«Τούτη η απουσία κάθε ζωής, ούτ’ ένας γλάρος, ούτ’ ένα βαρκάκι κι ούτ’ ένα ψαροκάλυβο, μονάχα το αέναο μυστικό κούνημα του νερού, που το διαισθάνομαι χωρίς να το βλέπω, μου προκαλεί λύπη. Και μ’ όλη μου την ψυχή αποζητώ τον άνθρωπο, το πέταγμα, τη φωνή, που θα διώξουν τούτη την ψύχρα της μοναξιάς και θα δώσουν ζωή στη σκυθρωπή, πετρωμένη κι άψυχη νερένια μάζα».
Το χρονικό «Τελειώνοντας ο Δεκέμβρης…» δεν αποτελεί απλά μία ιστορική κατάθεση, μία μαρτυρία των ημερών της φυγής και της περιπλάνησης. Οι μνήμες, οι εικόνες και τα αισθήματα απ’ το Δεκέμβρη του ’44, ζωντανά και παλλόμενα ακόμη μέσα στο νου και στην ψυχή του συγγραφέα, βρίσκουν διέξοδο μέσα από τη δημιουργική του πένα για ν’ απλωθούν στο χαρτί, να λάβουν σάρκα και οστά και κρατώντας από το χέρι τον αναγνώστη να τον οδηγήσουν με κομμένη την ανάσα στα ορεινά μονοπάτια της Αττικής, της Βοιωτίας, της Λοκρίδας και της Φθιώτιδας. Και στη συνέχεια, μέσα από ένα συναρπαστικό οδοιπορικό στα μονοπάτια της επιστροφής για την Αθήνα, πριν ακόμη από τη Συμφωνία της Βάρκιζας, μιας ομάδας αγωνιστών, να παρακολουθήσει μαζί της τα δεινοπαθήματά της, εξαιτίας της απότομης και ζοφερής γι’ αυτούς ανατροπής που δημιουργήθηκε στο χώρο της αγγλικής επικράτειας.
Πρόσωπα που προσέθεσαν με τον αγώνα τους μικρά λιθαράκια στο χτίσιμο της ιστορίας της πατρίδας μας, ζωντανεύουν ξανά στις σελίδες της καινούργιας, συμπληρωμένης έκδοσης του βιβλίου του Μιχάλη Λιαρούτσου, που δεν παραλείπει να παρουσιάσει και την ανθρώπινη πλευρά του αντιπάλου. Το «Τελειώνοντας ο Δεκέμβρης…» είναι ίσως το πρώτο πεζογράφημα που παρουσιάζει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, τα συναισθήματα και την ψυχολογία του «άλλου Έλληνα», εκείνου που βρέθηκε στην άλλη πλευρά των αναχωμάτων σ’ όλη τη διάρκεια του Εμφύλιου.
Το πεζογράφημα του Μιχάλη Λιαρούτσου «Τελειώνοντας ο Δεκέμβρης…» συνοδεύεται από λεύκωμα με φωτογραφίες αγωνιστών του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ και του ΚΚΕ των Ανατολικών Συνοικιών της Αθήνας, από τις ελπιδοφόρες ημέρες της Εθνικής Αντίστασης και της Απελευθέρωσης. Από τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ» κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Μ. Λιαρούτσου «Των εν ερημίαις και όρεσι» και «Δρόμοι Παλιοί».

«Γιομάτο με κτίρια το στρατόπεδο του Χαϊδαριού. Μικρά για μεγάλα δεν έχει σημασία. Καθένα τους έχει κι ένα μαντρί των “αμνών για σφαγή”. Και τους διαλεχτούς τους βάζανε στο κτίριο 15. Σ’ αυτό το κτίριο σβήνανε όνειρα κι ελπίδες. Σ’ αυτό το κτίριο καυτές ανάσες μελλοθανάτων είχανε αποτυπωθεί στους τοίχους. Η καρδιά της κόλασης τούτης, το κτίριο 15, θα εξακολουθήσει να υπάρχει και μετά την Απελευθέρωση. Τι κι αν αποχώρησαν οι εωσφόροι κι οι σατανάδες; Άλλοι θα τους αντικαταστήσουν. Τι κι αν οι ψυχές των πατριωτών τριγυρνούσαν ακόμα σ’ εκείνα τα μακρόστενα κελιά; Τα μαστίγια θα ξαναβουίξουν και θ’ αυλακώσουν πλάτες “απελευθερωμένων» πατριωτών”.
«Το κτίριο 15 του Χαϊδαρίου» περιγράφει τα δεινά που έζησαν οι φυλακισμένοι αγωνιστές της ελευθερίας στη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου. Ο Γιάννης Κουβάς υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία έγκλειστος στο κτίριο 15 του Χαϊδαριού, έναν από τους φριχτότερους και πιο απάνθρωπους τόπους βασανιστηρίων της ελληνικής Ιστορίας.
Στο πρώτο μέρος του βιβλίου παρατίθενται στοιχεία για τους τρεις πρώτους «κρίκους» της ιστορίας τους στρατοπέδου του Χαϊδαρίου: στρατιωτική φυλακή επί Μεταξά, στρατόπεδο των Ιταλών για πέντε μέρες το 1943 και στρατόπεδο συγκέντρωσης των Γερμανών το 1943-44.
Ο «τέταρτος» κρίκος, το Χαϊδάρι ως στρατόπεδο εγκλεισμού των αριστερών και δημοκρατικών νέων στα εμφυλιακά χρόνια, αποτελεί το δεύτερο και βασικό μέρος του βιβλίου. Ο Γιάννης Κουβάς περιγράφει με δίκαιη αγανάκτηση και πικρό χιούμορ τα δεινά που υπέστη από την ελληνική πολιτεία, μόνο και μόνο επειδή πολέμησε στα βουνά το Γερμανό κατακτητή: το «εθνικόφρον κράτος» μετέτρεψε το δικαίωμα των νέων να υπηρετήσουν την πατρίδα τους σε καταναγκαστικά έργα και στέρηση της ελευθερίας τους.
«Το κτίριο 15 του Χαϊδαριού» είναι ένα πραγματικό ντοκουμέντο για τις πιο σκοτεινές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας και πρέπει να διαβαστεί από κάθε νέο που θεωρεί τον εαυτό του ελεύθερο. Προμηθευτείτε το βιβλίο του Γιάννη Κουβά από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.