια γραφίδα της Κ. Καραμηνά-Πόθου, που ξεδιπλώνει την αφηγηματική της ικανότητα στις σελίδες ενός βιβλίου που γράφτηκε για να μας ταξιδέψει σε ένα παρελθόν που μοιάζει πλέον με όνειρο.
Όσοι νοσταλγήσατε τις φωνές της μάνας σας να “μαζευτείτε” σπίτι, το γλυκό νανούρισμα της γιαγιάς, τις σχολικές παρέες, το χαρτζιλίκι της δεκάρας που εξαργυρωνόταν στη γειτονική ΕΒΓΑ και τα παιδικά όνειρα που έμειναν ανεκπλήρωτα, αναζητήστε το βιβλίο της Κ. Καραμηνά-Πόθου “Βγαίνω και τα φυλάς (Εν Περάματι)”, που διατίθεται από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” και όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Ξέρεις, Μωχάμετ, πολλές φορές, άνθρωποι που συναντιούνται από διαφορετικές χώρες και δεν μιλούν την ίδια γλώσσα, εν τούτοις δεν έχουν δυσκολία να συνεννοηθούν και πολλές φορές ν’ αγαπηθούν… Ο προπάππος σου, Μωχάμετ, έλεγε ότι η αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους ξεπερνάει τις δυσκολίες της επικοινωνίας. Το άγγιγμα των χεριών, των ματιών και το χαμόγελο γκρεμίζουν τα σύνορα των κρατών και κάνουν τους ανθρώπους ίδιους».
Χρειάζονται περίπου δύο εβδομάδες για να συνειδητοποιήσουν τα νεογέννητα βρέφη ποια είναι η μητρική γλώσσα τους. Ωστόσο, δεν χρειάζονται παρά ελάχιστες στιγμές για να επικοινωνήσουν με εκείνα τα παιδιά που δεν μιλούν την ίδια γλώσσα, δεν έχουν το ίδιο χρώμα στο δέρμα τους ούτε φορούν τα ίδια ρούχα. Ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα ή μια τσιριχτή φωνούλα αρκούν για να φέρουν κοντά δυο πλασματάκια, ακόμη κι αν μεγαλώνουν σ’ έναν κόσμο εχθρικό, εν μέσω πυρών, λιμών και δυστυχίας.
Στα πρόσωπα του Μωχάμετ από το Κουρδιστάν, του Σέργιου από τη Ρωσία, της Φιντάν από την Τουρκία, του Χόρχε από την Ονδούρα και της Ζωής από την Ελλάδα, δεν καθρεφτίζεται παρά η αγωνία των παιδιών να καταλάβουν τον άγριο κόσμο στον οποίο μεγαλώνουν. Με τρυφερότητα και παραβολικό λόγο, η Βούλα Μανή μεταφέρει τις εικόνες που σχηματίστηκαν στα παιδικά μάτια για τη Μεσόγειο της λύτρωσης, το μαγευτικό ποταμό Νέβα, την ισοπεδωμένη από τους σεισμούς Πόλη, την πεινασμένη Κεντρική Αμερική και την ταΐστρα του Θεσσαλικού Κάμπου.
Ωστόσο, η Βούλα Μανή δεν στέκεται σε ωραιοποιημένες περιγραφές και αφηγήσεις. Έχοντας αναλύσει σε βάθος την παιδική ψυχολογία, παίρνοντας η ίδια θέση ανάμεσα στην πιτσιρικαρία, μας καταθέτει την πιο ρεαλιστική εικόνα που θα μπορούσε να σχηματίσει ένα παιδί, βιώνοντας ακόμη και τις πιο δύσκολες καταστάσεις: Τα παιδικά μάτια ανακαλύπτουν πάντοτε κάτι όμορφο, κάτι πρωτότυπο και ενδιαφέρον, ακόμη και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Από αυτές τις «ανακαλύψεις» κρατιούνται τα παιδιά σε κάθε δύσκολη στιγμή, πλάθοντας συχνά με το νου τους ιστορίες φανταστικές, που τους επιτρέπουν να μεταπλάθουν ακόμη και τα παιδιά των μαχών, σε ένα μαγικό παιχνιδότοπο.
Για τον Μωχάμετ, ο πόνος για τον ξεριζωμό από τον προσφυγικό καταυλισμό καταπραΰνεται από την πρώτη επαφή του με τη θάλασσα. Για τη Φιντάν, ο σεισμός είναι η αφορμή για να τρυπώσει σ’ ένα πρόχειρο νοσοκομείο και να ονειρευτεί ότι κάποια μέρα θα καταφέρει να γίνει γιατρός. Για τον Σέργιο και τον Χόρχε, οι δεινές οικονομικές συνθήκες στις χώρες όπου ζουν, ξεπερνιούνται με τα παραμύθια της γιαγιάς και τις συνομιλίες με τα ζώα του δάσους και τα στοιχεία της φύσης. Ακόμη κι η καλοταϊσμένη Ζωίτσα, από τα μέρη μας, ανακαλύπτει πως τα παιδιά όλης της γης μπορούν να δημιουργήσουν, μαζί με τ’ αστεράκια, έναν καλύτερο κόσμο.
Οι έξι ιστορίες που συνέγραψε η Βούλα Μανή και εικονογράφησαν ο Στάθης (Σταυρόπουλος) και η Μαριάνθη Κουμαριανού αποτελούν μαθήματα ανθρωπιάς, ειρήνης και αγάπης για το περιβάλλον. Στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, «Ο ποταμός και ο Σέργιος» φαντάζει σαν μία πραγματική όαση, όπου οι μικροί αναγνώστες θα ξαποστάσουν από την τηλεοπτική τρομολαγνεία και το φιλοπόλεμο κλίμα, θα διευρύνουν τους ορίζοντες της σκέψης τους και θα κατανοήσουν ότι δεν υπάρχει τίποτε που να διχάζει ή να χωρίζει τα παιδιά όλης της γης.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” και αφιερώνεται στην οργάνωση Γιατροί του Κόσμου.

«Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ ότι η ζωή μας μοιάζει με ταξίδι; Εγώ, πάντως, που αγαπάω τα ταξίδια, έφτιαξα με το νου μου ένα τεράστιο καράβι, έβαλα μέσα σ’ αυτό ό,τι αγαπάω και αρμενίζω στις θάλασσες. Και είναι ετούτο το ταξίδι γεμάτο ήλιο και φως, γεμάτο περιπέτειες και αγάπη από τους γύρω μου! Κι αν τύχει και φουρτουνιάσει ο καιρός, αράζω το καράβι στο λιμάνι, και απαγκιάζω στη στεριά. Περιμένοντας την ξαστεριά και τη γαλήνη. Ξέρω πως αυτή θα έρθει σίγουρα σε λίγες ημέρες! Σ’ ένα ταξίδι μου, λοιπόν, έγραψα και τα διηγήματα που θα διαβάσετε σ’ αυτό το βιβλίο μου».
Αγγίζοντας με τρυφερότητα το βίο του παρελθόντος, η Βούλα Μανή συναντά ξανά μέσα στα έξι διηγήματά της, τους ανθρώπους, τα ζώα και τα όνειρα που συντρόφευαν εκείνη και τους φίλους της στα ξένοιαστα παιδικά χρόνια. Όλα όσα περιγράφονται στη συλλογή ιστοριών με τίτλο «Οι χερούκλες του θείου Νίκου» είναι πραγματικά, συνέβησαν κι εξιστορούνται με διάθεση παραμυθένια, ζωγραφισμένα με το χρωστήρα του Νίκου Οικονομίδη.
Οι άνθρωποι και τα ζώα που πρωταγωνιστούν στα διηγήματα υπήρξαν πραγματικά. Οι ιστορίες και οι κουβέντες που αντάλλαξαν μεταξύ τους, πράγματι ειπώθηκαν, ταξίδεψαν στο χρόνο κι αποτυπώθηκαν στο χαρτί, για να ξαναζωντανέψουν μπροστά στα μάτια των μικρών αναγνωστών.
Τα πρώτα χρόνια στο σχολείο, με τη δασκάλα, τη δεσποινίδα Ευαγγελία και τ’ «ανθρωπάκια» που τιτιβίζανε στις σχολικές αίθουσες. Τα παιδιά της γειτονιάς που κατασκεύαζαν βιβλία με αποκόμματα εφημερίδων, καθώς τα τυπωμένα διηγήματα αποτελούσαν προνόμιο μονάχα των εύπορων. Όμοια με τους χάρτινους αετούς κι εκείνα τα βιβλία, δίνανε φτερά στα παιδικά όνειρα να πλάσουν τόπους ονειρικούς και μακρινούς, όπου ταξίδευαν τα πιτσιρίκια με όχημα τη φαντασία.
Η γέννηση, τα βαφτίσια και η ζωή του Μαμαλούκου, του γάτου, αλλά και η συμβίωση με μια μαϊμού που αναστατώνει το σπιτικό. Η γνωριμία με τον κόσμο των ζώων, αλλά και την ύπαιθρο, πλάι στο θείο Νικόλα, που με τις χερούκλες του έπιανε τη γη και την ταρακουνούσε. Έστω κι αν… ζοριζόταν λίγο με τα μολύβια και τη γραφή.
Οι αφηγήσεις της γιαγιάς, για τ’ όνειρο μιας φουρνάρισσας σε κάποιο αιγαιοπελαγίτικο νησί, μεταφέρουν τη νοσταλγία και τις πολύχρωμες εικόνες για ένα παρελθόν που μοιάζει πια το ίδιο με παραμύθι.
Το βιβλίο της Βούλας Μανή, «Οι χερούκλες του θείου Νίκου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”, προσφέρει στα παιδιά κάθε ηλικίας την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουν την αυθεντική πλευρά της παιδικότητάς τους, μακριά από τα πολεμοχαρή και βίαια παιχνίδια, την πρώιμη ενηλικίωσή τους μπροστά στον τηλεοπτικό δέκτη και τις σελίδες των αναγνωσμάτων με τους μεταλλαγμένους διαστημικούς ήρωες.
Ένα βιβλίο που αποπνέει τη μυρωδιά από τα κάστανα, τις γλυκοπατάτες και τις φλούδες του πορτοκαλιού που σιγοψήνονταν πάνω στη σόμπα της γιαγιάς. Έξι πραγματικές ιστορίες που ξυπνούν την παιδική συνείδηση, με τον ίδιο τρόπο που η μητέρα ξυπνά τα μικρά της για το σχολείο. Έξι τρυφερά αναγνώσματα που θα κουρνιάσουν ανάμεσα στα παιδιά, όμοια με τις γατούλες που αποζητούν μια αγκαλιά…