«Είναι μια ολόκληρη ιστορία, ένα έγκλημα αν θέλετε να το πούμε έτσι. Η Κλαίρη είναι αδελφή της γυναίκας μου. Αγαπηθήκαμε και φύγαμε μαζί μια νύχτα. Ένα περίπου χρόνο ζήσαμε στο Λονδίνο και σ’ άλλες χώρες σαν αντρόγυνο. Δυστυχώς, από δικό μου πάλι λάθος, ως μεγαλύτερος της, δεν της φέρθηκα καλά. Για μένα, όμως, είναι και θα είναι ως το θάνατο η μοναδική γυναίκα».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Μια ιστορία για τις παράξενες πορείες που ακολουθεί η ζωή, ξεστρατίζοντας από τα όνειρα και τα σχέδια των παιδικών χρόνων. Η Κλαίρη, εγκλωβισμένη ανάμεσα στις επιθυμίες της και στους κοινωνικούς καταναγκασμούς, χάνει τον προορισμό της, μπερδεμένη ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα.
«Η εξομολόγηση της Κλαίρης» αποτελεί μία ελεγεία για τον ερωτικό πόθο και τις θυσίες που απαιτεί η βίωση του. Μυστικοί έρωτες και παθιασμένες σχέσεις, αναγκάζουν τους ήρωες του μυθιστορήματος της Χαρούλας Ευτυχίδου-Καλιαμπέτσου να δράσουν έξω από τα όρια που θέτουν οι κοινωνικές αξίες μιας εποχής όχι και τόσο μακρινής. Ο αναγνώστης βιώνει την αγωνία των πρωταγωνιστών και καλείται να λάβει θέση απέναντι στα διλήμματα που τους θέτει η ίδια η ζωή.
Πώς θα μπορέσει η Κλαίρη να καταβάλει το κόστος και τις ευθύνες των αποφάσεών της; Πώς θα ήταν η ζωή της εάν είχε ακολουθήσει ένα διαφορετικό μονοπάτι;
Ο περιεκτικός λόγος της Χαρούλας Ευτυχίδου-Καλλιαμπέτσου εξασφάλισε ένα βιβλίο που είναι βέβαιο ότι θα διαβαστεί απνευστί από γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας. «Η εξομολόγηση της Κλαίρης» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Τυχερός σε μια τέτοια λοταρία ήμουν και εγώ. Είχα γράψει το όνομά μου, για να πάρω μέρος στην κλήρωση ενός αρνιού, χωρίς να έχω και μεγάλες ελπίδες. Κάποια στιγμή φθάνει ο υπεύθυνος στο μαγαζί του πατέρα μου, επαναλαμβάνοντας το γνωστό σλόγκαν «και χαλάλι του πάλι σήμερα!..» και τραβώντας ένα ζωντανό αρνί από ένα σκοινί. Μια μεγάλη χαρά ένιωσα προς στιγμήν για την τύχη μου, αλλά την πλήρωσα ακριβά στη συνέχεια… Άρχισαν τα προβλήματα. Έπρεπε κάπου να το δέσουμε… Πού; Λέρωνε και το πάτωμα… Ήταν ανάγκη να φύγει από το μαγαζί! Ο πατέρας φυσικά δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τη δουλειά του την ώρα αυτή και ο λαχνός έπεσε πάλι σε μένα. Μου ανέθεσε να το πάω, μαζί με τη αδελφή μου, στο σπίτι του παππού, στο προάστιο, που διέθετε κήπο. Πώς; Με τα πόδια τραβώντας το από το σκοινί, όπως το είχαν δέσει».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Εικόνες και στιγμιότυπα του χθες καταθέτει ο Ιωάννης Αθανασάκης στο βιβλίο «Κούρεμα εν χρω…» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ, μέσα από την προσωπική του περιπλάνηση στο χρόνο.
Βλέπουμε το βενετσιάνικο λιμάνι των Χανίων, την Παλιά Αγορά και τα στενά σοκάκια της πόλης, φιγούρες εμπορευόμενων με την πραμάτεια και την πελατεία τους, τους ιδιόρρυθμους τύπους, όλα στην ατμόσφαιρα ενός άλλου καιρού. Οι συναισθηματικές αντιδράσεις εναλλάσσονται. Πέρα από τη θλίψη για τις ιστορικές δοκιμασίες του τόπου, ξαναζούμε μαζί με το συγγραφέα, καλές ημέρες, τηρούμε συνήθειες των συγγενών, απολαμβάνουμε τα χρώματα στους κήπους και το γιορτινό τραπέζι, έχοντας την αίσθηση ακόμη και της μυρωδιάς που αναδίδουν τα δώρα της κρητικής γης.
Χανιώτες, Βενετσιάνοι, Τούρκοι, Εβραίοι, ακόμη και έγχρωμοι έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα, τη δική τους αύρα, σε μια πόλη που άλλαζε και κάπου χανόταν μαζί με τη σουμάδα, τα λουκούμια και το ναργιλέ. Μια πόλη που εξελίσσεται με τους όρους της τεχνολογικής ανάπτυξης.
Μολονότι ο Γ. Αθανασάκης έζησε στην Αθήνα δεν έπαψε να ανήκει στα Χανιά. Λίγο πριν «φύγει» πρόωρα, αισθάνθηκε την ανάγκη να εμπιστευθεί στη γραφή τη διαδρομή του στην όμορφη πολιτεία, από το 1940 μέχρι το 1950, ως δώρο μόνιμο στα αγαπημένα του πρόσωπα και όσους νοιάζονται για τα Χανιά.
Το βιβλίο «Κούρεμα εν χρω…» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Η δουλειά στα ανθρακωρυχεία δε σταματούσε. Δουλεύαμε μέρα-νύχτα με βάρδιες. Αμέτρητες αλυσίδες διπλές, κρέμονταν απ’ το ταβάνι. Ο καθένας έπιανε μια, κρέμαγε τα ρούχα του στο γάντζο της και με μια τροχαλία τ’ ανέβαζε ψηλά. Ύστερα κλείδωνε την άκρη της αλυσίδας σε μια κρικέλα, που είχε τον ίδιο αριθμό με το κλειδί. Όταν τελείωνες τη βάρδια σου, πέρναγες πρώτα απ’ τα λουτρά. Πού να πας όπως ήσουν; Η σκόνη ήταν ένα δάχτυλο απάνω μας. Είχαμε και ειδική κρέμα που καθαρίζαμε από μέσα τα μάτια μας. Η μαυρίλα απ’ τα μάτια δεν έφευγε με το νερό. Όταν έφτυνες, έβγαινε από μέσα σου μαυρίλα. Όπως ήταν απέξω ήσαν κι από μέσα. Το κάπνισμα απαγορευόταν αυστηρά. Μας το είχαν κάνει και μάθημα: “Αν δείτε άνθρωπο να καπνίζει μέσα στο ορυχείο, έχετε το δικαίωμα να τον σκοτώσετε και θα πάρετε και αμοιβή”».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Μία από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες κεραμίστριες, η Ελευθερία Δροσάκη, καταγράφει τις σπαρταριστές αφηγήσεις του Ηλία Παππά: Τα παιδικά του χρόνια, στο Καταφύγι των Αγράφων, η πάλη με τα χώματα και τους βράχους των βουνών, ο τρόμος που βίωσε η νεανική καρδιά του στη διάρκεια της Κατοχής, το κυνήγι του μεροκάματου στα χρόνια του Εμφυλίου, τα σκοτεινά ανθρακωρυχεία όπου δούλεψε ως μετανάστης στη Γερμανία.
Η ελληνική κοινωνία του Μεσοπολέμου και των πρώτων χρόνων μετά την Απελευθέρωση, που πάσχιζε να γιατρευτεί απ’ τις πληγές του πολέμου, και οι γερμανικές αφιλόξενες πολιτείες, που πάσχιζαν να ξεφύγουν από το βάρος της συλλογικής ευθύνης για τον ίδιο πόλεμο, σκιαγραφούνται στις σελίδες του βιβλίου «Πού πας χωρίς σακάκι»;
Χωρισμένο σε ενότητες, με αφηγήσεις πραγματικών περιστατικών, άλλοτε με δραματικό κι άλλοτε με ανεκδοτολογικό χαρακτήρα, το βιβλίο θα διαβαστεί απνευστί από τους αναγνώστες κάθε ηλικίας.
«Οι εμπειρίες του Ηλία, που ήταν λίγο-πολύ ίδιες για όλους τους νέους που κατάγονταν από αγροτοποιμενικές περιοχές, πρόβαλαν μέσα από την αφήγηση, την κοινωνική κατάσταση της εποχής του εμφυλίου και της μετανάστευσης. Μιας εποχής όπου τα παιδιά δούλευαν απ’ τη νηπιακή τους ηλικία, χωρίς να αποκτήσουν ποτέ ούτε ένα παιχνίδι. Οι στερήσεις και οι ταλαιπωρίες των παιδιών από τα ορεινά χωριά, που έζησαν μέσα στη δίνη του Εμφυλίου κι έγιναν πρόσφυγες και μετανάστες, ήταν ο λόγος που με ώθησε να καταγράψω αυτήν τη μαρτυρία, συνδυάζοντας τις διάσπαρτες σημειώσεις από τις συζητήσεις με τον Ηλία, εδώ και τριάντα χρόνια», σημειώνει η Ελευθερία Δροσάκη.
Το βιβλίο «Πού πας χωρίς σακάκι. Αφηγήσεις του Ηλία Παππά», περιλαμβάνει σπάνιο φωτογραφικό υλικό από τα Άγραφα και τα ανθρακωρυχεία της Γερμανίας. Αναζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ κυκλοφορεί, επίσης, το βιβλίο της Ελευθερίας Δροσάκη «Εν Θεσσαλονίκη. Από τον πόλεμο, την Κατοχή και την Αντίσταση».

«Οι προσδοκίες και τα όνειρα της Κατερίνας δεν ήταν αραχνοκεντημένα. Δεν είχαν εκείνο το χρυσοποίκιλτο ντύσιμο, που τόσο όμορφα ξέρουν να υφαίνουν οι γιαγιάδες στα παραμύθια τους με βασιλιάδες και πριγκιπόπουλα πάνω σε κατάλευκα μεγαλόπρεπα άλογα, μέσα σε κήπους παραδεισένιους και μυθικά παλάτια, που κάνουν τα κοριτσάκια να συνεπαίρνονται, να ζουν με ψευδαισθήσεις και να μπερδεύουν το όνειρο με την πραγματικότητα. Κι αυτό να κρατάει, όχι λίγες φορές, ως τα ώριμα τα χρόνια τους».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Ακροβατώντας ανάμεσα σε έντονα ερωτικά συναισθήματα και στις αρχές ενός «καθώς πρέπει» βίου, οι ήρωες του μυθιστορήματος του Παναγιώτη Παπασταύρου βιώνουν τις μικρές παθιασμένες ιστορίες που δίνουν νόημα στην καθημερινότητά τους.
Ερωτισμός, μυστικά πάθη, ένοχες σιωπές, οικογενειακές υποχρεώσεις, χαρακτηρίζουν τη ζωή των απλών, καθημερινών ηρώων, που ακολουθούν τα περίεργα μονοπάτια, που χαράσσουν στο διάβα της ζωής οι επιθυμίες της καρδιάς και οι ανάγκες της σάρκας.
Μέσα από μικρά περιστατικά, ο συγγραφέας προβάλλει τον προβληματισμό ενός άνδρα για την κατώτερη θέση που έχει επιφυλάξει στη γυναίκα η ελληνική κοινωνία. «Το χάσμα» δεν αποτελεί απλά την καταγραφή της ιστορίας ενός ζευγαριού ή ενός έρωτα: Αναδεικνύεται σε μία ποιητική αναδρομή στη ζωή κάθε αναγνώστη που βρέθηκε για μια έστω στιγμή του βίου του στη θέση των πρωταγωνιστών του μύθου.
Ο περιεκτικός λόγος του συγγραφέα εξασφάλισε ένα βιβλίο λίγων σελίδων, που είναι βέβαιο ότι θα διαβαστεί απνευστί από γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας. «Το Χάσμα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.