“Είχαμε κάνει στο σκύλο και κανονική βάφτιση. Τον πήραμε μια μέρα να τον φροντίσουμε, να του κάνουμε εμείς το μπάνιο του και έγινε μια βάφτιση κανονική, με ψαλτάδες, παπά, νονό και νονά και μπομπονιέρες. Τα κορίτσια έφεραν ό,τι κουφέτο υπήρχε στο σπίτι, ανάψαμε τα λιβανιστήρια της νοσοκόμας της κυρα-Μαρίας, που τα άφηνε στην αυλή, πήραμε και το στρογγυλό ντεπόζιτο με τα δυο χερούλια, ίδια κολυμπήθρα, έβαλε στην κεφάλα του ο Παναής ένα μαύρο καπέλο, φόρεσε και μια μαύρη ρόμπα κι εντάξει ο “παπάς”.
– Βαφτίζεται ο δούλος του Θεού, Ντικόγιαννης!!
– Έχετε χάρη, βρε παλιόπαιδα, που σας ξέρει και κάθεται σαν βλάκας, ο καημένος ο σκύλος, αλλιώς θα σας έλεγα εγώ, μας έβαλε τις φωνές η κουτσομπόλα η κυρά-Λένη”.
Ένα μωσαϊκό από κοινωνικές συμπεριφορές στη φτωχογειτονιά του Περάματος, αλλά και αλλού, καταγράφει η Κούλα Καραμηνά-Πόθου στα είκοσι τέσσερα διηγήματα που συνθέτουν το βιβλίο της “Βγαίνω και τα φυλάς (Εν Περάματι)”.
Ένας θίασος από ανθρώπινες φιγούρες του μικρόκοσμου της γειτονιάς, μαργαριτάρια στο στέμμα των παιδικών αναμνήσεων που λάμπουν για πάντα, χωρίς να ξεθωριάζουν από το πέρασμα του χρόνου.
Ο Γιάμαλης, ο Γαρδούμπας, το παραγκί, ο Παναής, ο γκάλας, ο αυγουλάς, η κεντήστρα, ο κυρ-Πότης, ο νερουλάς, ο παπλωματάς, ο βασιλικός, η καμήλα, τα τραμ, η Ανδρούλα από την Άνδρο, ο Ρούλης, ο άου-βάου, ο χαρούμενος Χάρης, αποτελούν τα σημεία αναφοράς των ιστοριών που μας μεταφέρουν στα ανέμελα παιδικά χρόνια, σε μια Ελλάδα που πάσχιζε να σταθεί στα πελεκημένα από τον πόλεμο πόδια της.
Η συγγραφέας ξαναζωντανεύει τους διαλόγους ανάμεσα στους γείτονες, ξανακάνει τις πρώτες της σκανδαλιές προσέχοντας με την άκρη του ματιού της μην τυχόν και γίνει “τσακωτή” απ’ την κουτσομπόλα γειτόνισσα, ξαναματώνει τα πόδια τρέχοντας στις αλάνες και τους δρόμους της γειτονιάς, θυμάται τα παραμύθια και τις ιστορίες που της ψιθύριζε η γιαγιά πριν αποκοιμηθεί.
Οι παλιοί πραματευτάδες ξαναπερνούν απ’ τα στενά δρομάκια διαλαλώντας τα καλούδια τους, οι νοικοκυρές ξαναρχίζουν την πάστρα τους και τα σκολιαρόπαιδα συνεχίζουν ακάθεκτα τις σκανδαλιές τους.
Ένας ολόκληρος κόσμος που “πνίγηκε” στις πολυκατοικίες, αφού πρόλαβε να σημαδέψει ολόκληρες γενιές, σκιαγραφείται ξανά από την επιδέξια γραφίδα της Κ. Καραμηνά-Πόθου, που ξεδιπλώνει την αφηγηματική της ικανότητα στις σελίδες ενός βιβλίου που γράφτηκε για να μας ταξιδέψει σε ένα παρελθόν που μοιάζει πλέον με όνειρο.
Όσοι νοσταλγήσατε τις φωνές της μάνας σας να “μαζευτείτε” σπίτι, το γλυκό νανούρισμα της γιαγιάς, τις σχολικές παρέες, το χαρτζιλίκι της δεκάρας που εξαργυρωνόταν στη γειτονική ΕΒΓΑ και τα παιδικά όνειρα που έμειναν ανεκπλήρωτα, αναζητήστε το βιβλίο της Κ. Καραμηνά-Πόθου “Βγαίνω και τα φυλάς (Εν Περάματι)”, που διατίθεται από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” και όλα τα βιβλιοπωλεία.

Διδακτικά μύθοι και παραμύθια, όλα αντλημένα από το πλούσιο θησαυροφυλάκιο του τόπου μας. Η Ελ. Αντωνίου-Αντωνάκου με τους «Μύθους και τα Παραμύθια» της δίνει άλλο ένα υψηλής ποιότητας δείγμα του λογοτεχνικού της ταλέντου, στοχεύοντας την υγιή ανάπτυξη της παιδικής ψυχής. Οι σύντομες, αλλά και οι μεγαλύτερες σ’ έκταση, «ιστορίες», ξετυλίγουν γοητευτικά συμβάντα με ήρωες, πεντάμορφες και βασιλόπουλα, ζώα, στοιχειά, ακόμα και …αμπελοφάσουλα, που σίγουρα θ’ αρέσουν και σ’ εμάς τους «μεγαλύτερους» -που αποζητούμε το χαμένο όνειρο.

«Σαν ερχόταν η εποχή και πήγαιναν στα χειμαδιά πρωί-πρωί την ώρα που έσκαγε ο ήλιος, έπαιρνε το μονοπάτι και πήγαινε στη θάλασσα. Καθότανε στα βράχια κι αγνάντευε τον ήλιο που ξεπρόβαλλε, τους γλάρους που πετούσαν, τα κύματα που άφριζαν. Αγνάντευε πέρα μακριά ως εκεί που η θάλασσα γινόταν ένα με τον ουρανό κι ονειρευότανε κάποτε να ταξιδέψει»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Τα βιώματα και οι αναμνήσεις όσων μεγάλωσαν στην ελληνική επαρχία μεταφέρονται από το Χρ. Ταρναρά μέσα από την περιγραφή της ζωής ενός νέου που μεγαλώνει μακριά από το άγχος και τα σκούρα τοπία της μεγαλούπολης. Μια ζωή με περισσό μόχθο και κόπο, ανταμείβεται από τα αγαθά που προσφέρει η γη και η διαβίωση μέσα σε ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον.
Χρησιμοποιώντας τοπικά γλωσσικά ιδιώματα και εκφράσεις, ο συγγραφέας παραθέτει πλήθος εθίμων και παραδόσεων που εξακολουθούν να απαντώνται στην ελληνική ύπαιθρο. Αξίες που χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου μέσα από τη ζωή στη μεγαλούπολη, ζωντανεύουν ξανά μέσα από τις σελίδες ενός αφηγήματος με πλούσια λαογραφική αξία.
Ο Χρήστος Ταρναράς «ζωγραφίζει» με την πένα του παραστάσεις πανέμορφες που ηρεμούν το πνεύμα, μακριά από το άγχος της μεγάλης πόλης. Ο ήρωας, αγνός κι αξιαγάπητος, μεταφέρει στον αναγνώστη τα πρότυπα και τις αξίες μιας περιόδου που απέχει από τη σημερινή απάνθρωπη εποχή.
Το μυθιστόρημα «Ο ήλιος βούλιαξε στα χιόνια», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ» και διατίθεται από όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Ξέρεις, Μωχάμετ, πολλές φορές, άνθρωποι που συναντιούνται από διαφορετικές χώρες και δεν μιλούν την ίδια γλώσσα, εν τούτοις δεν έχουν δυσκολία να συνεννοηθούν και πολλές φορές ν’ αγαπηθούν… Ο προπάππος σου, Μωχάμετ, έλεγε ότι η αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους ξεπερνάει τις δυσκολίες της επικοινωνίας. Το άγγιγμα των χεριών, των ματιών και το χαμόγελο γκρεμίζουν τα σύνορα των κρατών και κάνουν τους ανθρώπους ίδιους».
Χρειάζονται περίπου δύο εβδομάδες για να συνειδητοποιήσουν τα νεογέννητα βρέφη ποια είναι η μητρική γλώσσα τους. Ωστόσο, δεν χρειάζονται παρά ελάχιστες στιγμές για να επικοινωνήσουν με εκείνα τα παιδιά που δεν μιλούν την ίδια γλώσσα, δεν έχουν το ίδιο χρώμα στο δέρμα τους ούτε φορούν τα ίδια ρούχα. Ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα ή μια τσιριχτή φωνούλα αρκούν για να φέρουν κοντά δυο πλασματάκια, ακόμη κι αν μεγαλώνουν σ’ έναν κόσμο εχθρικό, εν μέσω πυρών, λιμών και δυστυχίας.
Στα πρόσωπα του Μωχάμετ από το Κουρδιστάν, του Σέργιου από τη Ρωσία, της Φιντάν από την Τουρκία, του Χόρχε από την Ονδούρα και της Ζωής από την Ελλάδα, δεν καθρεφτίζεται παρά η αγωνία των παιδιών να καταλάβουν τον άγριο κόσμο στον οποίο μεγαλώνουν. Με τρυφερότητα και παραβολικό λόγο, η Βούλα Μανή μεταφέρει τις εικόνες που σχηματίστηκαν στα παιδικά μάτια για τη Μεσόγειο της λύτρωσης, το μαγευτικό ποταμό Νέβα, την ισοπεδωμένη από τους σεισμούς Πόλη, την πεινασμένη Κεντρική Αμερική και την ταΐστρα του Θεσσαλικού Κάμπου.
Ωστόσο, η Βούλα Μανή δεν στέκεται σε ωραιοποιημένες περιγραφές και αφηγήσεις. Έχοντας αναλύσει σε βάθος την παιδική ψυχολογία, παίρνοντας η ίδια θέση ανάμεσα στην πιτσιρικαρία, μας καταθέτει την πιο ρεαλιστική εικόνα που θα μπορούσε να σχηματίσει ένα παιδί, βιώνοντας ακόμη και τις πιο δύσκολες καταστάσεις: Τα παιδικά μάτια ανακαλύπτουν πάντοτε κάτι όμορφο, κάτι πρωτότυπο και ενδιαφέρον, ακόμη και κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες. Από αυτές τις «ανακαλύψεις» κρατιούνται τα παιδιά σε κάθε δύσκολη στιγμή, πλάθοντας συχνά με το νου τους ιστορίες φανταστικές, που τους επιτρέπουν να μεταπλάθουν ακόμη και τα παιδιά των μαχών, σε ένα μαγικό παιχνιδότοπο.
Για τον Μωχάμετ, ο πόνος για τον ξεριζωμό από τον προσφυγικό καταυλισμό καταπραΰνεται από την πρώτη επαφή του με τη θάλασσα. Για τη Φιντάν, ο σεισμός είναι η αφορμή για να τρυπώσει σ’ ένα πρόχειρο νοσοκομείο και να ονειρευτεί ότι κάποια μέρα θα καταφέρει να γίνει γιατρός. Για τον Σέργιο και τον Χόρχε, οι δεινές οικονομικές συνθήκες στις χώρες όπου ζουν, ξεπερνιούνται με τα παραμύθια της γιαγιάς και τις συνομιλίες με τα ζώα του δάσους και τα στοιχεία της φύσης. Ακόμη κι η καλοταϊσμένη Ζωίτσα, από τα μέρη μας, ανακαλύπτει πως τα παιδιά όλης της γης μπορούν να δημιουργήσουν, μαζί με τ’ αστεράκια, έναν καλύτερο κόσμο.
Οι έξι ιστορίες που συνέγραψε η Βούλα Μανή και εικονογράφησαν ο Στάθης (Σταυρόπουλος) και η Μαριάνθη Κουμαριανού αποτελούν μαθήματα ανθρωπιάς, ειρήνης και αγάπης για το περιβάλλον. Στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε, «Ο ποταμός και ο Σέργιος» φαντάζει σαν μία πραγματική όαση, όπου οι μικροί αναγνώστες θα ξαποστάσουν από την τηλεοπτική τρομολαγνεία και το φιλοπόλεμο κλίμα, θα διευρύνουν τους ορίζοντες της σκέψης τους και θα κατανοήσουν ότι δεν υπάρχει τίποτε που να διχάζει ή να χωρίζει τα παιδιά όλης της γης.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” και αφιερώνεται στην οργάνωση Γιατροί του Κόσμου.

«Ο Τόνης ανακάλυψε πως αυτό που ‘χε κάνει, είχε φέρει την ευτυχία σε δύο ανθρώπους που αγαπούσε πάρα πολύ, στον πατέρα και στη μητέρα του. Δεν είναι για τα χρήματα. Τα λεφτά μόνα τους δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Κάτι στο χαρακτήρα και στη συμπεριφορά του Τόνη Μακ Τάβις Λέβυ, είχε αλλάξει».
Το φανταστικό ταξίδι του μικρού Τόνη στην παλιά Αμερική, η περιπλάνησή του στη χώρα των Ινδιάνων και η γνωριμία του με τους ιθαγενείς της «Πράσινης Ηπείρου» αποτελούν την αφορμή για να ξεδιπλώσει ο διάσημος Αμερικανός συγγραφέας Χάουαρντ Φαστ το μύθο του παιδικού του μυθιστορήματος.
Ο Τόνης, ένα παιδί των ανατολικών συνοικιών της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1920, ανακαλύπτει στην αυλή του σπιτιού του τη μαγική πόρτα που τον οδηγεί στο μικρό χωριουδάκι των Ολλανδών, που εξελίχθηκε στο μητροπολιτικό κέντρο της Νέας Υόρκης.
Μέσα από τα βιώματα στο ρεαλιστικό και το φανταστικό κόσμο και το πέρασμα από την παιδική στην εφηβική ηλικία, ο Τόνης ανακαλύπτει ότι ο αγώνας είναι το μοναδικό κλειδί που μπορεί να ανοίξει τη μαγική πόρτα, ώστε να γίνει περισσότερο ανθρώπινη η ζωή και η κοινωνία.
«Ο Τόνης και η μαγική πόρτα» αποτελεί ένα διδακτικό παιδικό διήγημα, γραμμένο με χιούμορ και σεβασμό για την παράδοση και τον πολιτισμό των Ινδιάνων. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1956, δαπάναις της Αλίκης Παπαθεολόγου (που έκανε τη μετάφραση) και της ‘Αννας Αμπατιέλου. Ωστόσο, τα βιβλία που προσέφεραν οι δύο ΕΠΟΝίτισσες στην Οργάνωση Δημοκρατικών Γυναικών, προκειμένου να τα διανείμει σε μαθητές, κατασχέθηκαν από την Ασφάλεια.
Η δεύτερη έκδοση έγινε σαράντα τρία χρόνια μετά, με την επιμέλεια της Αν. Αμπατιέλου, ως φόρος τιμής στην πρόωρα χαμένη συναγωνίστριά της Αλ. Παπαθεολόγου. Το βιβλίο «Ο Τόνης και η μαγική πόρτα», του Χάουαρντ Φαστ, διατίθεται από τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ ότι η ζωή μας μοιάζει με ταξίδι; Εγώ, πάντως, που αγαπάω τα ταξίδια, έφτιαξα με το νου μου ένα τεράστιο καράβι, έβαλα μέσα σ’ αυτό ό,τι αγαπάω και αρμενίζω στις θάλασσες. Και είναι ετούτο το ταξίδι γεμάτο ήλιο και φως, γεμάτο περιπέτειες και αγάπη από τους γύρω μου! Κι αν τύχει και φουρτουνιάσει ο καιρός, αράζω το καράβι στο λιμάνι, και απαγκιάζω στη στεριά. Περιμένοντας την ξαστεριά και τη γαλήνη. Ξέρω πως αυτή θα έρθει σίγουρα σε λίγες ημέρες! Σ’ ένα ταξίδι μου, λοιπόν, έγραψα και τα διηγήματα που θα διαβάσετε σ’ αυτό το βιβλίο μου».
Αγγίζοντας με τρυφερότητα το βίο του παρελθόντος, η Βούλα Μανή συναντά ξανά μέσα στα έξι διηγήματά της, τους ανθρώπους, τα ζώα και τα όνειρα που συντρόφευαν εκείνη και τους φίλους της στα ξένοιαστα παιδικά χρόνια. Όλα όσα περιγράφονται στη συλλογή ιστοριών με τίτλο «Οι χερούκλες του θείου Νίκου» είναι πραγματικά, συνέβησαν κι εξιστορούνται με διάθεση παραμυθένια, ζωγραφισμένα με το χρωστήρα του Νίκου Οικονομίδη.
Οι άνθρωποι και τα ζώα που πρωταγωνιστούν στα διηγήματα υπήρξαν πραγματικά. Οι ιστορίες και οι κουβέντες που αντάλλαξαν μεταξύ τους, πράγματι ειπώθηκαν, ταξίδεψαν στο χρόνο κι αποτυπώθηκαν στο χαρτί, για να ξαναζωντανέψουν μπροστά στα μάτια των μικρών αναγνωστών.
Τα πρώτα χρόνια στο σχολείο, με τη δασκάλα, τη δεσποινίδα Ευαγγελία και τ’ «ανθρωπάκια» που τιτιβίζανε στις σχολικές αίθουσες. Τα παιδιά της γειτονιάς που κατασκεύαζαν βιβλία με αποκόμματα εφημερίδων, καθώς τα τυπωμένα διηγήματα αποτελούσαν προνόμιο μονάχα των εύπορων. Όμοια με τους χάρτινους αετούς κι εκείνα τα βιβλία, δίνανε φτερά στα παιδικά όνειρα να πλάσουν τόπους ονειρικούς και μακρινούς, όπου ταξίδευαν τα πιτσιρίκια με όχημα τη φαντασία.
Η γέννηση, τα βαφτίσια και η ζωή του Μαμαλούκου, του γάτου, αλλά και η συμβίωση με μια μαϊμού που αναστατώνει το σπιτικό. Η γνωριμία με τον κόσμο των ζώων, αλλά και την ύπαιθρο, πλάι στο θείο Νικόλα, που με τις χερούκλες του έπιανε τη γη και την ταρακουνούσε. Έστω κι αν… ζοριζόταν λίγο με τα μολύβια και τη γραφή.
Οι αφηγήσεις της γιαγιάς, για τ’ όνειρο μιας φουρνάρισσας σε κάποιο αιγαιοπελαγίτικο νησί, μεταφέρουν τη νοσταλγία και τις πολύχρωμες εικόνες για ένα παρελθόν που μοιάζει πια το ίδιο με παραμύθι.
Το βιβλίο της Βούλας Μανή, «Οι χερούκλες του θείου Νίκου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”, προσφέρει στα παιδιά κάθε ηλικίας την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουν την αυθεντική πλευρά της παιδικότητάς τους, μακριά από τα πολεμοχαρή και βίαια παιχνίδια, την πρώιμη ενηλικίωσή τους μπροστά στον τηλεοπτικό δέκτη και τις σελίδες των αναγνωσμάτων με τους μεταλλαγμένους διαστημικούς ήρωες.
Ένα βιβλίο που αποπνέει τη μυρωδιά από τα κάστανα, τις γλυκοπατάτες και τις φλούδες του πορτοκαλιού που σιγοψήνονταν πάνω στη σόμπα της γιαγιάς. Έξι πραγματικές ιστορίες που ξυπνούν την παιδική συνείδηση, με τον ίδιο τρόπο που η μητέρα ξυπνά τα μικρά της για το σχολείο. Έξι τρυφερά αναγνώσματα που θα κουρνιάσουν ανάμεσα στα παιδιά, όμοια με τις γατούλες που αποζητούν μια αγκαλιά…

«Πειραιάς… Πόλη με έντονα τα σημάδια του παρελθόντος. Ξεχωρίζουν σαν άφωνοι μάρτυρες εποχών που χάθηκαν μέσα στους αιώνες. Εγκαταλειμμένα αρχοντικά που πεισματικά αντιστέκονται στο χρόνο, άλλα που δεν μπορούν ν’ αντέξουν και καταρρέουν. Αρχαία κτίσματα ξαναβλέπουν το φως, προκαλώντας το ενδιαφέρον στους περαστικούς, ενώ κομμάτια από πελώρια τείχη πάνω στα βράχια της Πειραϊκής, σύμβολα της εποχής τους, στέκονται αμετακίνητα χιλιάδες χρόνια».
Το παρελθόν και το παρόν μίας πόλης-συμβόλου, του Πειραιά, παρουσιάζονται ανάγλυφα στο Λεύκωμα της Άννας Αμπατιέλου. Σκίτσα, φωτογραφίες, καρτ-ποστάλ και ζωγραφιές του μεγάλου λιμανιού και των ανθρώπων του συνοδεύονται από κείμενα γραμμένα για παιδιά και νέους. Ιστορικά στοιχεία και ημερομηνίες βοηθούν το νεαρό αναγνώστη να εντρυφήσει στην πορεία του Πειραιά μέσα στο χρόνο και να αφεθεί σε ένα ταξίδι του νου και της ψυχής, περιπλανώμενος στις φωτογραφίες του παλιού Πειραιά. Τα μέρη που μάγεψαν τους κατακτητές που κατέπλευσαν στο λιμάνι, παρουσιάζονται στην πλούσια πολύχρωμη εικονογράφηση.
Το Φωτογραφικό Λεύκωμα με σπάνιες εικόνες τού Πειραιά θα κεντρίσει το ενδιαφέρον όχι μόνο των παιδιών, αλλά και τους μεγαλύτερους σε ηλικία αναγνώστες που ενδιαφέρονται για την ιστορία του λιμανιού.

Η ευαισθητοποίηση των παιδιών γύρω από θέματα προστασίας του περιβάλλοντος και της φυσικής κληρονομιάς είναι το κεντρικό θέμα των τριών εικονογραφημένων ιστοριών: “Το φεγγάρι στα δίχτυα” αναφέρεται στα προβλήματα της υπεραλιείας και της αλόγιστης εκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου, αλλά και στην αξία των ενάλιων αρχαιοτήτων. “Το αγρόκτημα του Γαβριήλ” έχει ως θέμα τη χρήση των χημικών φυτοφαρμάκων στη γεωργία και τη λύση της βιολογικής καλλιέργειας. Στην ιστορία “Πώς η πόλη ακολούθησε την Άλκηστη” θίγεται το ζήτημα της επιρροής του τουρισμού στο περιβάλλον, ενώ αναφέρεται και η πρόταση του οικοτουρισμού.
Κάθε ιστορία συνοδεύεται από το επιμύθιο και χρήσιμες ενημερωτικές πληροφορίες γύρω από κάθε οικολογικό θέμα. Δίνεται η ευκαιρία στα παιδιά να κατανοήσουν επιστημονικούς όρους, χρησιμοποιώντας τους για να πλάσουν δικές τους ιστορίες, να συμπληρώσουν σταυρόλεξα και να απαντήσουν σε ερωτήσεις κρίσης και παρατηρητικότητας. Η πολύχρωμη εικονογράφηση και η ροή του μύθου προκαλεί το ενδιαφέρον των μαθητών, δημιουργώντας ερεθίσματα για την ανάπτυξη μίας οικολογικής συμπεριφοράς.
Τα τρία εικονογραφημένα βιβλία οικολογικού προβληματισμού του Νίκου Μολυβιάτη σε εικονογράφηση Σπύρου Δερβενιώτη διατίθενται από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” και σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

“Κοίταξα γύρω μου. Όλα τα μάτια πάνω μου κολλημένα. Αυστηροί. Έχω την εντύπωση πως εκείνη την ώρα όλοι τους θα μου ‘διναν από ένα χαστούκι. Έκλεισα τα μάτια μου κι άρχισα να θυμάμαι: Ήταν Μάης κι ήμουν στην έκτη τάξη. Είχαμε πάει ημερήσια εκδρομή στην παραλία. Παίξαμε, κολυμπήσαμε. Το μεσημέρι ξαπλώσαμε κάτω απ’ τα πεύκα. Μισόκλεινα τα μάτια, κοίταζα τα κουκουνάρια κι έπλαθα με τη φαντασία μου εικόνες”.
Τη ζωή χωρίς όνειρα και προοπτική για τα παιδιά που αναγκάστηκαν να ζήσουν στο εξωτερικό, μακριά από τις ρίζες τους, αποδίδει ο Χρήστος Ταρναράς, συνδυάζοντας τις πιο σκληρές εικόνες της καθημερινότητας με τις πιο τρυφερές στιγμές της παιδικής ηλικίας.
Τα “παιδιά των φαναριών” ξυπνούν την ανθρώπινη συνείδησή μας, που ποδοπατείται από την ξενοφοβία, το ρατσισμό και την απόρριψη για οτιδήποτε βρίσκεται έξω από τα στενά πλαίσια μίας συμβατικής ζωής. Με ευαισθησία περιγράφεται η διέξοδος που βρίσκει στη ζωγραφική ένα από τα ξενιτεμένα παιδιά, καθώς και η προσπάθεια που καταβάλλει παράλληλα για την ανεύρεση των χαμένων του γονιών.
Έχοντας συνεχώς στη μνήμη του το πατρικό σπίτι, αποφασίζει στα είκοσί του χρόνια να ξεκινήσει μια νέα περιπέτεια: εκείνη της επιστροφής
Με γλώσσα απλή κι ελκυστική, ο Χρήστος Ταρναράς μας εισάγει στον ιδιαίτερο κόσμο των παιδιών της προσφυγιάς, αναγκάζοντάς μας να ασκήσουμε κριτική στην προσωπική μας στάση τόσο απέναντι στα προσφυγόπουλα όσο και απέναντι στην ίδια τη ζωή.
Το μυθιστόρημα “Τα φανάρια είχαν πάντα χρώμα κόκκινο” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” και διατίθεται από όλα τα βιβλιοπωλεία.

Η ευαισθητοποίηση των παιδιών γύρω από θέματα προστασίας του περιβάλλοντος και της φυσικής κληρονομιάς είναι το κεντρικό θέμα των τριών εικονογραφημένων ιστοριών: “Το φεγγάρι στα δίχτυα” αναφέρεται στα προβλήματα της υπεραλιείας και της αλόγιστης εκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου, αλλά και στην αξία των ενάλιων αρχαιοτήτων. “Το αγρόκτημα του Γαβριήλ” έχει ως θέμα τη χρήση των χημικών φυτοφαρμάκων στη γεωργία και τη λύση της βιολογικής καλλιέργειας. Στην ιστορία “Πώς η πόλη ακολούθησε την Άλκηστη” θίγεται το ζήτημα της επιρροής του τουρισμού στο περιβάλλον, ενώ αναφέρεται και η πρόταση του οικοτουρισμού.
Κάθε ιστορία συνοδεύεται από το επιμύθιο και χρήσιμες ενημερωτικές πληροφορίες γύρω από κάθε οικολογικό θέμα. Δίνεται η ευκαιρία στα παιδιά να κατανοήσουν επιστημονικούς όρους, χρησιμοποιώντας τους για να πλάσουν δικές τους ιστορίες, να συμπληρώσουν σταυρόλεξα και να απαντήσουν σε ερωτήσεις κρίσης και παρατηρητικότητας. Η πολύχρωμη εικονογράφηση και η ροή του μύθου προκαλεί το ενδιαφέρον των μαθητών, δημιουργώντας ερεθίσματα για την ανάπτυξη μίας οικολογικής συμπεριφοράς.
Τα τρία εικονογραφημένα βιβλία οικολογικού προβληματισμού του Νίκου Μολυβιάτη σε εικονογράφηση Σπύρου Δερβενιώτη διατίθενται από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” και σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

Στο μαγικό κόσμο του πολύχρωμου μπαλονιού που φιλοξενεί όλα τα πλάσματα της οικουμένης μάς ταξιδεύει η Ελευθερία Δροσάκη, με τα κείμενα και τις εικόνες που σχεδίασε με περισσό μεράκι. Ένας γερο-πίθηκος διηγείται από τηλεοράσεως την πιο παράδοξη ιστορία που απασχόλησε τους κατοίκους του μεγάλου δάσους, από την εποχή της δημιουργίας του παράξενου τούτου κόσμου.
Ο Ευπήδιος Σαλταδόπουλος περιγράφει με συγκλονιστικές λεπτομέρειες τη δημιουργία του πλανήτη όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Ενός πλανήτη που μοιάζει καταπληκτικά με τη γη τόσο που θα ’λεγε κανείς πως ο πιθηκάκος αναφέρεται στην ιστορία του δικού μας πλανήτη.
Με καταπληκτικές περιγραφές και ολοζώντανους διαλόγους ανάμεσα σε ανθρώπους και ζώα, η συγγραφέας κεντρίζει το ενδιαφέρον των παιδιών κάθε ηλικίας, καλώντας τα να περιπλανηθούν στις ζωγραφιές και στα σκίτσα που συνοδεύουν τα κείμενα.
Ένας κόσμος ανθρωπιάς, δομημένος επάνω στις αξίες του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης και της φιλίας, ξεδιπλώνεται στις σελίδες του βιβλίου. Ένας κόσμος που υπονομεύτηκε στο πέρασμα των αιώνων από την ανθρώπινη απληστία, την καταστροφή του περιβάλλοντος, τις πολεμικές συγκρούσεις, την αδιαφορία για το συνάνθρωπο.

“Ο μικρός Κοσμάς ζει μ’ ένα όνειρο. Πότε ο πατέρας του θα τον πάρει μαζί του για ψάρεμα με τη βάρκα τους. Ξεκίνησαν χαράματα και βγήκαν από το λιμάνι με τη συνοδεία των κατάλευκων γλάρων. Εκτός από την καλάδα στη στοιχειωμένη Λάμια, τα αμέτρητα κοχύλια και τα παιχνίδια των δελφινιών, θα του μείνει αξέχαστη η συνάντηση με τη θεά του φεγγαριού, την Εκάτη. Μια ξεχασμένη θεότητα που για χρόνια βρισκόταν στο βυθό της θάλασσας κι είχε την τύχη να την απελευθερώσει από τα φύκια και τις τραγάνες για να ξαναγυρίσει στη θέση της”.
(“Το φεγγάρι στα δίχτυα”)
Η ευαισθητοποίηση των παιδιών γύρω από θέματα προστασίας του περιβάλλοντος και της φυσικής κληρονομιάς είναι το κεντρικό θέμα των τριών εικονογραφημένων ιστοριών: “Το φεγγάρι στα δίχτυα” αναφέρεται στα προβλήματα της υπεραλιείας και της αλόγιστης εκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου, αλλά και στην αξία των ενάλιων αρχαιοτήτων. “Το αγρόκτημα του Γαβριήλ” έχει ως θέμα τη χρήση των χημικών φυτοφαρμάκων στη γεωργία και τη λύση της βιολογικής καλλιέργειας. Στην ιστορία “Πώς η πόλη ακολούθησε την Άλκηστη” θίγεται το ζήτημα της επιρροής του τουρισμού στο περιβάλλον, ενώ αναφέρεται και η πρόταση του οικοτουρισμού.
Κάθε ιστορία συνοδεύεται από το επιμύθιο και χρήσιμες ενημερωτικές πληροφορίες γύρω από κάθε οικολογικό θέμα. Δίνεται η ευκαιρία στα παιδιά να κατανοήσουν επιστημονικούς όρους, χρησιμοποιώντας τους για να πλάσουν δικές τους ιστορίες, να συμπληρώσουν σταυρόλεξα και να απαντήσουν σε ερωτήσεις κρίσης και παρατηρητικότητας. Η πολύχρωμη εικονογράφηση και η ροή του μύθου προκαλεί το ενδιαφέρον των μαθητών, δημιουργώντας ερεθίσματα για την ανάπτυξη μίας οικολογικής συμπεριφοράς.
Τα τρία εικονογραφημένα βιβλία οικολογικού προβληματισμού του Νίκου Μολυβιάτη σε εικονογράφηση Σπύρου Δερβενιώτη διατίθενται από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” και σε όλα τα βιβλιοπωλεία.