“…Οι Ρώσοι ειδικοί, στηριζόμενοι στις νεότερες ανακαλύψεις, προσπάθησαν να ερευνήσουν την κρητική πολιτιστική κληρονομιά σε συνδυασμό με τις επιτεύξεις που σημειώθηκαν όχι μόνο στον ελλαδικό χώρο αλλά και στις χώρες της Αρχαίας Ανατολής, δείχνοντας τη συμβολή κάθε λαού στον τομέα της πολιτιστικής ανάπτυξης”.

Η μελέτη του προβλήματος για την ανάπτυξη του Κρητομυκηναϊκού Πολιτισμού απασχόλησε επί σειρά ετών τη σύγχρονη ρωσική ιστορική σκέψη. Στο παρόν βιβλίο επιχειρείται να αποδοθεί συνοπτικά, αλλά με κάθε επιστημονική πληρότητα, ο τρόπος σκέψης και έρευνας των Ρώσων ιστορικών σχετικά με τις πιο σοβαρές πτυχές ανάπτυξης της αρχαίας Κρήτης, από τη μυθολογική και ιστορική παράδοση έως το κοινωνικο-πολιτικό σύστημα και τη γραφή.

Οι ιστορικές διαδικασίες της Κρητομυκηναϊκής περιόδου συσχετίζονται με τα παράλληλα ιστορικά γεγονότα των χωρών της Ανατολής. Το υποτροπικό κλίμα, η ανάπτυξη της γεωργίας, της κτηνοτροφίας, της μεταλλουργίας, καθώς και η ίδρυση κωμοπόλεων είχαν ως αποτέλεσμα τη βαθμιαία αποσύνθεση των πρωτόγονων κοινοτικών σχέσεων στην Αρχαία Ανατολή. Στην κοινωνική διαστρωμάτωση επήλθαν επαναστατικές αλλαγές, με κύριο χαρακτηριστικό τις διαστρωματώσεις που διέφεραν από άποψη πλούτου και επιρροής.

Στηριζόμενοι στις νεότερες ανακαλύψεις της αρχαιολογίας και τις προόδους της ιστορικής έρευνας, οι Ρώσοι επιστήμονες προσπάθησαν να διερευνήσουν μέσα στο μωσαϊκό του ανατολικού κόσμου και της Χερσονήσου του Αίμου τις ιδιαιτερότητες του κρητομινωικού και μυκηναϊκού πολιτισμού.

Το έργο αυτό μας προσφέρει το μίτο για την περιπλάνηση στο λαβύρινθο των θεωριών που υποστήριξαν οι επιστήμονες γύρω από τη γέννηση, την ανάπτυξη και τη συντριβή ενός αρχαίου ελληνικού πολιτισμού που εξακολουθεί να καλύπτεται από το ομιχλώδες πέπλο του μύθου.

«Τίποτα δεν πρέπει ν’ αποδίδεται στην τύχη. Οφείλουμε ν’ αναζητούμε την αιτία, γιατί χωρίς την αιτία δεν μπορεί να γίνει τίποτα ούτε από εκείνα που φαίνονται ότι λογικά έχουν επιτελεστεί ούτε από εκείνα που φαίνονται παράλογα» (Πολύβιος).

Οι εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” προσφέρουν στην επιστημονική κοινότητα και το αναγνωστικό κοινό τη βελτιωμένη, συμπληρωμένη και εικονογραφημένη β’ έκδοση της ιστορικής μελέτης “Πολύβιος, ο μεγαλύτερος ιστορικός της ελληνιστικής εποχής”, του Δημήτρη Τσιμπουκίδη.
“Δεν πρόκειται για μία βιογραφία του Πολύβιου, αλλά για μία μεθοδική, διεξοδική και κριτική διαπραγμάτευση των πληροφοριών που προσφέρει ο εν λόγω ιστορικός μέσω του έργου του για τα κράτη της εποχής του, καθώς και για μια σφαιρική παρουσίαση των φιλοσοφικών και κοινωνικοπολιτικών του αντιλήψεων”, σημειώνει ο Κ. Βουκελάτος στο περιοδικό “Ιχνευτής” (Σεπτ. 1990).

Η Ιστορία του 3ου και του 2ου π.Χ. αιώνα, η ιστορική και φιλοσοφική σκέψη που αναπτύχθηκε στην ελληνιστική περίοδο, οι ελληνομακεδονικές και ελληνορωμαϊκές σχέσεις, τα ελληνιστικά κράτη και οι ελληνικές συμπολιτείες εξετάζονται διεξοδικά στα έξι κεφάλαια του βιβλίου του Δ. Τσιμπουκίδη.

Οι πολυσύνθετες απόψεις του Πολύβιου για τη συγκεκριμένη περίοδο, η διεισδυτική ματιά του στη διαδικασία της ιστορικής εξέλιξης και η “κυκλική εναλλαγή των πολιτευμάτων” που “εισηγείται” στο χώρο της φιλοσοφίας της Ιστορίας είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν ως “ό,τι κάλλιστον παρήγαγεν η Ελλάς κατά την τελευταίαν ταύτην της αυτονομίας περίοδον” (Κ. Παπαρηγόπουλος).

Η πάντοτε επίκαιρη μελέτη του Δ. Τσιμπουκίδη αποτελεί κατά το συγγραφέα της ένα αντίβαρο στην τάση που εκδηλώθηκε φανερά τα τελευταία χρόνια από σύγχρονους ιστορικούς για “αποσιώπηση της συμβολής των εκπροσώπων του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού στη διαμόρφωση της Ιστορίας των λαών της Ευρώπης, παραγνωρίζοντας τη ρήση του Φρ. Ένγκελς, ότι “χωρίς τα θεμέλια που έβαλαν η Ελλάδα και η Ρώμη δεν θα υπήρχε σύγχρονη Ευρώπη”.

Το βιβλίο “Πολύβιος, ο μεγαλύτερος ιστορικός της ελληνιστικής εποχής” πραγματεύεται τη “Γενική Ιστορία” του Πολύβιου, που αποτέλεσε τη βάση για “τη διαλεκτική ενότητα των πολιτισμών ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση”. Προμηθευτείτε τη β’ έκδοση της μελέτης του Δ. Ι. Τσιμπουκίδη από όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

Η μνήμη για την Κατοχή όσο περνούν τα χρόνια αδυνατίζει. Μπήκαμε στον 21ο Αιώνα και τα παιδιά μας δε γνωρίζουν την Αλήθεια κι εύκολα ξεστρατίζουν, γιατί οι εχθροί της Πατρίδας ξαναγράφουν την ιστορία μας, όπως τους συμφέρει.
Ό,τι γράφηκε κάποτε για το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, για το Χαϊδάρι, το Κούρνοβο, το κολαστήριο της Μέρλιν, για τα μπλόκα των κατακτητών και των συνεργατών τους, για τους τιμημένους νεκρούς σκονίζονται στις βιβλιοθήκες ή παραποιούνται τα υλικά τους…
Με το βιβλίο του ο Γιάννης Γ. Κουβάς, (ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ – Η ματωμένη καρδιά της Ελλάδας), έρχεται να σκύψει με αγάπη στις πηγές -έντυπες και προφορικές-, ν’ ανασύρει τα λησμονημένα και τα πρωτοφανέρωτα, να μιλήσει απλά κι ανθρώπινα τόσο σ’ αυτούς που ξέρουν αλλά και σε κείνους που δεν έζησαν και δεν άκουσαν.
Από τα υλικά του Γ. Κουβά περνούν -σαν κινηματογραφική ταινία- για πρώτη φορά ολοκληρωμένες καταστάσεις εκτελεσμένων, έγγραφα των αστυνομικών αρχών, μαρτυρίες, ανακοινώσεις των κατοχικών δυνάμεων και των γερμανοτσολιάδων, βιογραφικά, επιστολές των προς εκτέλεση, ποιήματα, περιγραφές των χώρων Μαρτυρίου και άφθονο φωτογραφικό υλικό που «ζωγραφίζει» την πονεμένη αλλά και δοξασμένη εποχή…

Ένα ρέκβιεμ για τους νεκρούς του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, που έθαψαν τους πεθαμένους της Σοσιαλιστικής Επανάστασης του 1917. Μ’ αυτή τη φράση ο συγγραφέας προϊδεάζει από την αρχή, με υπαινικτικό σχολιασμό, τον αναγνώστη, για το περιεχόμενο του βιβλίου του.
Καρπός πολύχρονης μελέτης και ερευνών, το εν λόγω ιστορικό έργο αναπτύσσεται και με άγνωστες λεπτομέρειες, που ο Ν. Καρβέλης προσφέρει με γλαφυρότητα, και χωρίς ν’ αποστασιοποιείται από τις ιδέες και τα πιστεύω του.
Το έργο παραθέτει τα πάντα γύρω από τη ζωή του Στάλιν, φτάνοντας μέχρι το θλιβερό τέλος της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Από τις σελίδες του παρελαύνουν όλα τα κεντρικά πρόσωπα της Μεγάλης Επανάστασης και οι στιγμές που τα σημάδεψαν, τις περισσότερες φορές μ’ ένα τραγικό φινάλε: Λένιν, Τρότσκι, Μπουχάριν, Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, Τουχατσέφκι, Ζούκοφ, Μπέρια, Χρουτσόφ…
Και η αλυσίδα των γεγονότων που συνέθεσαν τον 20ο αιώνα: Η επαναστατική περίοδος του Στάλιν, πριν το ’17, η επίθεση στα χειμερινά ανάκτορα, η ΝΕΠ, η μάχη της διαδοχής Λένιν, η παντοκρατορία Στάλιν και η γιγάντωση της κομματικής γραφειοκρατίας, οι δίκες και εκτελέσεις της δεκαετίας του ΄30, η δολοφονία Τρότσκι, η συμφωνία με το Χίτλερ, ο Μεγάλος Πόλεμος, η συμμαχία με τις Δυτικές Δυνάμεις, η Νίκη, η ιδιωτική ζωή του «πατερούλη», και η βιολογική πτώση του με τα συνεπακόλουθά της.
Ένα βιβλίο ιστορίας, για γνώση και προβληματισμό.

«Καταλαβαίνεις τι σε περιμένει αν δεν ομολογήσεις; Ο Παπακυριαζής ατάραχος του απάντησε ξερά: – Είμαι αξιωματικός. Μάχομαι για τον θάνατο πάντοτε τον περιμένω. Κατά συνέπεια μάταια επιχειρείς να με ατιμάσεις. Είσαι ανίκανος γι’ αυτό. Εμένα με βαρύνει κληρονομιά τιμής και φιλοπατρίας που ποτέ δε θα την πετάξω στη λάσπη για το τομάρι μου»

«Για την Καισαριανή, που ανάθρεψε και γαλούχησε τέσσερις ολάκερες γενιές και πά για την πέμπτη, θα προσπαθήσω και την πιο μικρή πτυχή της να περιγράψω. Για να τις δώσω διάπλατες να τις κοιτάζουν και παλιοί μα και τωρινοί. Και πιστεύω να συμφωνήσουν όλοι, πως αξίζει κάθε κόπος και κάθε θυσία γι’ αυτή τη μεγάλη μας αγάπη. Πετραδάκι-πετραδάκι μάζωνα για να φτιάξω το “Διάβα της Καισαριανής”, μια ολάκερη ζωή. Κάθε μέρος αυτού του βιβλίου έχει και τη δικιά του ξέχωρη ιστορία».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

«Το Διάβα της Καισαριανής» αποτελεί την πληρέστερη και αντικειμενικότερη καταγραφή της ιστορίας της Καισαριανής από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας. Έργο ζωής του Καισαριανιώτη συγγραφέα Γιάννη Κουβά που ασχολήθηκε με τη συλλογή πηγών και φωτογραφικού υλικού για περισσότερα από είκοσι χρόνια.
Στις 344 σελίδες του βιβλίου παρατίθενται τα μυθολογικά και τα ιστορικά στοιχεία που αφορούν τον Υμηττό και τα μοναστήρια του (Μονή Καισαριανής, Αστερίου, Αγίου Ιωάννου Προδρόμου), ενώ αναφέρονται και όλες οι πιθανές ερμηνείες που έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί για την ονοματοθεσία της πόλης.
Η εγκατάσταση των πρώτων προσφύγων στην Καισαριανή, η ίδρυση του συνοικισμού, το Σκοπευτήριο, οι εκκλησίες, τα σχολεία, οι δρόμοι, οι πλατείες και τα ονόματά τους, παρμένα από τοποθεσίες της Ιωνίας και σημαντικούς Μικρασιάτες, οι σωματειακές οργανώσεις, οι φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τα αθλητικά σωματεία, αναφέρονται λεπτομερώς στο «Διάβα της Καισαριανής».
Οι ιστορικές φυσιογνωμίες και οι σημαντικές προσωπικότητες της ζωής της πόλης, οι δημοτικοί άρχοντες, οι επαγγελματίες, οι καλλιτέχνες και οι αθλητές της Καισαριανής έχουν το δικό τους χώρο στο βιβλίο του Γιάννη Κουβά, όπως και πίνακες με χρήσιμες πληροφορίες για τη σύγχρονη καθημερινή ζωή στην πόλη.
Η παράθεση ιστορικών γεγονότων συνοδεύεται από σπάνιο και ιδιαίτερα πλούσιο φωτογραφικό υλικό, χάρτες και σχεδιαγράμματα, που στην πλειονότητά τους βλέπουν το φως της δημοσιότητας για πρώτη φορά.
«Το Διάβα της Καισαριανής» είναι ένα από τα πιο αξιόπιστα δείγματα καταγραφής της ιστορικής πορείας ενός τόπου με τη μέθοδο της «ζωντανής ιστορίας». Στοιχεία από τη μυθολογία, την αρχαιολογία, τη σύγχρονη ιστορία, τη λαογραφία και την καθημερινή πραγματικότητα της Καισαριανής συνθέτουν ένα έργο ΜΟΝΑΔΙΚΟ.
Οι λαοί που ξεχνούν την Ιστορία τους δεν έχουν μέλλον. Η Καισαριανή έχει μία από τις πλουσιότερες ιστορικές παραδόσεις που ο Γιάννης Κουβάς φρόντισε να διασώσει και να καταγράψει στο «Διάβα της Καισαριανής». Προμηθευτείτε το από τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

«Όταν μιλάμε για Δημοκρατία και θέλουμε η λέξη να ανταποκρίνεται στα πράγματα, πρέπει να αναφερόμαστε μόνο στην περίοδο που λειτούργησε η Δημοκρατία στην Αθήνα (462 π.Χ.-322 π.Χ.). Η περίοδος της Δημοκρατίας αποτελεί μοναδική εμπειρία για την ανθρώπινη Ιστορία, την οποία σημάδεψε ανεξίτηλα. Η κατάχρηση της λέξης «Δημοκρατία», που γίνεται μέχρι σήμερα, αποσκοπεί στην απάλειψη από την ιστορική μνήμη της μοναδικής αυτής δημοκρατικής εμπειρίας. Καταβλήθηκε, από την εποχή ακόμη που λειτουργούσε η Δημοκρατία, και καταβάλλεται μέχρι σήμερα από τις κυρίαρχες δυνάμεις, μια συστηματική προσπάθεια ν’ αλλοιωθεί το αυθεντικό πρόσωπο της Δημοκρατίας, και να παρουσιαστούν σαν δημοκρατικά καθεστώτα που έχουν πολύ μικρή ή και καμιά συγγένεια με τη Δημοκρατία…».

«Τότε που λειτουργούσε η Δημοκρατία (Η εξουσία των πολιτών)» επιγράφεται το τελευταίο βιβλίο του Χρήστου Ρήγα, όπου παρουσιάζονται τα συμπεράσματα της πενταετούς έρευνάς του για τη λειτουργία της Δημοκρατίας, την κοινωνική συμπεριφορά των πολιτών και τον τρόπο άσκησης της πολιτικής εξουσίας από την εκάστοτε καθεστηκυία τάξη.
Βασικό ερώτημα της έρευνας ήταν εάν λειτούργησε ποτέ η Δημοκρατία, με τον ορισμό που δίνει η ίδια η λέξη (δηλαδή ως εξουσία των πολιτών), ή ήταν πάντα μια λέξη κενή περιεχομένου, που χρησιμοποιήθηκε για παραπλάνηση των λαών. Καλύπτοντας χρονικά όλη την πολιτική διαδρομή, από τότε που οι άνθρωποι ενώθηκαν σε πολιτειακά οργανωμένες κοινωνίες μέχρι σήμερα, ο Χρ. Ρήγας έφτασε στο συμπέρασμα ότι η αυθεντική Δημοκρατία γεννήθηκε και λειτούργησε μόνο στην Αθήνα από το 462 π.Χ. μέχρι το 322 π.Χ.
Προσεγγίζοντας το πρόβλημα της πολιτικής εξουσίας από τη σκοπιά του απλού πολίτη, ο Χρήστος Ρήγας θίγει και απαντά σε επίκαιρα ζητήματα γύρω από την Αθηναϊκή Δημοκρατία, όπως «γιατί και πώς ο πολίτης έχει τον απόλυτο έλεγχο της εξουσίας», «πώς δεν ευδοκίμησαν τα σχέδια των δημαγωγών για την παραπλάνηση του λαού». Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιχειρηματολογία του συγγραφέα που ανασκευάζει τη θεωρία πολιτών-δούλων, θέτοντας το θέμα σε νέα βάση.
Η Δημοκρατία που λειτούργησε στην Αθήνα από το 462 μέχρι το 322 π.Χ. αποτελεί τη μοναδική δημοκρατική εμπειρία, γι’ αυτό και η μελέτη της είναι σήμερα περισσότερο από άλλοτε απαραίτητη, όχι βέβαια για την τυπική προσφορά της στη σύγχρονη εποχή, αλλά για να αντλήσουμε τα ουσιαστικά εκείνα στοιχεία που θα μας βοηθήσουν στον εκδημοκρατισμό των υπαρχόντων θεσμών και στη δημιουργία νέων, ουσιαστικά δημοκρατικών, όπου το άτομο-πολίτης θα γίνει και πάλι ενεργό υποκείμενο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής και όχι αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Η μελέτη του Χρήστου Ρήγα, «Τότε που λειτουργούσε η Δημοκρατία (Η εξουσία των πολιτών)», αποτελεί απαραίτητο ανάγνωσμα για κάθε σκεπτόμενο πολίτη. Το βιβλίο πωλείται σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.