«Το κόκκινο, κατακόκκινος της φωτιάς ρήτορας σε πεινασμένο λιάζεται τοπίο. Σ’ ένα της σάλπισμα χλωρό κλαράκι υψώθηκε μεσίστιο. Και τρεμουλιάζουν στα περάσματα ύστατο χαίρε πνοές και ψιθυρίσματα».
Ποίηση για τους εκλεκτούς των Ελληνικών Γραμμάτων και η έννατη συλλογή της Μαριέττας Λομπιάνκο, που φέρει τον τίτλο Larqo Sinfonico, και την επιμελήθηκε ο ποιητής, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας Δημ. Νικορέτζος. Τη διακοσμούν σχέδια του γλύπτη Αντώνη Καραχάλιου. Από το πρώτο κι όλας ποίημα, το «Αρχή αντιστοιχίας», δίνει το στίγμα του κεντρικού πιστεύω της η ξεχωριστή λογοτέχνης: «Έχοντας για πρίσμα τα επιτεύγματα της επιστήμης,/ η ποίηση διαθλάται σαν φως φέρνει στο προσκήνιο/ και φανερώνει, με τη δική της γλώσσα, τα μυστικά/ της φύσης, τη δύναμη που έχουν σβούρες υπέρμικρες/ και όπου μ είναι μαγνήτης[…]» -Ύμνος στην ελευθερία και προβληματισμός στο μεγάλο ερωτηματικό του Σήμερα, το ποίημα που τιτλοφορεί τη συλλογή: «Κόκκινη σημαία της επανάστασης/ κρούουν τα τύμπανα μιας νέας ανάστασης./ Πες μου, τ’ είσαι ελευθερία;/ μπασαβιόλα πληττόμενη από τόξο του Καρόλου (Μαρξ)/ μονό/ δι/ τριή/ τετράχορδος αχόρδιστος ανάσταση κόκκινη; […]» Ένα 3σειρό της «τα λέει όλα»: «Δεν έχω σάρκα είμαι πνεύμα./ περιίπταμαι στων ωρών μου το πένθος/ εναγώνιο σάλπισμα. […]» Για να ολοκληρωθεί όμως η παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής της κας Λομπιάνκο, απολαύστε το «Απόκληρων Μονάρχης».

Ο Νίκος Σταθάκος με την πρώτη του αυτή ποιητική συλλογή «Ακίβδηλα Όνειρα» βγαίνει στην κοινωνική αρένα με την δική του αρματωσιά.
Ο στίχος απλός, αλλά μεστός από νόημα και ευαισθησία, μετουσιώνει σε τέχνη πτυχές από τη ζωή για να συμβάλει μέσω του ποιητικού λόγου στη διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης.
Διά μέσου των γιομάτων από ποίηση ευρυματικών εικόνων, εκτός από το ψυχικό και πνευματικό του κάλλος, διαπερνάει και το ιδεολογικό του ΕΙΝΑΙ.

Απόσπασμα από το πρόλογο του Δημήτρη Νικορέτζου.
Θα προτιμήσω να χαιρετίσω τον ποιητή με τους τελευταίους αισιόδοξους στίχους του ποιήματός του «Δε σ’ αρνήθηκα ποτέ», που νομίζω πως συγκεφαλαιώνουν την ωραία περιπέτεια της ζωής του:
…
Δε σ’ αρνήθηκα ποτέ ζωή της νιότης μου αγαπημένη. / Κι όσο πορεύομαι, τόσο πιο ριζωμένος νιώθω μαζί σου. / Καμιά χαρά δεν μπορεί να ξεπεράσει / την αψιά γεύση της αγωνίας σου, / της θυσίας σου για κάτι καλύτερο. / Αποστολή! Τι μεγαλύτερο μπορεί να ποθήσει η καρδιά; / Ευτυχισμένος που καταδικάστηκα να ζω πυρπολημένος απ’ τη φωτιά σου».

«Να φύγω θέλω.
Εκεί που το όραμα κόκκινο είναι.
Πανανθρώπινο.
Εκεί που η Ανατολή το Όνειρο αγκαλιάζει.
Άστρο πορφυρό στη σμίξη των ονείρων.
Το χρέος μας να κάνουμε.
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ…»

Τρίτο ποιητικό ταξίδι του Καρδιτσιώτη Βαγγέλη Κουρτεσιώτη. Κοχύλια οι λέξεις του στην καρδιά του κάμπου, ατενίζει τον Όλυμπο πυρπολούμενος από αλύτρωτα όνειρα… Γράφει προλογικά στο βιβλίο – ποιητική συλλογή ο δημοσιογράφος Χρήστος Μπεχλιβάνος, και συνυπογράφουμε: «… Ανένδοτος και ανένταχτος σε “παραμάγαζα” ιδεών, ο Β.Κ., τσακίζει με το μελάνι στο χαρτί τη φτήνια της εποχής μας. Και η πένα του παραδίνεται αμαχητί σ’ αυτό το στοχασμό και διαχέει τα εσώψυχά του. Το σκοτάδι και το φως, το κλάμα και το ουρλιαχτό, στοιχεία αναπόσπαστα της καθημερινότητας, εναλλάσσονται ποιητικά στο δρόμο της μοναξιάς…» Και μια πρωτοτυπία: Ο Κουρτεσιώτης παραθέτει -στο τέλος του βιβλίου- και τρία ποιήματα από την προσεχή τέταρτη ποιητική του συλλογή, με τους χαρακτηριστικούς τίτλους: Ελασίτης Ήλιος, Βελούχι, και Κόκκινη Αυγή. Αλλά για να ολοκληρώσετε άποψη για το νέο ποιητικό του έργο διαβάστε το παρακάτω.
Τίτλος του: Η κόλαση μου.
Άνοιξες τις πληγωμένες φτερούγες σου, κίνησες / για τον δρόμο του λυτρωμού. /
Λαβωμένη. / Σου έδωσα με το χαμόγελό μου την αυγή μου. / Αργεί να ξημερώσει. /
Σου έδωσα με την ανάσα μου τα θλιμμένα μάτια του δειλινού. / Μούχρωμα. / Κίνησες για το ταξίδι σου. /
Κοιτάζω τις χούφτες μου. / Δυο τρύπες. Δυο τρύπες μεγάλες σαν τα μάτια σου… /
Έβαλα τα μάτια σου στις χούφτες σου. / Μαύρα ήταν τα μάτια σου… /
Γι’ αυτό βιάζεται η νυχτιά… / Άνοιξες τις λαβωμένες φτερούγες σου… /
Για το ταξίδι του Λυτρωμού… / Λαβωμένη ήσουν. /
Τώρα… Τα μάτια σου… Οι χούφτες μου… Κίνησες τυφλή το ταξίδι του Λυτρωμού… Κι εγώ… Στην Κόλασή μου… Με ανοιχτά τα μάτια…
ΝΕΚΡΟΣ…

Τέταρτο βιβλίο (δεύτερη ποιητική συλλογή), πρωτότυπης εικαστικής μορφής, που περιλαμβάνει διαφόρων ειδών στίχους, με τα προβλήματα του κόσμου, του λαού μας, του Νησιού (Πόρος, η μήτρα του ποιητή), αλλά και τα εσώτερά μας…, σε τέσσερις ενότητες, κάτω από τον εύγλωττο γενικό τίτλο, «Περί ανέμων και Υδάτων». Κι όπως πάλι σημειώνει ο ποιητής, Άρις Αντάνης, τιτλοφορούνται με ονομασίες Ανέμων, του λεγόμενου Ανεμολογίου και μάλιστα όχι κυρίων ανέμων, όπως Βοριάς, Νοτιάς κ.λπ., αλλά λοξών και ενδιάμεσων… Ξεκινούν με εμπνευσμένα χάι κου. Ακολουθούν τα ποιήματα, στη συνέχεια μια αξιοπρόσεκτη έρευνα για τη Λυρική Ποίηση και τέλος, αναφορές, βιβλιογραφίες, ταυτότητα, άλλες δουλειές του, σημειώσεις, κριτικές, ενώ όλο το βιβλίο κοσμείται από ζωγραφικούς πίνακες, χάρτες και μότο από ποιήματα κορυφαίων ξένων και Ελλήνων λογοτεχνών. Προλογίζει ο Δήμαρχος του νησιού Σπύρος Σπυρίδων, ο οποίος χαρακτηριστικά γράφει: «…τα αγαπημένα θέματα του Άρι είναι η αγάπη, ο έρωτας, η ανθρωπιά, οι αξίες της ζωής, κι αυτά τα θίγει και τα δίνει με το γνωστό, πότε γλαφυρό και πότε δηκτικό του ύφος αλλά και χιούμορ αυτοσαρκαστικό, χωρίς να λείπει και το στοιχείο του ρομαντισμού που έχει χαθεί στις μέρες μας!» Επίσης προλογίζει στην αγγλική γλώσσα η ποιήτρια Κυρία Nancy Horton, θυγατέρα του φιλέλληνα κ. George Horton.

Η Κορίνθια ποιήτρια και δοκιμιογράφος κα Παπαχρήστου Πάνου, η βραβευμένη λογοτέχνης της αντίστασης, του αγώνα και της θυσίας κυκλοφόρησε την 26η συλλογή με τίτλο, «ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΦΙΛΗΣΑΙ» (Εκκλ. Γ’1). Και η νέα της πνευματική εργασία είναι ένα μπουκέτο με ευωδιαστά ποιητικά άνθη, που σίγουρα θα συγκεντρώσουν την προσοχή των κριτικών και το θαυμασμό των εραστών της τέχνης.

«Ώρα κι εμείς να φεύγουμε για το Νοβοροσίσκ
σ’ ένα ταξίδι μακρινό, που ‘χαμε νοσταλγήσει,
μ’ ένα βαγόνι τρέχοντας στη στέππα του βορρά
λαθρεπιβάτες τ’ όνειρο κάπου να μας αφήσει…».
«Νοβοροσίσκ»
H «Λευκή Μουσική» είναι η τελευταία συλλογή του πολυβραβευμένου ποιητή Δημήτρη Νικορέτζου.
«Στους στίχους μου κράτησα κάτι απ’ τα ζώπυρα της μουσικής, τότε που η ποίηση είχε ακόμη φτερά. Αν και σήμερα η ποίηση φαίνεται να πορεύεται προς το άγνωστο, ίσως κάποια νέα οράματα προς ένα καινούργιο όνειρο, να μας δείξουν το δρόμο της», σημειώνει ο ποιητής στην εισαγωγή του βιβλίου του που κοσμείται από ακουαρέλες της ζωγράφου και γλύπτριας Μαρίας Καλλιπολίτη.
Η «Λευκή Μουσική» αποτελεί επιστροφή στη χώρα της μουσικής. Τα ποιήματα που την απαρτίζουν, μολονότι δεν έχουν πάντα κοινά στοιχεία μεταξύ τους ή κάποιους προαποφασισμένους κώδικες επαναγραφής, εν πολλοίς ομαδοποιούνται, ώστε να είναι δυνατή η συγκρότηση μιας συνεκτικής εικόνας των αισθητικών τους τάσεων και των χαρακτηριστικών τους συντελεστών. Ένας μεγάλος αριθμός από τα ποιήματα αυτά είχε πρωτοδημοσιευτεί στη «Νέα Εστία».
Η συλλογή χωρίζεται σε τρεις ενότητες. Η πρώτη τιτλοφορείται «Λευκή Μουσική» και περιλαμβάνει καθαρά λυρικά ποιήματα που εκφράζουν προσωπικές, κυρίως, ψυχικές διαθέσεις, γραμμένα σε ώρες αθυμίας και ψυχικής κάμψης του ποιητή. Κεντρικό στοιχείο είναι η Αλχημεία του Πόνου.
Η δεύτερη ενότητα έχει τίτλο «Σε φόντο Μπεζ…» (ποιητικά κολάζ) και είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα, καθώς περιλαμβάνει ποιήματα διαφορετικής υφολογίας, γραμμένα σε κάποια φωτεινά διαλείμματα της φθινοπωρινής ασκητείας του Δ. Νικορέτζου. Τα ποιήματα αυτά παλινδρομούν σε ιδιώνυμες ψυχικές διαθέσεις, χαράς και λύπης.
Η τρίτη ενότητα («Με τα πρώτα φτερά») περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα σε παλαιότερες εποχές, που αποτελούν τα κειμήλια της ψυχής του ποιητή.
Την αποκλειστική διάθεση της ποιητικής συλλογής του Δημήτρη Νικορέτζου «Λευκή Μουσική» έχουν οι εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.