Ιστορικό-ερωτικό μυθιστόρημα, από έναν πετυχημένο λογοτέχνη. Η ιστορία που πραγματεύεται, τρυφερή και πονεμένη συνάμα, εκτυλίσσεται στη γη του Πόντου, την εποχή που ξύπνησαν κάποιοι σκλάβοι…
Μέσα από τις σελίδες του που ζωντανεύουν σκηνές από τη ζωή του Ποντιακού Ελληνισμού, τις σχέσεις τους με τον Τούρκο «αφέντη» και τον απλό συνάνθρωπο -Τούρκο ή Αρμένη, τα κοινά ήθη κι έθιμα- της μακρινής πλέον αγαπημένης πατρίδας, οι διωγμοί, οι θηριωδίες και ο ξεσηκωμός. Κυριαρχούν η αγάπη, ο έρωτας στην ιδανική τους μορφή.
Μια σκηνή από το μυθιστόρημα, λέει πολλά:

«Ο Πέτρος και η Γκαγιανέ κοιτάχτηκαν, κοίταξαν μαζί τις πέρα βουνοκορφές. Καπνός υψωνόταν στον καταγάλαζο ουρανό. Χαμογέλασαν. Γλίτωσαν, λυτρώθηκαν όλοι τους. Ο πατέρας του, ο παπα-Ανέστης και ο Σίμος θα οδηγούσαν τον κόσμο τους πέρα στη Ρωσία. Μαζί τους κουβαλούσαν και τον Βασίλη Διγενή (παιδί).
Χαμογελώντας μόνο με τα μάτια αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν. Κοντά ακούγονταν οι φωνές των Τούρκων. Ακόμα λίγες δρασκελιές και θα  πατούσαν το ίσιωμα.
Ο Πέτρος σηκώθηκε στο χαράκωμα, έπιασε το χέρι της Γκαγιανέ, έβγαλε την τελευταία χειροβομβίδα από το σελαχλίκ, κοίταξε ακόμα μια φορά με λύπη την Γκαγιανέ. Αυτή κούνησε το κεφάλι. Σφίχτηκε πάνω του, συνεχίζοντας να τον κοιτά με τα γκριζογάλανα μάτια.
“Πάντα μαζί”…».

Βιβλίο για Έλληνες που δεν αλλοτριώθηκαν κι ελπίζουν.

 Το βιβλίο του Χρήστου Θ. Πολυχρονίδη «ΟΙ ΤΡΑΝΤΕΛΛΕΝΟΙ και πέρα από το θάνατο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και μπορείτε να το προμηθευτείτε από όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία.

«Τα παιχνίδια σου τότε ήταν τα καραβάκια και οι βαρκούλες…
Δεν τα κρατούσες όμως ούτε μια μέρα. Κατέβαινες κρυφά στην παραλία και πήγαινες πέρα στα βράχια, ανέβαινες σε ένα από αυτά, έσκυβες, άφηνες τη βαρκούλα στο νερό και την κοιτούσες μέχρι που την παράσερναν τα ρεύματα μέσα. Χαιρόσουν που την έβλεπες να απομακρύνεται..!!!
Έπειτα καθόσουν να την κοιτάς ώσπου την έχανες από τα μάτια σου…
Μόνον μια βαρκούλα είχε κατορθώσει να γλιτώσει… Την είχε φτιάξει ο πατέρα σου από ξύλο ελιάς… για να σε καλοπιάσει. Όταν στην έδωσε έβαλες τα κλάματα.
Αυτή είναι ψεύτικη, είπες, δεν μπορεί να ταξιδέψει, δεν έχει πανιά…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

 Ο Στάθης Σαββανής με το βιβλίο του «Όταν σωπαίνουν τα κύματα» φιλοδοξεί να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές της καρδιάς όλων όσων το διαβάσουν.
Είναι μια καθηλωτική, εκπληκτική ιστορία που φωτίζει σε βάθος τις ανθρώπινες σχέσεις. Αναφέρεται στον έρωτα, την αγάπη, τον πόνο, τα παιχνίδια της μοίρας και τις αναπάντεχες συγκυρίες που καθορίζουν καθολικά πολλές φορές την πορεία των ανθρώπων. Μιλά για την ανθρώπινη ύπαρξη που θέλει να ταξιδέψει, να ονειρευτεί, να ανοίξει τα φτερά της και να πετάξει στην άγνωστη δίνη του έρωτα…
Εικόνες, μυρωδιές, δυνατά αισθήματα και αναρίθμητες εναλλαγές συναισθημάτων συνοδεύουν τους ήρωες σε κάθε τους βήμα στο μακρύ ταξίδι τους.
Το μυθιστόρημα του Στάθη Σαββανή «Όταν σωπαίνουν τα κύματα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σ’ όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Η Αυγή, φωτεινή, λαμπερή, γλυκιά. Δώρο ζωής που την αντικρίζεις κάθε πρωί, ευτυχία που μπορείς και τη νιώθεις, την οσμίζεσαι, την αισθάνεσαι να σ’ ακουμπά, αύρα, χρώμα. Μα μήπως η αυγή δεν είναι η ίδια η ζωή, η ευτυχία, το θεϊκό δώρο; Η μέρα που ξημερώνει και ανθίζει και τη ζητάς, την προσμένεις, τη λαχταράς. Αυγή, αυγή, ζωή μου…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η Χρύσα Πούλου με τη νουβέλα αυτή κάνει τη δεύτερη εμφάνισή της στο χώρο της Νεοελληνικής Γραμματείας. Ο έρωτας, η φιλία και οι άρρηκτοι οικογενειακοί δεσμοί είναι θέματα που την απασχολούν και σ’ αυτό το βιβλίο και με τα οποία καταπιάνεται με άρτια δομή στην πλοκή και στην απόδοση των χαρακτήρων και των εσωτερικών τους συγκρούσεων.
Η ηρωίδα της, η Αυγή, είναι μια κοπέλα που μεγαλώνει σ’ ένα νησί της μεταπολεμικής Ελλάδας στους κόλπους μιας προστατευτικής και πολύ αγαπημένης οικογένειας. Όνειρό της να βρει τον έρωτα και να ευτυχήσει μ’ έναν σύντροφο στο πλευρό της. Στην αρχή όλα βαίνουν κατ’ ευχήν. Ο Βαγγέλης, ένας πολλά υποσχόμενος νέος, εκδηλώνει ενδιαφέρον και τελικά γίνονται ζευγάρι.
Γρήγορα, όμως, οι ανατροπές θα αρχίσουν να διαδέχονται η μία την άλλη κάνοντας την ηρωίδα ν’ αρχίσει ν’ αμφιβάλλει για όλα όσα αποτελούν ιδανικά της. Ο έρωτας, η φιλία, η οικογένεια θα δοκιμαστούν φέρνοντας τους πρωταγωνιστές στα όρια της αυτοκαταστροφής. Ένα μοναδικό βιβλίο για αξίες περασμένων εποχών που δεν παύουν να αποτελούν διαχρονικό ζητούμενο.
Το μυθιστόρημα της Χρύσας Πούλου «Περιμένοντας την αυγή» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σ’ όλα τα βιβλιοπωλεία. Από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ κυκλοφορεί και το βιβλίο «Με τα μάτια της θάλασσας».

«Ένα πρωί, μόλις ξύπνησα, κοίταζα από το παραθυράκι μου το στρατιώτη που ήταν σκοπός. Μόλις με είδε έκανε με τα χέρια του το σήμα ‘‘τετέλεσται’’. Εγώ δεν κατάλαβα αμέσως περί τίνος επρόκειτο. Ήταν η εκτέλεση του Μπελογιάννη και των συντρόφων του. Κρεμάσαμε έξω από τα παράθυρά μας μαύρες σημαίες. Η Έλλη Ιωαννίδη, η Έλλη του Μπελογιάννη, όπως θέλαμε εμείς να την ονομάζουμε, φώναζε μέσα στη μεγάλη της απελπισία να την πάρουν κι αυτή μαζί του. Θα ήταν μεγάλη χαρά γι’ αυτήν. Χαρά που της στέρησαν οι δήμιοι, να περπατήσει τα τελευταία βήματα με τον αγαπημένο της».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Το «Πικρό οδοιπορικό μιας Μικρασιάτισσας», το πικρό οδοιπορικό της Αναστασίας Μελίδου από τα βάθη της Τουρκίας, στο φριχτό ξεριζωμό, στις φωτιές της Σμύρνης και του Κορδελιού, στην προστυχιά και την αγνωμοσύνη των Μεγάλων Συμμάχων, στην περιπλάνηση των Μικρασιατών σ’ όλες τις γωνιές της Ελλάδας.
Περιστατικά από εποχές μακρινές, λεπτομέρειες που δεν χωρούν στα πολυσέλιδα ιστορικά βιβλία, πετραδάκια από μια ζωή που οικοδομήθηκε στις στάχτες και τα ερείπια πολέμων, καταστροφών, διώξεων.
Τα απομνημονεύματα της Αναστασίας Μελίδου είναι η ιστορία μιας γενιάς γυναικών που δεν είχαν φωτεινά σημάδια στη ζωή τους: μέσα από απίστευτες κακουχίες και στερήσεις, στέριωσαν το σπιτικό τους, μεγάλωσαν τα παιδιά τους, περιποιήθηκαν τις πληγές των συζύγων τους. Ηρωίδες που έμειναν στο περιθώριο της Ιστορίας, καθώς οι άντρες ιστοριογράφοι και λογοτέχνες, συχνά τις ξεχνούν.
Σκληρή στην κριτική απέναντι σε πρόσωπα και γεγονότα αλλά τρυφερή με τους ανθρώπους που πόνεσαν και πάλεψαν στο πλευρό της, η Αναστασία Μελίδου δίνει στο αναγνωστικό κοινό της δική της κατάθεση για τα γεγονότα που σημάδεψαν τον αιώνα που φεύγει.
Το «Πικρό οδοιπορικό μίας Μικρασιάτισσας» μπορείτε να το προμηθευτείτε από όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

«Αφού θέλετε να με προδώσετε… ορίστε: προχωρήστε στο ‘‘θεάρεστο’’ έργο σας. Σας λέω όμως τούτο: Αν με προδώσετε, θα μ’ εκτελέσουν. Κι έτσι, στην ηλικία αυτή, θα ‘χετε συμμετοχή σε μια εκούσια προδοσία και σε μια άδικη εκτέλεση. Ορίστε, φωνάξτε. Εγώ πάντως δεν θα παραδοθώ: Γιατί ξέρω τι με περιμένει. Θα πολεμήσω ως την προτελευταία σφαίρα μου -γιατί την τελευταία τη θέλω για τον εαυτό μου- για να υπερασπιστώ τη ζωή μου. Για να υπερασπιστώ την αθωότητά μου. Κι ας γίνει ό,τι θέλει. Κι έσυρε το όπλο απ’ την τσέπη του σακακιού του…».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η πορεία μίας νεαρής δικηγόρου προς τη σύγκρουση με το καταπιεστικό κράτος της δεκαετίας του 1960 είναι το θέμα του μυθιστορήματος του Βασίλη Ρέππα. Η «Πορεία προς τη σύγκρουση» περιγράφει τη γνωριμία της Αννίτας με τους διωκόμενους αγωνιστές που αποτελούσαν εμπόδιο για το καθεστώς της «κηδεμονευομένης δημοκρατίας».
Η τυχαία συνάντηση με έναν «παράνομο» την κάνει συνένοχη του αγώνα της. Η τραγική ιστορία του πατέρα της στην εξορία του Άη-Στράτη την αναγκάζει να κοιτάξει με μεγαλύτερη συμπάθεια εκείνους που γνώρισαν τη σκοτεινή πλευρά της ζωής. Με όπλο την επιστήμη της, αποφασίζει να υπερασπιστεί την ελευθερία και την υπόληψη όλων εκείνων που διώχθηκαν για τις ιδέες και τα ιδανικά τους.
Η τεράστια ψυχική δοκιμασία του «δηλωσία» περιγράφεται για πρώτη φορά με τόση γλαφυρότητα στο βιβλίο του Β. Ρέππα: η ιστορία του πατέρα της νεαρής δικηγόρου, που καρτερεί τη δική του δικαίωση από τη δράση της κόρης του, δίνει μια νέα διάσταση στο μυθιστόρημα, κάνοντας τους ήρωές του να ακροβατούν μεταξύ ηρωισμού και τραγικότητας.
Η «Πορεία προς τη σύγκρουση» είναι ένα έργο τρυφερό, που αγγίζει τις πιο ευαίσθητες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής: ο έρωτας και το μίσος, η αλληλεγγύη και η προδοσία, η χαρά και ο πόνος, η λύτρωση και η αδικία, εναλλάσσονται στις 144 σελίδες του βιβλίου.
Αναζητήστε την «Πορεία προς τη σύγκρουση» σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

«Η δουλειά στα ανθρακωρυχεία δε σταματούσε. Δουλεύαμε μέρα-νύχτα με βάρδιες. Αμέτρητες αλυσίδες διπλές, κρέμονταν απ’ το ταβάνι. Ο καθένας έπιανε μια, κρέμαγε τα ρούχα του στο γάντζο της και με μια τροχαλία τ’ ανέβαζε ψηλά. Ύστερα κλείδωνε την άκρη της αλυσίδας σε μια κρικέλα, που είχε τον ίδιο αριθμό με το κλειδί. Όταν τελείωνες τη βάρδια σου, πέρναγες πρώτα απ’ τα λουτρά. Πού να πας όπως ήσουν; Η σκόνη ήταν ένα δάχτυλο απάνω μας. Είχαμε και ειδική κρέμα που καθαρίζαμε από μέσα τα μάτια μας. Η μαυρίλα απ’ τα μάτια δεν έφευγε με το νερό. Όταν έφτυνες, έβγαινε από μέσα σου μαυρίλα. Όπως ήταν απέξω ήσαν κι από μέσα. Το κάπνισμα απαγορευόταν αυστηρά. Μας το είχαν κάνει και μάθημα: “Αν δείτε άνθρωπο να καπνίζει μέσα στο ορυχείο, έχετε το δικαίωμα να τον σκοτώσετε και θα πάρετε και αμοιβή”».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Μία από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες κεραμίστριες, η Ελευθερία Δροσάκη, καταγράφει τις σπαρταριστές αφηγήσεις του Ηλία Παππά: Τα παιδικά του χρόνια, στο Καταφύγι των Αγράφων, η πάλη με τα χώματα και τους βράχους των βουνών, ο τρόμος που βίωσε η νεανική καρδιά του στη διάρκεια της Κατοχής, το κυνήγι του μεροκάματου στα χρόνια του Εμφυλίου, τα σκοτεινά ανθρακωρυχεία όπου δούλεψε ως μετανάστης στη Γερμανία.
Η ελληνική κοινωνία του Μεσοπολέμου και των πρώτων χρόνων μετά την Απελευθέρωση, που πάσχιζε να γιατρευτεί απ’ τις πληγές του πολέμου, και οι γερμανικές αφιλόξενες πολιτείες, που πάσχιζαν να ξεφύγουν από το βάρος της συλλογικής ευθύνης για τον ίδιο πόλεμο, σκιαγραφούνται στις σελίδες του βιβλίου «Πού πας χωρίς σακάκι»;
Χωρισμένο σε ενότητες, με αφηγήσεις πραγματικών περιστατικών, άλλοτε με δραματικό κι άλλοτε με ανεκδοτολογικό χαρακτήρα, το βιβλίο θα διαβαστεί απνευστί από τους αναγνώστες κάθε ηλικίας.
«Οι εμπειρίες του Ηλία, που ήταν λίγο-πολύ ίδιες για όλους τους νέους που κατάγονταν από αγροτοποιμενικές περιοχές, πρόβαλαν μέσα από την αφήγηση, την κοινωνική κατάσταση της εποχής του εμφυλίου και της μετανάστευσης. Μιας εποχής όπου τα παιδιά δούλευαν απ’ τη νηπιακή τους ηλικία, χωρίς να αποκτήσουν ποτέ ούτε ένα παιχνίδι. Οι στερήσεις και οι ταλαιπωρίες των παιδιών από τα ορεινά χωριά, που έζησαν μέσα στη δίνη του Εμφυλίου κι έγιναν πρόσφυγες και μετανάστες, ήταν ο λόγος που με ώθησε να καταγράψω αυτήν τη μαρτυρία, συνδυάζοντας τις διάσπαρτες σημειώσεις από τις συζητήσεις με τον Ηλία, εδώ και τριάντα χρόνια», σημειώνει η Ελευθερία Δροσάκη.
Το βιβλίο «Πού πας χωρίς σακάκι. Αφηγήσεις του Ηλία Παππά», περιλαμβάνει σπάνιο φωτογραφικό υλικό από τα Άγραφα και τα ανθρακωρυχεία της Γερμανίας. Αναζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ κυκλοφορεί, επίσης, το βιβλίο της Ελευθερίας Δροσάκη «Εν Θεσσαλονίκη. Από τον πόλεμο, την Κατοχή και την Αντίσταση».

Μέρες του ’45, ’46, ’47. Σε μια νησιωτική πόλη του Αιγαίου οι επονίτες αψηφώντας τη μεταβαρκιζιανή τρομοκρατία ετοιμά-ζουν συνδιάσκεψη για το Α΄ συνέδριο της ΕΠΟΝ. Η πόλη, η ζωή της, το λιμάνι της, ο κόσμος της. Δυο επονίτες. Ο Κώστας και ο Βασίλης. Διάχυτος ο φόβος, εκατοντάδες οι πολιτικοί κρατούμενοι στις φυλακές. Όμως τα δειλινά τα αντιστασιακά τραγούδια τους ακούγονται ενθαρρύνοντας την πόλη.
Εκλογές με Αποχή του ΕΑΜ. Αυταπάτες. «Νικητής η Αποχή του Λαού» 9,3% οι κουκουβάγιες. Λαοπροβλητία. Μετεκλογική μέθη. Κράτος του Ζόφου. Γ΄ ψήφισμα, έκτακτα μέτρα, εξορίες στρατοδικεία, εκτελέσεις.
Μαζικές συλλήψεις στο νησί. Ο Βασίλης παράνομος. Κοιτάζοντας τ’ αστέρια στον ουρανό, κοντά στις καμινάδες, την πρώτη μέρα της παρανομίας του.
Δημοψήφισμα. Ξανάρχεται ο Βασιλιάς. Νέο αντάρτικο γεννιέται. Αγώνας των οργανώσεων να κρατηθούν, να συνεχίσουν, να μην εγκαταλείψουν το λαό. Αποφάσεις, συσκέψεις, λάθη και ορθές κινήσεις τους.
Οι ανθισμένες μυγδαλιές. Ο γιατρός Πετρίδης, η Μαρίνα, ο Κώστας. Ασφυξία σε πόλεις και χωριά «Και πού να καταφύγω;». Όταν τα σκυλιά στις γειτονιές αλυχτούν ολόκληρη τη νύχτα, θέλει μεγάλο κουράγιο να σ’ ανοίξει κάποιος την πόρτα για να σε κρύψει. Ποιά η διέξοδος; Και πού;