«…“Μα να θέλει για γυναίκα του τη Λευτεριά;! Μια εργάτρια;! Μια ξεβράκωτη;! Ανάθεμα τη φύτρα της!!! ”, παραμίλαγε αλαφιασμένη. Μόνο πολύφερνη νύφη άξιζε στο μοναχογιό της! Να, σαν τη Χρυσή, τη θυγατέρα τού Φράγκαλου του μεγαλομπακάλη, εκδότη σοβαρής φυλλάδας! Κι είναι κι εθνικόφρονας!!! Τι κι αν η Χρυσή ήταν γερασμένη για τα νιάτα τού Αρίστου; Τα νιάτα, έτσι κι αλλιώς, φεύγουν. Το χρήμα όμως… Έχει αξία αγέραστη! Και ήδη η Θύμιαινα, η καντηλανάφτισσα, της είχε φέρει τα προξενιά. Κι επειδή ο χρόνος είναι χρήμα, τρέχει σπίτι της αξημέρωτα, να βάλουν μπρος τη “ραδιοαρβύλα”, σκλαβιά τη Λευτεριά για να βαφτίσουν…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Πεθερόπληκτοι και πεθερόπληκτες όλου τού κόσμου ενωθείτε! Η ισχύς εν τη ενώσει, κι η …αγία πεθερά σ’ ελεύθερη πτώση…
…Οι απανταχού πεθερόπληκτοι-πεθερόπληκτες, κατέφτασαν αυθορμήτως στο χωριό οργανωμένοι σε ισχυρή συμμαχία, κόντρα στην αιώνια τής ραδιο-αρβύλας, απύθμενη βλακεία…  Κανονικό συλλαλητήριο!
Μάρτυρες όλοι στο γάμο τής Λευτεριάς και του Αρίστου. Μπροστά-μπροστά οι κοπελιές, ασύγκριτα δυναμικές!  «Λευτεριά προχώρα, σε θέλει όλη η χώρα!», εμψυχώνουν με την αλληλεγγύη τους την νύφη, που τις καλωσορίζει με τ’ αριστερό χέρι σηκωμένο ψηλά και σφιγμένη τη γροθιά.
Μα κι ο γαμπρός σταράτα, φιλότιμο και μπέσα τής ζήσης του η στράτα, μ’ ανάστημα ψυχής τρανό, κρατά τρυφερά την αγαπημένη του αγκαλιά, χαϊδεύοντας ολοένα την …στρογγυλεμένη της κοιλιά.
Κι η …αγία πεθερά;;; Απλά, …ξεδοντιάστηκε για πάντα και προκαταβολικά.

«– Μπαμπούλη μου σε συλλαλητήρια πάμε με το θείο! Υπέροχα περνάμε!!! Και δε βρίζει μόνο τον κύριο Παραλίδη, αλλά κι εσένα. Να δεις πώς σε λέει… Τραγιά, κραγιά…
– Ραγιά! Ο καταστροφέας που κλείνει εργοστάσια με απεργίες, λέει εμένα ραγιά! Γυναίκα, δεν πάμε στο γάμο. Μ’ αυτήν τη λαϊκάντζα, καμία παρτίδα!
– Τι, δε θα φάω κουφέτα, αρνάκι, γαλακτομπούρεκο, επειδή σε λέει τραγιά;!
– Ραγιά με λέει, βρε ζώον! Εμένα, τον κλητήρα τού εργοστασίου τού ευεργέτη μας κυρίου Παραλίδη! Νά ’ξερε αυτός ο εργατάκος, τι θέση κατέχω…! Με λευκό κολάρο εργάζομαι! Όχι με φόρμα και γαλότσες σαν αυτόν. Άκου, εγώ ραγιάς…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Ο Αφελίδης είναι «…συνετός» υπάλληλος του Παραλίδη. Τον θαυμάζει, τον ευγνωμονεί και τον προσκυνάει, πεισμένος πως δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αφεντικό. Σαν το σκυλάκι μου δηλαδή…
Αυτός και η άνεργη γυναίκα του, «χορταίνουν» με τα όνειρα… Γι’ αυτό και δεν κάνουν το παραμικρό για να πάρουν τα όνειρα σάρκα και οστά.
Με ξερό ψωμί και μισαδάκια τσιγάρα βολεύονται για να βγει ο μήνας και «ζούνε» την καλοπέραση μέσα απ’ τις ζωές άλλων…
Προς τα έξω όμως το παίζουν λεφτάδες, μα και διπλογελοιοποιούνται φορώντας ως και πανάκριβα παρδαλά μοντελάκια, αποφόρια των Παραλίδων…
Ο γιός τους όμως, ο «σωτήριος» Σωτηράκης, 8-9 χρονών παιδάκι, είναι το ακριβώς αντίθετο απ’ τους αφελίδες γονείς του. Όχι τυχαία. Απλά, τον ατσαλώνει ο θείος του. Ένας εργάτης συνδικαλιστής.
Σαρκαστικό βιβλίο με …σφραγίδα του το αστείρευτο γέλιο(!!!), μα κυρίως την απέραντη αισιοδοξία και την ολοζώντανη ελπίδα που δίνει ο μικρός μας ήρωας!

«Δεν άναψα τα κεντρικά φώτα αλλά μόνον ένα μικρό λαμπάκι που μόλις και μετά βίας άφηνε ένα απαλό φωτισμό, γεμίζοντας το χώρο απίθανες σκιές. Κάθισα στην πιο σκοτεινή γωνιά. Έκλεισα τα μάτια. Με έπιασε τρόμος. Δεν ήμουν καλά. “Απόψε θα έρχονταν οι πειρατές. Το νιώθω”, σκέφτηκα. Έξω κάποιος περπατούσε αργά και λίγο μετά ένας άλλος έτρεχε ενώ τα βήματά του ακούστηκαν απειλητικά στο πλακόστρωτο. Σκέφτηκα ότι είχαν φτάσει. Ο κακός παππούς, ο Μπαρμπαρόσα, μπήκε στο χωριό διψώντας για αίμα και πλιάτσικο. Το μυαλό μου πέρασε στη μακρινή γιαγιά που κακοποιήθηκε και όμως δεν ξεφορτώθηκε το μωρό της.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Κοινωνική περιπέτεια μέσα από τη ζωή μιας κοπέλας που ανθίζει ερωτικά μεγαλώνοντας στη Χίο… Η ζωή της κοντά στη μυστηριώδη βοτανολόγο μητέρα, και χωρίς τον γιατρό πατέρα που χάθηκε κάποια μέρα από κοντά τους, ακολουθώντας …μια ωραία, είναι πνιγηρή και ζητάει απαντήσεις σε ματωμένα μυστικά.
Η ιστορία διανθίζεται από το μύθο του ελληνικής καταγωγής -από τη μάνα του- αρχικουρσάρου Χαριεντίν Μπαρμπαρόσα, που τα παλιά χρόνια σφράγισε με το σπόρο του σε μια προ-προ-γιαγιά την κατάρα που ακολουθούσε επτά γενιές και κατέληγε στο τρομερό σήμερα!

ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΥΠΛΟΚΑΜΗ ΑΦΗΓΗΣΗ

«Η μητέρα δε μίλησε. Κράτησε το πρόσωπο της Εύας στα χέρια της που έτρεμαν από τα αναφιλητά και την κοίταζε λες και δεν ήταν εκεί μπροστά της αλλά χανόταν σιγά σιγά σαν το όραμα ενός ονείρου που μένει για πάντα απραγματοποίητο. Οι συμφορές, οι δυστυχίες, ο τρόμος περνάνε από τη ψυχή του ανθρώπου και αφήνουν πληγές που µε το πέρασµα του χρόνου επουλώνονται. Για τους γονείς όμως και ο πιο µικρός πόνος των παιδιών είναι πληγή που αιμορραγεί αδιάκοπα…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Το βιβλίο του Θανάση Καπουράνη «Μαζί μέχρι το τέλος» δεν πλέκει έναν ιδανικό κόσμο. Περιγράφει τη σκληρή πραγματικότητα, όπως την βιώνουν οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που αγωνίζονται για την επιβίωση. Προσπαθεί να συλλάβει και να αποτυπώσει τον παλμό της σύγκρουσης μεταξύ δυο κόσμων εκ διαμέτρου αντιθέτων. Από τη µια πλευρά παρουσιάζεται ο κόσμος του πλούτου, στείρος από αξίες και ιδανικά, και, από την άλλη, αποτυπώνονται οι καθημερινές αγωνίες των ανθρώπων του µόχθου που αγωνίζονται για µια αξιοπρεπή ζωή.
Ένα νεαρό κορίτσι, η Εύα, γεμάτη όνειρα και φιλοδοξίες, προσλαμβάνεται στο γραφείο ενός επιφανούς δικηγόρου. Ο τελευταίος την προσεγγίζει, πιστεύοντας ότι μπορεί να την κατακτήσει µε τα πλούτη και τη εξουσία που διαθέτει. Ωστόσο, η νεαρή δικηγόρος αντιστέκεται στην ανήθικη συμπεριφορά του εργοδότη της, προσπαθώντας να κρατήσει ψηλά τη σημαία των ιδανικών της και να µην προδώσει την αγάπη της. Μέσα στη σύγκρουση αυτών των δυο κόσμων ξετυλίγεται ο μίτος της ιστορίας µας, µε εξελίξεις απρόσμενες τόσο για τους πρωταγωνιστές της όσο και για τον αναγνώστη.

Ένα μυθιστόρημα που συναρπάζει

«Κάθε τόσο εμπρός μου, στα μάτια μου, η μεγάλη βόλτα, η νοερή νοσταλγική μου διαδρομή ανά την Τήνο. Το ξεκίνημα από το φαρμακείο του Καραλή, με τα τρία σκαλοπατάκια, τις βιτρίνες, τις χρωματιστές γυάλες και τα φάρμακα. […] Απέναντι το υφασματάδικο του Σελέντη. Ο κυρ-Μανώλης μπροστά στα ράφια με τα τόπια και ο Μηνάς ο γιος του, αεικίνητος και νευρικός, που πουλά, φωνάζοντας και χειρονομώντας, ρετσίνες, πουκάμισα, κουμπιά και τραγιάσκες. Πιο πάνω το σπίτι του δασκάλου, του Μάρκου του Δοξαράτορα, με τη μικρή αυλίτσα του στο πλάι κι ένα όμορφο δεντράκι. Συνέχεια το μανάβικο του Μπαλαρδάκη, το σπίτι της κυρίας Μαριγούλας, με τα δυο μεγάλα δέντρα απ’ έξω, ακακία και πασχαλιά, η ταβέρνα του Λανσιέ, το σπίτι του Χατζηϊωάννου, […]»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Ο αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης Μ. Λιαρούτσος ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεών του, αφηγούμενος όμορφα βιώματα που πλούτισαν την παιδική του ηλικία στη γενέτειρά του την Τήνο, την οποία αναγκάστηκε να αποχωριστεί το 1938, για να επιστρέψει στην αγκαλιά της είκοσι χρόνια αργότερα.
Μέσα στις σελίδες του βιβλίου του ο συγγραφέας υμνεί την ξεχωριστή ομορφιά των ανθρώπων και της φύσης του νησιού του, που έρχονται και ξανάρχονται στο μυαλό του με την ίδια πάντα γλυκύτητα: Η ζωή στο γυμνάσιο, οι συμμαθητές, οι καθηγητές, τα «δρώμενα» της νιότης στις πλατείες και στα σοκάκια.
Παρούσα και η ΕΠΟΝ «με τις βαθιές της ρίζες», όπως λέει ο Μιχάλης Λιαρούτσος. Στην «τοιχογραφία» του βιβλίου του τη ζωγραφίζει με αδρές πινελιές την ΕΠΟΝ με φόντο τη μνήμη, ατομική και συλλογική και τη νοσταλγία.

Είναι ένα αξιόλογο βιβλίο, γραμμένο με γλώσσα ευθύβολη και χυμώδη.
Ένα βιβλίο που χαρίζει στον αναγνώστη πολλές συγκινήσεις.

«…φτάσαμε στο αεροδρόμιο του Ριάντ…
Ένιωσα ότι δεν άνηκα εδώ. Οι άνθρωποι με κοιτούσαν παράξενα και με μίσος. Ήθελα να φύγω αμέσως. Οι περισσότεροι ήταν αφιλόξενοι και αγενείς. Άντρες και γυναίκες φορούσαν μακρύ ρούχο μέχρι τους αστράγαλους που έμοιαζε με τραπεζομάντηλο. Οι ελάχιστες γυναίκες που είδα είχαν σκεπασμένο το πρόσωπό τους και κοιτούσαν κάτω.
– Χριστέ μου πού έχω έρθει, μονολόγησα.
Κοίταξα φοβισμένη τον Αχμέντ, περιμένοντας μια γλυκιά ματιά να μαλακώσει την τρομαγμένη καρδιά μου. Εκείνος γύρισε, μου χαμογέλασε, μου έσφιξε το χέρι και όλα γαλήνεψαν και πάλι.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η Κωνσταντίνα παντρεύτηκε στην Αθήνα τον φλογερό της έρωτα, το σαουδάραβα Αχμέντ και έτσι βρέθηκε στη Ριάντ την πρωτεύουσα της Σαουδικής Αραβίας όπου ζει ένα μεγάλο δράμα. Ο Αχμέντ  φανερώνει το άλλο του πρόσωπο, ένα πρόσωπο βίαιο. Γνωρίζει την εκμετάλλευση από συγγενικά πρόσωπα του συζύγου της, την ταπείνωση, τη σωματική και ψυχική κακοποίηση. Είναι ουσιαστικά φυλακισμένη. Κινδυνεύει η ίδια η ζωή της.
Η γνωριμία της με τη Μαρίνα, ένα κορίτσι που μεγάλωσε σε ένα μικρό γραφικό χωριό της  Εύβοιας με τον παραδοσιακό τρόπο ζωής και βρέθηκε στη μακρινή Ριάντ για επαγγελματικούς λόγους ανατρέπει τη ζωή της…
Μαζί ξεκινούν ένα τιτάνιο αγώνα, αψηφώντας τους  ισλαμικούς νόμους που περιορίζουν τη γυναικεία ανεξαρτησία και θέληση. Θα καταφέρει άραγε να ξεφύγει από τα χέρια του βίαιου άντρα της που την κρατούν αιχμάλωτη;

Μια αληθινή, βιωματική ιστορία για το δικαίωμα της γυναίκας στην αυτοδιαχείριση και την ελεύθερη βούληση…