«Ακολούθησα το δρόμο που πάει για το γιοφύρι. Πέντε-έξι παιδιά καβάλα καλπάζανε μπροστά. Κοντά τους έτρεχα κι εγώ και σε μια στιγμή ακούω: “Πιασμένο το γιοφύρι, στρίφτε δεξιά”. Δεξιά στρίβω κι εγώ. Τ’ άλογα σαν να τα τσίμπαε μύγα, τρέχανε δαιμονισμένα. Σύννεφα τον κουρνιαχτό οπίσω τους αφήναν. Στο μεταξύ, στη Σπερχειάδα και στη Μακρακώμη είχανε βάλει φωτιά κι ήταν χωμένες στους καπνούς. Οι πληροφορίες ήταν άσκημες. Οι Γερμανοί στο πέρασμά τους, με τους Μογγόλους που ’χανε μαζί τους, κάναν όργια. Καίγαν και σκοτώναν και ριχνόταν σε γυναίκες κι αφού τις ατίμαζαν, τις πνίγαν…».
Ένας νεαρός φοιτητής, ξεκινώντας από την επαρχία και ξεπερνώντας τα κινητικά προβλήματα που αντιμετωπίζει, τριγυρνά σε όλη τη χώρα προσφέροντας βοήθεια στο ένοπλο αντιστασιακό κίνημα. Με περισσή μαεστρία, καταθέτει σήμερα στο αναγνωστικό κοινό όλες τις εικόνες που αντίκρισε περιπλανώμενος στην κατεχόμενη Ελλάδα, όλα τα πρόσωπα που πέρασαν για λίγο από μπροστά του πριν χαθούν μέσα στο σύννεφο της λήθης. Ο Χρήστος Ραχιώτης καταγράφει τα γεγονότα που σημάδεψαν έναν ολόκληρο λαό, στη Θεσσαλονίκη και στη Ρούμελη, διανθίζοντας τις ζωντανές περιγραφές του με στοιχεία λογοτεχνικής γραφής, δημιουργώντας ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα. Το βιβλίο δεν αποτελεί ένα σύνολο πολεμικών ιστοριών που καταλήγουν στο θάνατο: Αποτελεί μία μαρτυρία για την ίδια τη ζωή και τις αξίες της, έτσι όπως επιβιώνουν στον παράλογο κόσμο που δημιούργησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Η «Κατοχή (Οδοιπορικό αγώνα σε Ρούμελη-Θεσσαλονίκη)», είναι ένα ιδανικό ανάγνωσμα για όσους θέλουν να γνωρίσουν την Ελλάδα στην οποία αναγκάστηκαν να ζήσουν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας. Το βιβλίο διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ.

«Ο υπογεγραμμένος Φυτσιλής Βασίλειος του Δημητρίου, καταγόμενος από τη Σέκλιζα Καρδίτσης, ετών 23, δικασμένος από το Στρατοδικείο σε ισόβια δεσμά, καταγγέλλω στον Ελληνικό λαό το τρομοκρατικό και απάνθρωπο όργιο της Μακρονήσου».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Ο Βασίλης Φυτσιλής, «κουβεντιάζοντας» σ’ αυτό το βιβλίο του με τον μεγαλύτερο αδερφό του, τον Γιάννη, Καπετάνιο του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού, έναν από τους τελευταίους που έμειναν στο χώρο της Θεσσαλίας μετά την ήττα του Δ.Σ.Ε. (πιάστηκε ύστερα από προδοσία και δολοφονήθηκε στο Μεζούρλο της Λάρισας, το Μάη του 1950), βρίσκει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει με λόγο άμεσο, σε πρώτο πρόσωπο, μαρτυρίες και μνήμες από τα χρόνια του Εμφύλιου που αφήνουν άναυδο τον αναγνώστη.
Σ’ αυτό το συγκλονιστικό «πικρό οδοιπορικό» του, το μικρό ανταρτόπουλο από τη Σέκλιζα της Καρδίτσας (καταξιωμένος συγγραφέας σήμερα, με άλλα δέκα βιβλία στο «ενεργητικό» του), κάνει τον αναγνώστη συμμέτοχο και συνοδοιπόρο, σε μια πορεία δραματική αλλά και ηρωική, που φέρνει ρίγη συγκίνησης στους παλιότερους που έζησαν εκείνα τα γεγονότα και διδάσκει στους νεότερους την αρετή και την τόλμη να αγωνίζονται πάντα, ακόμα και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες, «ποτέ από το χρέος μη κινούντες», για τα πανανθρώπινα ιδανικά της ελευθερίας, της εθνικής ανεξαρτησίας, της Ειρήνης και της Δημοκρατίας.
Με γλώσσα άμεση και «ζεστή» και με υψηλή ποιότητας λόγο, ο Β. Φυτσιλής ξεναγεί τον αναγνώστη σ’ αυτό το εφιαλτικό «ταξίδι», που κράτησε 12 ολόκληρα χρόνια, ξεκινώντας από την παγωμένη Νιάλα, για να περάσει όλους τους κύκλους της Κόλασης και της θηριωδίας εκείνου του εκδικητικού και μισαλλόδοξου μεταβαρκιζιανού κράτους: Ξηριώτισσα, Γιούρα, Μακρόνησος και απ’ όλα σχεδόν τα ανήλιαγα μπουντρούμια, Αβέρωφ, Αίγινα, Ιντζεδίν, Κέρκυρα, όπου υπέστη, μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές και αγωνίστριες της Κατοχής και του Εμφύλιου, καταναγκασμούς και βασανιστήρια που ο νους του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει.
Αναζητήστε το βιβλίο του Β. Φυτσιλή, «Κουβεντιάζοντας με τον Γιάννη» σε όλα τα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

[…] Τόσο κοντά στις Θερμοπύλες και την Αλαμάνα βρίσκεται ο Γοργοπόταμος, αλλά ποιο χάσμα χωρίζει το Διαμαντή από το Λεωνίδα και το Διάκο; Όταν αναλογίζεται κανείς τους καθημερινούς χαρακτηρισμούς: ληστοσυμμορίτες, αναρχικοί, προδότες, απάτριδες που δόθηκαν στους πολλούς Διαμαντήδες, Μπελογιάννηδες, Λοκρούς, θλίβεται και μοναδική παρηγοριά τού μένει η σκέψη ότι η ιστορία βραδύνει, αλλά δεν κάνει λάθη στην τελική της ετυμηγορία… […] η δράση του ΕΛΑΣ δεν υστερεί σε έξαρση και μεγαλείο, γιατί δεν υπολείπεται σε θυσίες. Οι Ελασίτες είχαν αντίπαλο πολύ ισχυρότερο από εκείνον που αντιμετώπισαν οι ήρωες του ’21. Στις συγκρούσεις δύο ημερών στα Δερβενάκια, οι Τούρκοι είχαν χιλιάδες νεκρούς και οι Έλληνες τρεις ελαφρώς μωλωπισθέντες. Οι Τούρκοι έμειναν δυο βδομάδες χωρίς ψωμί και νερό, έτσι τους βρήκαν οι Έλληνες και τους σφάξανε. Μπορεί κανείς να φανταστεί τους Γερμανούς να σφάζονται από τους Ελασίτες;

«Στις 8 το βράδυ, στο καφενείο των αδελφών Κατσαρού, όπου βρίσκονταν 150-180 θαμώνες, ανάμεσα στους οποίους και μέλη της Διακομματικής Επιτροπής του ΕΑΜ, οι συμμορίτες πλησίασαν από τη δυτική πλευρά και από απόσταση δέκα μέτρων έριξαν ριπές με πολλά αυτόματα όπλα, δηλαδή πάνω από εκατό βλήματα και χειροβομβίδες. Θύματα: Δύο νεκροί! Ο Γιώργος Κατσαρός κι ο γεωπόνος Λαφαζάνος. Οι δύο νεκροί δεν ήταν από τους ’’αποφυλακισθέντες’’ ούτε είχαν κατηγορηθεί για καμιά αιτία. Μικρή αστυνομική δύναμη, που πήγε αργότερα, περιορίστηκε να φρουρεί την άδεια αίθουσα με τα δύο πτώματα».
Μέσα από μια ζωντανή αφήγηση και παράθεση ιστορικών γεγονότων, η Ναταλία Αποστολοπούλου περιγράφει το κλίμα βίας και τρομοκρατίας που επικρατούσε στην ελληνική ύπαιθρο από τη δράση των ένοπλων ακροδεξιών ομάδων μετά την Απελευθέρωση, τα Δεκεμβριανά και την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας.
Μία από τις εκατόν εξήντα έξι ακροδεξιές συμμορίες που έδρασαν στη χώρα μας μετά τη γερμανική κατοχή, ήταν κι εκείνη του Μαγγανά, στη Μεσσηνία. Καραγωγέας το επάγγελμα, συνεργάτης των Γερμανών και ανθυπολοχαγός των Ταγμάτων Ασφαλείας. Στην Απελευθέρωση καταδικάστηκε από λαϊκό δικαστήριο ερήμην σε ισόβια. Δεν συνελήφθη ποτέ, αλλά συνέχισε να κυκλοφορεί οπλισμένος στην Καλαμάτα.
Η Ναταλία Αποστολοπούλου περιγράφει τη σφαγή στις 18-23 Ιανουαρίου 1946, από τη συμμορία τού Μαγγανά των δημοκρατικών πολιτών της Καλαμάτας και όσων αγωνιστών του ΕΛΑΣ είχαν καταφύγει στη Μεσσηνία μετά τα Δεκεμβριανά.
Οι συγκλονιστικές περιγραφές και οι διάλογοι μεταξύ των ηρώων μεταφέρουν στον αναγνώστη όχι μόνο τις συνθήκες που επικρατούσαν τη συγκεκριμένη περίοδο, αλλά και τους λόγους που επέτρεψαν την ασύδοτη δράση των παρακρατικών ακροδεξιών οργανώσεων, αλλά και τα βαθύτερα αίτια που προκάλεσαν τον εμφύλιο σπαραγμό.
Το βιβλίο της Ναταλίας Αποστολοπούλου «Μετά τη Βάρκιζα η τραγωδία… (Ο Ματωμένος Γενάρης του ’46)» προλογίζει ο ιστορικός Γιώργος Πετρόπουλος. Διατίθεται από τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ» σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Ο καιρός ήταν απαίσιος, χιόνιζε συνέχεια. Βαδίζαμε στα κουτουρού. Το χιόνι ήτανε πάρα πολύ. Καθίσαμε κάτω από ένα έλατο για να ξεκουραστούμε και όπως είμαστε τσακισμένοι από την κούραση και την αγωνία, μας πήρε για λίγο ο ύπνος. Αργότερα, ηύραμε μια σπηλιά κι εκεί καθίσαμε, κόψαμε ξερά έλατα κι ανάψαμε φωτιά για να ζεσταθούμε. Καθίσαμε κανα-δυο μέρες και ύστερα κατεβήκαμε στο χωριό. Ήτανε όμως καμένο, ψυχή δεν σάλευε».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Περιγράφοντας με γλώσσα λιτή και απέριττη, μικρές καθημερινές στιγμές από τη ζωή στα χωριά της Κωπαΐδας, τη δεκαετία του 1930, ο Χρήστος Θωμόπουλος συνθέτει το μωσαϊκό της βοιωτικής υπαίθρου. Πρόκειται για τη μοναδική έντυπη μαρτυρία που αναφέρεται στην αποικιοκρατική εκμετάλλευση από Άγγλους επιχειρηματίες, των χωραφιών που αναπτύχθηκαν στην αποξηραμένη λίμνη.
Ο συγγραφέας βαδίζει το μονοπάτι του βίου του, ακολουθώντας τα χνάρια των αναμνήσεων: Μεταξική δικτατορία, στράτευση στο Κομμουνιστικό Κόμμα, Ελληνοαλβανικό μέτωπο, ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, Εμφύλιος, φυλακές και εξορίες. Άλλωστε, ο Χρήστος Θωμόπουλος έζησε τα 25 από τα 61 χρόνια της ζωής του, κλεισμένος σε κάτεργα κι εκτοπισμένος σε ξερονήσια.
Το βιβλίο χωρίζεται σε τέσσερα μέρη: Στο πρώτο, περιγράφεται η ζωή στην Κωπαΐδα, στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και το έπος του Ελληνοαλβανικού Μετώπου.
Στο δεύτερο μέρος, ο συγγραφέας καταθέτει τις εμπειρίες από τη συμμετοχή του στην ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, πολεμώντας στη Γκιώνα, στον Παρνασσό, στον Ελικώνα, στον Κιθαιρώνα, στην Πάρνηθα και στα Γεράνεια.
Στο τρίτο μέρος, ο Χρ. Θωμόπουλος οδηγείται σιδηροδέσμιος στις φυλακές των Βουρλών, της Αίγινας, της Λιβαδειάς και της Ακροναυπλίας, όπου το «εθνικόφρον κράτος» του ζητά να πληρώσει το τίμημα της συμμετοχής του στην Αντίσταση.
Στο τέταρτο μέρος, ο συγγραφέας περιγράφει τη ζωή του ως θανατοποινίτης, στις φυλακές της Αίγινας, της Κεφαλλονιάς, της Θήβας, του Ιτζεδίν, της Αλικαρνασσού, των Τρικάλων, της Χαλκίδας και της Κέρκυρας.
Το βιβλίο του Χρήστου Θωμόπουλου «Ο δρόμος ενός δεσμώτη» συμπληρώνεται από αρχειακό φωτογραφικό υλικό. Διατίθεται από όλα τα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ.

«Η Ασπασία και δύο ακόμα παλικάρια βγήκαν από το καλύβι, έριξαν μια ματιά γύρω τους, ρούφηξαν αχόρταγα τον πρωϊνό παγωμένο αέρα και αυτοκτόνησαν, με πρώτη την Ασπασία. Στην συνέχεια ο πατέρας του Νίκου Σωτηρόπουλου, που ήταν ένας απ’ αυτούς που έπεσαν μαζί με την Ασπασία, πήρε τη νύχτα τους τρεις νεκρούς ήρωες και τους έθαψε στο κοιμητήρι. Όμως οι φασίστες τυμβωρύχοι τους ξέθαψαν και τους άφησαν στα χιόνια, “να τους φάνε τα σκυλιά”».

«Πάντα φροντίζαμε για την εμφάνιση, που θα ‘χε όποια πήγαινε για δίκη. Εμάς με τα φτωχά ρουχαλάκια που είχαμε, δεν μπορούσαν να μας αφήσουν έτσι. Με δανεικά από άλλες συγκρατούμενες ρούχα, παπούτσια. Τα φορέσαμε όλα μαύρα, μια και ήμασταν ορφανές και οι δυο μας. Στα κοτσιδάκια μας βάλαμε μαύρες κορδέλες και ήμασταν έτοιμες. Η παρέα μας και άλλες συγκρατούμενές μας καμάρωναν και μας ευχήθηκαν να πάνε όλα καλά, όλες μας θέλαν με τέλεια εμφάνιση, λες και θα πηγαίναμε σε πανηγύρι».
«Οι μνήμες μένουν ζωντανές (Οι αναμνήσεις μιας 17χρονης Ανταρτοπούλας του Δ.Σ.Ε.)» είναι η καταγραφή της προσωπικής μαρτυρίας της Αλεξάνδρας Βλάσση – Θεοδωρικάκου από τα μέτωπα του Εμφυλίου Πολέμου. Σε ηλικία δεκαεξήμισι μόλις ετών, κατατάχθηκε στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, στο Τάγμα του Κρόνου.
Η Αλ. Βλάσση – Θεοδωρικάκου γνώρισε τις φυλακές και τα ξερονήσια της μετεμφυλιακής Ελλάδας, αλλά δεν υπέστειλε ποτέ τη σημαία του αγώνα για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Η δεύτερη έκδοση του βιβλίου της «Οι μνήμες μένουν ζωντανές» έχει ως στόχο να μάθει στις νεότερες γενιές πόσο βαρύ και αιμάτινο ήταν το τίμημα για να μπορέσει ο ελληνικός λαός να αναπνεύσει ελεύθερα.
Στις 256 σελίδες του βιβλίου της, η Αλ. Βλάσση – Θεοδωρικάκου περιγράφει τις μάχες που έδωσε ο Δημοκρατικός Στρατός στον Παρνασσό και την Πάρνηθα, την αθώωσή της από το στρατοδικείο, τη στράτευσή της στη Νεολαία της ΕΔΑ, τη σύλληψη και τα χρόνια της εξορίας στο Τρίκερι και τον Άη Στράτη.
Την έκδοση συμπληρώνουν σπάνιες, ανέκδοτες φωτογραφίες και ένας κατάλογος με τους πεσόντες μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού από το αρχηγείο Παρνασσίδας.
Το βιβλίο της Αλεξάνδρας Βλάσση – Θεοδωρικάκου, «Οι μνήμες μένουν ζωντανές (Οι αναμνήσεις μιας 17χρονης Ανταρτοπούλας του Δ.Σ.Ε.)», μπορείτε να το προμηθευτείτε από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

«Ο Κώστας Πεντεδέκας αγωνίστηκε συνέχεια χωρίς διακοπή γι’ αυτό που λέμε Πατρίδα, Ελευθερία, Δημοκρατία επί 23 χρόνια συνεχώς. Ξεκίνησε το 1940 στα βουνά της Αλβανίας. Τελείωσε το 1963, όταν επί τέλους αφέθηκε ελεύθερος• είχε καταδικαστεί σε ισόβια δεσμά το 1949 και επί 14 περίπου χρόνια περιφερόταν από φυλακή σε φυλακή και από στρατόπεδο σε στρατόπεδο. Ο Κώστας Πεντεδέκας δεν είναι ακαδημαϊκός ιστορικός. Είναι, για μένα, ένας Μακρυγιάννης».
(απόσπασμα από την ομιλία του Μιχάλη Βασάλου)

«Δεν πέρασαν δέκα λεπτά από την ώρα που φτάσαμε και με κάλεσαν γι’ ανάκριση. Σε λίγο βρισκόμουν απέναντι από έναν Αρχισυνταγματάρχη, έναν Ταγματάρχη κι έναν Λοχαγό του Α2, οι οποίο άρχισαν αμέσως τις ερωτήσεις, θέλοντας να μαρτυρήσω πράγματα τα οποία δεν επρόκειτο ποτέ να έβγαιναν από το στόμα μου. “Σαν ιδιαίτερος”, μου λέγανε, “του Ανάποδου ξέρεις πολλά μυστικά. Έχουμε μάθει ότι έχετε κρύψει όπλα, ασυρμάτους και πολλά άλλα. Εσύ ξέρεις με ποιους συνδεόσασταν, με πολίτες από διάφορα χωριά, ειδικά από τη Χαλκίδα και την Κύμη’’. “Εγώ δεν ξέρω τίποτα απ’ όσα μου λέτε”, απάντησα. Ο Ταγματάρχης κινήθηκε προς το μέρος μου απειλητικά και μου ‘ριξε ένα χαστούκι δυνατό. Γυρνώντας προς το μέρος του Λοχαγού του λέει: “Πάρ’ τον και σκότωσέ τον άμα δεν μαρτυρήσει”».
Η καταγραφή της περιπέτειας του Δεύτερου Αντάρτικου στην Εύβοια, από το Σύνδεσμο του Τάγματος που συμμετείχε στις συσκέψεις της Διοίκησης. Γνωρίζοντας τα σχέδια της στρατιωτικής ηγεσίας ανέλαβε ο ίδιος επικίνδυνες αποστολές, μένοντας ως το φθινόπωρο του 1949 στο πλευρό του θρυλικού Ανάποδου.
Έχοντας άριστη γνώση της περιοχής και της στρατιωτικής τακτικής, αλλά και ένα μοναδικό μνημονικό, ο Γρηγόρης Σγάγιας κατορθώνει με τις καταπληκτικές περιγραφές του να ιστορήσει με ακρίβεια τη δράση του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού στην Εύβοια.

 «Κάποιες διαφημίσεις μας “γανώνουν” το κεφάλι απ’ το πρωί ως το βράδυ. Προσπαθούν επίμονα να σε πείσουν πως τώρα υπάρχει ένας Τύπος που μπορεί όλα τα όνειρά σου να τα κάνει πραγματικότητα. Πώς, αν αγοράσεις την τάδε εφημερίδα, μπορείς να έχεις σαν δώρο και μια μεζονέτα “ονειρεμένη” και μάλιστα στο καταπράσινο Καστρί. Πως υπάρχει δεύτερο ή τρίτο “Τζακ Ποτ”! Κι αν αγοράσεις το τάδε λαχείο, μπορείς ν’ αποκτήσεις “τα εκατομμύρια των ονείρων σου”. Αγοράζοντας την τάδε εφημερίδα, μπορείς ν’ αποκτήσεις, εκτός από ένα σπίτι “όνειρο”, “πλήρως επιπλωμένο” και 380 αγιογραφίες παρακαλώ!».

 (απόσπασμα από το βιβλίο)

Η δραματική «αυτοβιογραφική μαρτυρία» του συγγραφέα και ποιητή Βασίλη Φυτσιλή ολοκληρώνεται με την έκδοση του βιβλίου «Στους δρόμους του αγώνα», που αποτελεί συνέχεια του «Κουβεντιάζοντας με το Γιάννη. Το πικρό οδοιπορικό ενός μικρού αντάρτη», που κυκλοφόρησε επίσης από τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ». Ο συγγραφέας συνεχίζει την «κουβέντα» με τον αδελφό του, Γιάννη Φυτσιλή, καπετάνιο του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ), από τους τελευταίους που συνέχισαν να μάχονται μέχρι τα μέσα του 1950 στην Καρδίτσα. Συνελήφθη από τον κυβερνητικό στρατό, αιχμαλωτίσθηκε και εκτελέσθηκε χωρίς δίκη, πιθανώς στο Μεζούρλου της Λάρισας.
Παραθέτοντας υπό τη μορφή αφήγησης γεγονότα από την ιστορία του αντιστασιακού κινήματος και των μετεμφυλιακών διώξεων που υπέστησαν οι μαχητές του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, ο Β. Φυτσιλής σκιαγραφεί μια ολόκληρη εποχή που στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους και σημάδεψε την πορεία ενός ολόκληρου λαού.
Τα ντοκουμέντα από τη δράση των αντιστασιακών ομάδων, συνδέονται με περιστατικά της σύγχρονης ζωής που αποδίδει ο συγγραφέας με σατιρική διάθεση. Από το Στρατηγείο του ΕΛΑΣ, στο ειδικό δικαστήριο του 1990, από τα βουνά της Ελεύθερης Ελλάδας στη σημερινή ύπαιθρο των «Καποδιστριακών» Δήμων κι από την οργάνωση του αντιφασιστικού μετώπου στα σύγχρονα φαινόμενα του νεοφασισμού.
Η καλαίσθητη έκδοση κοσμείται από σκίτσα του ίδιου του συγγραφέα, ζωγραφισμένα σε τσιγαρόχαρτα στην περίοδο της φυλάκισής του από το μεταβαρκιζιανό καθεστώς, αλλά και από έγχρωμες φωτογραφίες μνημείων για τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης στη Νιάλα, στη Σέκλιζα κ.α. Παρατίθενται, επίσης, κριτικές και δημοσιεύματα στον Τύπο για το βιβλίο του «Κουβεντιάζοντας με το Γιάννη», με την υπογραφή του Γ. Ι. Βελλά (Δρ Ιστορικών Επιστημών), του Ηλ. Λεφούση (δημοσιογράφου), της Ευγ. Ζωγράφου (βιβλιοκριτικού), της Π. Δαράκη (συγγραφέως), του Γ. Βαλέτα (συγγραφέα-εκδότη) και του Ν. Παπανδρέου.
Το βιβλίο του Β. Φυτσιλή «Στους δρόμους του αγώνα» δεν αποτελεί απλά μία ιστορική μαρτυρία, αλλά μία κριτική κατάθεση σκέψεων και κρίσεων επάνω σε ζητήματα της επικαιρότητας. Επίκαιρες και διαχρονικές οι σκέψεις του συγγραφέα, παρατίθενται μέσα από ζωντανές αφηγήσεις και συνομιλίες προσώπων, στις περίπου 300 σελίδες του βιβλίου που διατίθεται από τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ» και όλα τα βιβλιοπωλεία.