«Πατέρα, πρέπει να φτιάξεις κάποια πράγματα στο σπίτι, γιατί δεν μπορώ να φέρω την Ευτυχία στο χωριό και να την στέλνω να κάνει την ανάγκη της στο κοτέτσι. Έχω κάτι καλά ιδιαίτερα μαθήματα αυτό τον καιρό. Τέλος Αυγούστου θα σου στείλω τα λεφτά που θα πάρω για να φτιάξεις αποχωρητήριο. Πάρε και την άδεια της Κοινότητας και τράβα νερό από το δρόμο. Να το φέρεις μέσα στην αυλή μας και να βάλεις βρύση δίπλα στο αποχωρητήριο. Να βάλεις και ρολόι στο νερό.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Το νέο βιβλίο της Ντίνας Εξάρχου είναι μια έκπληξη. Η Ελλάδα του ’60. Η Ελλάδα του διωγμένου αριστερού που προσπαθεί να βρει μια δουλειά στην Αθήνα για να ζήσει. Η Ελλάδα της ερημωμένης επαρχίας. Οι μισοί έχουν φύγει και γι’ αυτούς που απομένουν η ζωή δεν είναι εύκολη. Παλεύουν με τις βροχές, με τα λιοπύρια, με τις λάσπες, με την αγωνία και τον κόπο τους που τον πουλάνε τζάμπα. Λίγες και οι ευκαιρίες για διασκέδαση, «έχουμε να κάνουμε πανηγύρι από την απελευθέρωση». Στην Αθήνα έχουνε «σανσέρια», φως, νερό, ακόμα και «χαρτί υγείας» έχουνε. Και κινηματογράφους: «Άστυ», «Έσπερο», «Αττικόν».
Σε ένα ρημαγμένο χωριό της Πελοποννήσου, ένας νεαρός αποφασίζει να εγκαταλείψει τα γράμματα και να γίνει αμπελουργός και κινηματογραφιστής. Με όπλο την προοδευτική σκέψη και τον ελληνικό κινηματογράφο των δεκαετιών του ’50 και ’60 φέρνει στα χωριά το καινούριο, το χαμόγελο, την «καλημέρα» του γείτονα, την ελπίδα. Σιγά σιγά έρχεται το νερό στην αυλή, το αποχωρητήριο, το ηλεκτρικό ρεύμα…
Το μυθιστόρημα «Έρχεται ο σινεμάς» της Εξάρχου γιγαντώνει τον άνθρωπο.

«Στράφηκαν προς το µέρος της φωνής. Όρµησαν στο µαγειρειό και όταν αντίκρισαν την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η µάνα και τον τροµαγµένο Άγγελο δίπλα στη µάνα του και όταν µάθανε για το δάγκωµα της οχιάς τρόµαξε και η «αφεντιά» τους. Ο αρχιχωροφύλακας πλησίασε στο κρεβάτι µε κάποια ένδειξη συµπόνιας και µέσα στην αµηχανία του: «Να φέρετε γιατρό» είπε και έφυγε. Η µάνα του Άγγελου νίκησε το δηλητήριο της οχιάς, αλλά το δηλητήριο του µίσους και της τροµοκρατίας στη µεταβαρκιζιανή περίοδο, που ενθάρρυνε το επίσηµο κράτος, οργίαζε.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Ελάχιστα βιβλία έχουν κυκλοφορήσει µε θέµα τα ελληνόπουλα που έφυγαν την περίοδο του Εµφυλίου για τις σοσιαλιστικές χώρες. Έχουν γραφτεί κείµενα µε ψεύδη, µισόλογα, παθιασµένα και συνήθως από την πλευρά των νικητών – της Δεξιάς. Κι όσο περνούν τα χρόνια και φεύγουν οι πρωταγωνιστές και οι απλοί άνθρωποι που έζησαν στο πετσί τους το τότε, τόσο σβήνει η ζώσα ιστορική µνήµη, και µαζί της έστω και τα ψήγµατα της ατόφιας αλήθειας.
Οι εκδόσεις ΕΝΤΟΣ µε υπερηφάνεια παρουσιάζουν το βιβλίο του κ. Μιχάλη Θεοδώρου, του παιδιού που έζησε στο πετσί του τα τροµερά γεγονότα του Εµφυλίου, που µιλάει ανοιχτά για όσα συνέβησαν σε βάρος όσων δεν υπέκυψαν στο κυνηγητό των παρακρατικών και του στρατού, που µάτωσαν, κι αναγκάστηκαν να µετοικήσουν σε φιλόξενες, λαϊκές χώρες.
Περιγράφει µε ενάργεια την πορεία της ζωής του στην Τσεχοσλοβακία, τις σπουδές και τον αγνό – όµορφο, µοναδικό έρωτά του. Αλλά πρωτοτυπεί και σε άλλο βασικό σηµείο. Ιστορεί την επιστροφή του στο χωριό του (στα Γραµµοχώρια), τη νέα ζωή του στην Αθήνα, ενώ σκιαγραφεί το σήµερα της Τσεχίας.

Εδώ μιλάει ένα φτωχικό σπιτάκι που το περιβάλλει μια μικρή γειτονιά από ανθρώπους καλούς, …κακούς και αδιάφορους… Ένα έργο ψυχογραφικό που παρουσιάζει τον μικρόκοσμο μιας φτωχογειτονιάς που παλεύει τις μνήμες του, ζει τη θυσιαστική αγάπη κάποιων και μας παρουσιάζει τον παραλογισμό μιας εποχής που οι άνθρωποι ζούσαν εικόνες του πολέμου και μετά ενός εμφύλιου… Μας ξεναγεί σ’ ένα κόσμο προσωπικών βιωμάτων που ζει τη φτώχεια του, τη μοναξιά του και τις αχρωμάτιστες ελπίδες του.

«Το πέπλο που τύλιγε τον Άγη άρχισε να σηκώνεται και σιγά σιγά έβρισκε τις αισθήσεις του. Το βλέμμα του τραβούσε σαν μαγνήτης ένας κόκκινος λεκές που απλωνόταν στο άσπρο μάρμαρο. Το κεφάλι του πονούσε φρικτά κι ένα χέρι του έσφιγγε την καρδιά. Πετάχτηκε επάνω αφήνοντας ασυναίσθητα να πέσει το πιστόλι που κρατούσε στο δεξί του χέρι.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Αύγουστος 2004, παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Η δολοφονία δύο αστεριών του ελληνικού στίβου, συνταράζει το πανελλήνιο και προκαλεί πολλά ερωτηματικά. Είναι πράγματι ο Άγης Λεβέντης ο φονιάς της γυναίκας του και του συναθλητή της; Κι αν όχι, ποιος ο ένοχος, ποια τα κίνητρά του; Την απάντηση αναζητούν µε κίνδυνο της ζωής τους, στις φυλακές της Λάρισας, στα µπαρ της Μασσαλίας, στο φλεγόμενο Παρίσι, στα στάδια της Αθήνας και στους δρόμους της Ατλάντα, µια δημοσιογράφος πρώην ερωμένη του Άγη, ο αδερφός του, ένας ανακριτής και δύο δικηγόροι. Τα σκοτεινά σημεία ξεκαθαρίζουν σελίδα µε τη σελίδα του βιβλίου που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος. Στο μυθιστόρημα αποτυπώνεται η ατμόσφαιρα μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων µε χιλιάδες φιλάθλους να ξεφαντώνουν για την απόκτηση κυπέλλων και μεταλλίων. Η αστυνομική πλοκή τέμνεται µε γενικότερους προβληματισμούς ελληνικού και παγκόσμιου ενδιαφέροντος, μετανάστευση, φυλετικές διακρίσεις, κακοποιήσεις γυναικών, συμφέροντα σχετιζόμενα µε τον αθλητισμό υψηλού επιπέδου.

Είναι ένα έργο παρμένο μέσα από τη ζωή και τον ρεαλισμό. Είναι μια αναφορά στον πόνο, την αγάπη και το θάνατο.
Είναι μια παρουσία από ανθρώπων βιώματα όπου τα γεγονότα οι σκέψεις και τα συναισθήματα μας οδηγούν σε μια τραγωδία όπου ενδημεί το αρχαίο δράμα σε σύγχρονες στιγμές αγιάτρευτου καημού. Η αγωνία και η καταχνιά της ψυχής συνυπάρχουν με την αγκαλιά του θανάτου, το κλάμα και τη συμπόνια.
Ο στεναγμός της κατάρας γίνεται κάθαρση και ένα μεγάλο «γιατί» κυριαρχεί στο έργο.

Δύο άνθρωποι αγαπιούνται και παντρεύονται. Σκοπός τους είναι να απαλλαγούν από τη μιζέρια της φτώχειας. Ξεκινάει ο σύζυγος που μετά από οδυσσειακή περιπέτεια  βρίσκεται λαθραίος στη Ν. Υόρκη.
Δεν έχει χαρτιά και δεν μπορεί να κάνει πρόσκληση στη γυναίκα του. Προσπαθεί με άλλο τρόπο να την φέρει κοντά του. Σχεδόν το πετυχαίνει. Την περιμένει τώρα στο λιμάνι με χτυποκάρδι. Μια προδοσία όμως τους χαλάει τα πάντα την ώρα που η γυναίκα που κατέβηκε από το πλοίο… την έπιασε το ιμιγκρέσιο και την έστειλαν πίσω στην Ελλάδα χωρίς να προλάβει να τον δει έστω και από μακριά.

Ένας άνθρωπος, ένα ταξίδι με λεωφορείο, ένα κρεβάτι σε νοσοκομείο. Μια κίνηση ευθύγραμμη, με συνεχείς παλινδρομήσεις. Ματιές σε τωρινά, γυρίσματα σε παλιά, κρίσεις, συγκρίσεις, νοσταλγικές αναπολήσεις κι αναζητήσεις, ψυχολογικές αναλύσεις, αλλά και μνήμες φορτωμένες πόνο και οδύνη.
Εικόνες απ’ τη ζωή και τη φύση, μικρές ιστορίες και δραματικά περιστατικά ανθρώπων νέων και κατατρεγμένων, ένας ανεμοστρόβιλος αγώνων, παθών, αγωνίας, αλλά και εσωτερικής πάλης με τον ίδιο τον εαυτό τους.
Μια αδιάκοπη τέλος περιπλάνηση του νου απ’ το σήμερα στο χθες και αντίστροφα.