«Στου Κολιβίτση και στον Άγιο Αρτέμιο πήγαινα πολλές φορές και με την Αγγελική μας. Ποτίζαμε γρήγορα, μαζεύαμε τα φρούτα και μετά πηγαίναμε στο ποτάμι να καβουρολογήσουμε. Παίρναμε μαζί μας έναν κουβά και τον φτάναμε μέχρι τη μέση με μεγάλα ποταμίσια καβούρια.
Μέχρι σήμερα θυμάμαι τον τρόπο με τον οποίο τα πιάναμε. Αν πιάναμε καμιά μεγάλη καβουρίνα με αβγά ή ακόμα και με μικρά καβουράκια στην κοιλιά της, την αφήναμε ελεύθερη. Μόλις φτάναμε σπίτι, η μάνα μας τα έβαζε στην κατσαρόλα αμέσως και τα έκανε ένα πεντανόστιμο πιλάφι.»
(απόσπασμα από το βιβλίο)
«Κ΄ ήντα με μέλει μένανε;», θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς αντικρίζοντας τα αυτοβιογραφικά στοιχεία του βιβλίου τούτου. Μα, από κάτι τέτοια μικρά και μεγάλα οδοιπορικά δε γαντζώνεται η μνήμη και η καρδιά του καθενός μας για να σύρει το κάρο της ιστορίας προς τα μπρος; Στιγμές από το λαογραφικό θησαυρό της Νάξου, και ιδιαίτερα του Κινίδαρου, λαϊκές δοξασίες τυλιγμένες στην αχλή του μύθου ζωντανεύουν κι ανακατεύονται με την ανεπιτήδευτη αγάπη για τον τόπο, τη νοσταλγία για τον ακριβοδίκαιο και ορθολογιστή πατέρα, τη γλυκιά και μαζί πονεμένη θύμηση της μάνας που έγερνε στοργικά στο παιδί της. Αλλά και οι σταθμοί μιας ζωής δοσμένοι αυθεντικά από μια γυναίκα της διπλανής πόρτας, που έρχεται με τη σεμνή και τρυφερή πένα της να μας υπενθυμίσει ότι κάθε ιδιαίτερη διαδρομή, κάθε μάχη, κάθε νίκη και ήττα έχουν τη δική τους ανεκτίμητη αξία. Το βιβλίο της Σοφίας Κλουβάτου – Μελά «Ναξιώτικα μονοπάτια – Κ’ ήντα σε μέλει σένανε» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Μια λυτρωτική ματιά στους κρυμμένους θησαυρούς της ψυχής, μια περιπλάνηση στον κόσμο των αγαπημένων μορφών, στις ρίζες, στη δική μας “Ιθάκη”…
Η Σοφία Κλουβάτου-Μελά γεννήθηκε στον Κινίδαρο, ένα ορεινό χωριό της Νάξου, στις 17 Αυγούστου 1951. Είναι το πέμπτο και τελευταίο παιδί του Νικόλαου και της Αικατερίνης Κλουβάτου. Τελείωσε το Δημοτικό στο χωριό της και πήγε στην Πρώτη τάξη του Γυμνασίου της Τραγαίας (ή Χαλκείου) της Νάξου. Την επόμενη χρονιά μετακόμισε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το 16ο Λύκειο. Στον εργασιακό στίβο απασχολήθηκε ως μισθωτή γνωρίζοντας από πολύ νωρίς την εργασιακή εκμετάλλευση. Το καλοκαίρι το 1972, ενώ εργαζόταν στην εταιρία “ΤΥΠΟΣ”, ένα γραφείο ενημέρωσης μεγάλων επιχειρήσεων και οργανισμών με αποκόμματα του ημερήσιου και εβδομαδιαίου τύπου, προσλήφθηκε ως διοικητική υπάλληλος στην Τεχνική Διεύθυνση της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Όντας εργαζόμενη εκεί, συμμετείχε στις Πανελλαδικές Εξετάσεις του 1974 και μπήκε στο τμήμα Αγγλικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Παράλληλα, είχε ενεργό συμμετοχή στο συνδικαλιστικό κίνημα των υπαλλήλων της Ολυμπιακής μέσα από το σωματείο των διοικητικών υπαλλήλων της Ο.Α. Το πρώτο έτος της φοίτησής της γνώρισε τον Παναγιώτη Μελά, μηχανικό του Ε.Ν., με τον οποίο συνδέθηκε. Παντρεύτηκαν το 1975 κι απέκτησαν δυο παιδιά. Απέκτησε το πτυχίο της το 1979 και εργάστηκε ως καθηγήτρια Αγγλικής τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο Τομέα ως ωρομίσθια και αναπληρώτρια μέχρι το 1983, οπότε προσλήφθηκε ως καθηγήτρια Μέσης Εκπαίδευσης στο Δημόσιο. Εργάστηκε αδιαλείπτως επί 27 χρόνια στο 1ο Τεχνικό και Επαγγελματικό Λύκειο του Πειραιά, που αργότερα μετονομάστηκε σε ΕΠΑΛ, μέχρι το 2010, οπότε συνταξιοδοτήθηκε. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας της ως λειτουργού Μέσης Εκπαίδευσης συμμετείχε ενεργά στο συνδικαλιστικό κίνημα των δημοσίων υπαλλήλων μέσω της τοπικής ΕΛΜΕ. Ασχολείται, παράλληλα, επί πολλά χρόνια με τη ζωγραφική και το χορό. Το βιβλίο αυτό είναι η πρώτη της συγγραφική προσπάθεια.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.