«Πατέρα, πρέπει να φτιάξεις κάποια πράγματα στο σπίτι, γιατί δεν μπορώ να φέρω την Ευτυχία στο χωριό και να την στέλνω να κάνει την ανάγκη της στο κοτέτσι. Έχω κάτι καλά ιδιαίτερα μαθήματα αυτό τον καιρό. Τέλος Αυγούστου θα σου στείλω τα λεφτά που θα πάρω για να φτιάξεις αποχωρητήριο. Πάρε και την άδεια της Κοινότητας και τράβα νερό από το δρόμο. Να το φέρεις μέσα στην αυλή μας και να βάλεις βρύση δίπλα στο αποχωρητήριο. Να βάλεις και ρολόι στο νερό.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Το νέο βιβλίο της Ντίνας Εξάρχου είναι μια έκπληξη. Η Ελλάδα του ’60. Η Ελλάδα του διωγμένου αριστερού που προσπαθεί να βρει μια δουλειά στην Αθήνα για να ζήσει. Η Ελλάδα της ερημωμένης επαρχίας. Οι μισοί έχουν φύγει και γι’ αυτούς που απομένουν η ζωή δεν είναι εύκολη. Παλεύουν με τις βροχές, με τα λιοπύρια, με τις λάσπες, με την αγωνία και τον κόπο τους που τον πουλάνε τζάμπα. Λίγες και οι ευκαιρίες για διασκέδαση, «έχουμε να κάνουμε πανηγύρι από την απελευθέρωση». Στην Αθήνα έχουνε «σανσέρια», φως, νερό, ακόμα και «χαρτί υγείας» έχουνε. Και κινηματογράφους: «Άστυ», «Έσπερο», «Αττικόν».
Σε ένα ρημαγμένο χωριό της Πελοποννήσου, ένας νεαρός αποφασίζει να εγκαταλείψει τα γράμματα και να γίνει αμπελουργός και κινηματογραφιστής. Με όπλο την προοδευτική σκέψη και τον ελληνικό κινηματογράφο των δεκαετιών του ’50 και ’60 φέρνει στα χωριά το καινούριο, το χαμόγελο, την «καλημέρα» του γείτονα, την ελπίδα. Σιγά σιγά έρχεται το νερό στην αυλή, το αποχωρητήριο, το ηλεκτρικό ρεύμα…
Το μυθιστόρημα «Έρχεται ο σινεμάς» της Εξάρχου γιγαντώνει τον άνθρωπο.

«– Γιατί βρομάει έτσι η κυρία; Ρώτησε μια μέρα ένα αγόρι τη συμμαθήτριά του στο διπλανό θρανίο.
– Βρομάει γιατί έχει περίοδο, απάντησε το κορίτσι.
– Τι είναι το περίοδο;
– Τώρα, τι να σου πω; Είσαι μικρός και δεν μπορώ να σου εξηγήσω.
Μέχρι το διάλειμμα ο ψίθυρος για “το περίοδο της κυρίας” είχε απλωθεί σ΄ολόκληρη την τάξη.
Ο ψίθυρος έφτασε και στ’ αφτιά της δασκάλας, που σηκώθηκε στην έδρα και φώναξε:
– Περίοδο έχουμε και παραέχουμε! Λεφτά δεν έχουμε!»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Δεκαετίες 1950-1960: Κρίσιμη και ταραχώδης εποχή για την Ελλάδα.
Αυτή την εποχή εικονογραφούν εκφραστικά και διεισδυτικά τα διηγήματα του βιβλίου.
Πρωταγωνίστρια η γυναίκα της Αθήνας.
Η απλή γυναίκα του λαού. Η σύζυγος, η μητέρα, η νοικοκυρά, κερί αναμμένο 24 ώρες το 24ωρο χωρίς εισόδημα και δικαιώματα.
Η εργαζόμενη γυναίκα –τύποις χειραφετημένη-, που πρέπει πάση θυσία να “αποκατασταθεί” με έναν καλό γάμο…
Η γυναίκα η “ατιμασμένη”, που έχει χάσει την παρθενιά της εκτός γάμου και το μόνο που της απομένει είναι ο εξευτελισμός της παρθενορραφής…
Η γυναίκα που επαναστατεί στα γεράματα, η φοιτήτρια που κάνει τη δική της μικρή επανάσταση. Η ερωτευμένη κοπέλα, που με αγωνία ψάχνει κρυψώνα για τον έρωτά της, απαγορευμένο είδος για την εποχή. Η φτωχή κοπέλα, που διακόπτει τις σπουδές της και φεύγει μετανάστρια.
Συμπρωταγωνιστής ο άντρας. Μεροκαματιάρης, βιοπαλαιστής και ταυτόχρονα σύζυγος και πατέρας-αφέντης.
Τα παιδιά στο σχολείο δέσμια ενός νοσηρού αυταρχισμού.
Εκτονώνονται με τις σκανταλιές τους στις φτωχογειτονιές, γειτονιές όμως ανθρώπινες, όμορφες. Σ’ αυτές “δένουν” στέρεες φιλίες που κρατούν, αυτές αναπολούν όταν, μεγάλοι πια, γράφουν στους φίλους:” Νοσταλγώ…”.
Ένα βιβλίο – μωσαϊκό εικόνων μιας άλλης εποχής.

Μια βαθιά κοινωνική ακτινογραφία αυτής της εποχής, που αξίζει να διαβαστεί με την ψυχή και το νου μαζί…