Αμπελάκι
Κομμάτι της ψυχής μου
«…Οι άνθρωποι αυτοί άφησαν το στίγμα τους σε καθετί, όσο απλό ή σημαντικό φαίνεται, όπως για παράδειγμα μια πάνινη κούκλα που έφτιαξε μια μάνα στην κόρη της για να παίζει, ένα παλιό σπιτάκι που έκτισαν με μεγάλο κόπο, κάποιες παλιές φωτογραφίες. Η φωτογραφία έχει μια μυστική δύναμη να γυρίζει το χρόνο πίσω […] Γι’ αυτό σε τούτο το βιβλίο θα δείτε πολλές φωτογραφίες. […]
Της είπα ότι σκέφτομαι κάποια στιγμή να γράψω για τη ζωή στο χωριό μας. Χάρηκε, μου είπε, όμως, ‘‘να μην ξεχάσεις να γράψεις και για εμάς τις χήρες, που μεγαλώσαμε μόνες μας τα παιδιά μας […] Στάθηκα ορθή. Έζησα με αξιοπρέπεια, περηφάνεια, αλλά και με μεγάλη μοναξιά, μοναξιά… Όμως, έρχονταν στιγμές που ήθελα να μιλήσω σε κάποιον, να με συμβουλέψει, να με απαλλάξει για λίγο από τις τόσες έννοιες που είχα, να μου πάρει τη στενοχώρια μου, και δεν είχα τη θάρρος να μιλήσω σε κανέναν […] Δυστυχώς, γέρασα, παιδάκι μου, και δεν έζησα…’’».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Ο τόπος μας είναι γεμάτος από ολοζώντανα ίχνη μιας πλούσιας, δημιουργικής, αλλά και γεμάτης μόχθο ιστορικής διαδρομής. Με την κινητήρια δύναμη της αγάπης για τις ρίζες και την ιδιαίτερη πατρίδα γραμμένο, το βιβλίο τούτο είναι ένα βιωματικό, φυσικό και νοερό, οδοιπορικό της Βάσως Μιμηγιάννη-Τζανάτου στη ζωή, τα έθιμα, τις παραδόσεις των κατοίκων του χωριού της, ενός αντιπροσωπευτικού χωριού της ηπειρωτικής Ελλάδας. Ο λόγος για το Αμπελάκι Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας.
Τα ξένοιαστα παιδικά χρόνια, οι άνθρωποι του μόχθου και ο αθόρυβα ηρωικός αγώνας τους για επιβίωση και προκοπή, τα ήθη, τα τραγούδια, οι χαρές, οι πίκρες, η αυθεντική λαϊκή γλώσσα, η ντοπιολαλιά, το όμορφο φυσικό τοπίο συνθέτουν ένα νοσταλγικό μωσαϊκό. Οι ζωντανές μαρτυρίες, οι γλαφυρές λαϊκές αφηγήσεις, τα γνωμικά, οι παροιμίες, τα ανέκδοτα, με τη συνδρομή ενός πλούσιου φωτογραφικού υλικού, ανάβουν τη σπίθα της θύμησης. Το ξεχωριστό ήθος, η απλότητα και η ζεστασιά των ανθρώπων του χωριού προβάλλουν μέσα από τη μαγεία του λαϊκού λόγου. Από κάθε σελίδα αναδύεται το άρωμα ενός γνήσιου λαϊκού πολιτισμού που όσο φθίνει στους αδυσώπητους καιρούς μας τόσο πιο επίκαιρος γίνεται.
Η συγγραφέας φιλοδοξεί ο αναγνώστης του βιβλίου «σε κάποιες σελίδες του να βρει κάτι από τον εαυτό του, από τους γονείς και τους παππούδες του». Και διακηρύσσει με περισσή έγνοια την πεποίθησή της ότι «τούτος ο τόπος πρέπει να μείνει ζωντανός».
Προϊόν κοπιώδους και μακροχρόνιας έρευνας, το πόνημα τούτο εκφράζει τη βαθιά ανθρώπινη αγωνία να παραμείνουν ανεξίτηλα τα ταυτοτικά στοιχεία ενός λαού που ποτέ δε σταμάτησε να αγωνιά, να δημιουργεί και να παλεύει…
Το βιβλίο της Βάσως Μιμηγιάννη-Τζανάτου Αμπελάκι ‒ Κομμάτι της ψυχής μου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Μια σεμνή απόπειρα συμβολής στη μάχη να μείνει ζωντανός ο τόπος και όρθια η συλλογική μνήμη…
Βλαντ Τσέπες
Ο ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ ΤΩΝ... ΓΕΡΑΝΕΙΩΝ
«ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ: ‘‘…Το ήξερα ότι κανένας δεν την έχει βρει! (χαίρεται, χοροπηδάει). Το ήξερα, το ήξερα, το ήξερα! (Βάφει τα νύχια της και λέει:) Βρε κουτά, είναι πολύ απλό. Πάρα πολύ απλό. Αφού τα τρόφιμα δεν φτάνουν, θα τρώτε λιγότερο! Όλοι, από πιο λίγο! Το βρήκα! Το βρήκα! Αυτό είναι, θα τρώτε όλοι λιγότερο! […] ΤΣΕΠΕΣ: ‘‘…Καιρό έχω να κατέβω στην πόλη και… πάντα ήθελα να πάρω την εκδίκησή μου! Μάλλον ήρθε η ώρα. Ήρθε η ώρα! Έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Έφτασε ο κόμπος στο χτένι! Άδειες τσέπες! Άδειες τσέπες!…’’».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Τα παιδιά είναι πάντα απαιτητικά. Κι αμείλικτα συχνά. Και ίσως οι πιο αυστηροί και αδέκαστοι κριτές της όποιας καλλιτεχνικής –γνήσιας ή απατηλής– απόπειρας απευθύνεται στα ίδια. Το θέατρο για παιδιά είναι, λοιπόν, πολύ πιο δύσκολη υπόθεση από όσο φαντάζει. Κι ο Βασίλης Κανιάρης αποδεικνύει με το επίκαιρο και βαθιά παιδαγωγικό αυτό θεατρικό έργο για παιδιά ότι γνωρίζει καλά την τέχνη της κινητοποίησης της παιδικής φαντασίας και της διάθεσης για γνώση, με εργαλείο την ευαίσθητη και διεισδυτική ματιά του στα κοινωνικά δρώμενα.
Η υπόθεση εμπνευσμένη και αλληγορική: Στην περιοχή Μαύρα Πεύκα των Γερανείων, κοντά στην Αθήνα, ζει ολομόναχος μα περήφανος ο Δράκουλας Βλαντ Τσέπες, ένας ήρωας με καρδιά που δε χωράει το άδικο. Κάτω, στην πόλη, την κοινωνία καταδυναστεύει η τρομερή βασίλισσα Μεγάλη Μασέλα με τους δύο συμβούλους της, τον Φουλ Κλέβε και τον Αμ Πος. Η βασίλισσα είναι έτοιμη να βάλει σε εφαρμογή το φοβερό της σχέδιο για να πάρει από τους φτωχούς κατοίκους και τα τελευταία τους αγαθά. Ο λαός δεν έχει πια άλλη επιλογή: Ο μόνος που μπορεί να σταματήσει το κακό είναι ο Δράκουλας των Γερανείων.
Υπέροχη κι ευφυής σύλληψη, ξεκαρδιστικοί μα και έντονα συμβολικοί διάλογοι, δουλεμένοι χαρακτήρες, εντυπωσιακά εύστοχη και σαρκαστική επιλογή σημειολογικών ονομάτων των κεντρικών προσώπων, ευφάνταστοι και παιγνιώδεις στίχοι που σκαρώνονται με μαεστρία και θα ενθουσιάσουν τους μικρούς αναγνώστες και θεατρόφιλους.
Το έργο είναι εμπνευσμένο από τους αγώνες του γενναίου ηγεμόνα της Βλαχίας και από τη μεγάλη του στρατιωτική ευφυΐα. Επίσης, από το ίδιο το επίθετό του ‒Τσέπες.
Ο Βλαντ Τσέπες είναι ο μεγάλος λαϊκός ήρωας που δεν αποδέχεται την αδικία και ζει πολλές φορές μόνος του, με τις δικές του αξίες. Είναι ο εθνικός ήρωας της Ρουμανίας. Είναι όπως οι κλέφτες και αρματολοί της δικής μας πατρίδας.
Ο Βλαντ Τσέπες μεταφέρεται νοερά στην Ελλάδα και κάνει και εδώ το καθήκον του. Γιατί η ιστορία είναι κοινή και παγκόσμια. Γιατί η αλληλεγγύη, η αγάπη, το νοιάξιμο για το κοινό καλό ταιριάζει σε όλους, είτε σε αυτούς που μένουν στα Γεράνεια είτε σε αυτούς που μένουν στην Αφρική.
Το βιβλίο του Βασίλη Κανιάρη Βλαντ Τσέπες ‒ Ο Δράκουλας των… Γερανείων κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Ένα ευφάνταστο και διδακτικό θεατρικό έργο για παιδιά
και για όποιον αγαπάει το δίκιο…
Ιστορίες από φωτιά και σίδερο
«Έτσιανταριασμένα κύλαγε η ζωή. Ο κόσμος έχασε τη ζωηράδα του, τα αντάρτικα τραγούδια του, το λαϊκό του θέατρο, που πριν έβλεπε κάθε τόσο στο μισοχώρι κάτω από το θεόρατο πλάτανο. Έχασε τα λαϊκά του δικαστήρια και κατάλαβε πόσο δίκαια ήταν και χωρίς έξοδα, σε σύγκριση μ’ εκείνα που ήξερε.
Τώρα όλα αναποδογυρίστηκαν. Ο νόμος της ζούγκλας κυριαρχούσε. Οι τίμιοι κι οι αγωνιστές διώκονταν. Τα καλύτερα παλικάρια του χωριού βασανίστηκαν και ρίχτηκαν στη φυλακή. Ο θάνατος κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια τους».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Όταν η ιστορική αλήθεια βρίσκει σύμμαχο τη λογοτεχνική έκφραση, όταν οι βιωματικές αφηγήσεις συναντούν την πένα του συγγραφέα, η ιστορική πεζογραφία καταξιώνεται και προσφέρει μια ξεχωριστή αισθητική απόλαυση.
Ένα παιδί ενηλικιώνεται απότομα στην επαρχία, βιώνοντας τα πέτρινα μα και ηρωικά χρόνια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, της Κατοχής, του Εμφυλίου, της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Και αφηγείται με τρόπο αυθεντικό, ανεπιτήδευτο μα και φορτισμένο συνάμα όσα τα παιδικά και εφηβικά μάτια κατέγραψαν σαν κινηματογραφική μηχανή. Ταυτόχρονα, αφήνοντας τους ίδιους τους παιδικούς του ήρωες, τον πατέρα και τον παπά παππού του, να εξιστορήσουν όσα έζησαν ως μαχητές της Αντίστασης, αναπλάθει τις σκληρές μάχες στα βουνά της Ηπείρου, ταξιδεύει στις φυλακές και στους τόπους εξορίας-μαρτυρίου (Κέρκυρα, Πρέβεζα, Μακρόνησος, Γιούρα, Φυλακές Αβέρωφ, Γιάννενα) και αποτυπώνει τα βάσανα αλλά και την αδάμαστη θέληση, τη δίψα για γνώση και μέσα στη φυλακή, το λαϊκό πολιτισμό που άνθιζε ακόμα και στα κελιά.
Ο Βασίλης Γεωργούλης, με λογοτεχνική δύναμη και ενάργεια μα και με προσήλωση στα ιστορικά γεγονότα, με στιβαρό τρόπο μα και με χιουμοριστικές πινελιές, φροντίζει να σκιαγραφήσει τα πορτρέτα των απλών κατατρεγμένων ανθρώπων του χωριού και της πόλης, μα και όσων βρέθηκαν στην αντίπερα όχθη: Ο αλύγιστος θανατοποινίτης, ο λούμπεν τύπος που γνώρισε και σαγηνεύτηκε από τη δύναμη του αγώνα, ο στοργικός δάσκαλος, η μάνα-σύζυγος-αδερφή του αγωνιστή, η μαθήτρια κόρη που διχάζεται έχοντας δύο αδέρφια να πολεμούν σε αντίπαλα στρατόπεδα, ο σπλαχνικός παλιός φίλος από την Πρόνοια, αλλά και ο αγροφύλακας, ο μητροπολίτης, ο ψάλτης, ο βασανιστής.
Τριάντα διηγήματα, σαν φωτογραφικά ενσταντανέ ενός κόσμου που μέσα από την τραχιά του όψη, μέσα από φωτιά και σίδερο, έθρεψε αγωνιστές και γέννησε ελπίδα.
Το βιβλίο του Βασίλη Γεωργούλη «Ιστορίες από φωτιά και σίδερο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Τριάντα ιστορίες ζωής, αγώνα και ψυχικού μεγαλείου.
ΚΑΘΩΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΥΛΑΕΙ…
ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
«Περπατώντας στους δρόμους των προαστίων, οι πολυκατοικίες που βλέπουμε δεξιά και αριστερά φαίνονται ήσυχες και ειρηνικές. Όμως, στο εσωτερικό τους συχνά συμβαίνουν παράξενες ιστορίες. Στον Παράδεισο Αμαρουσίου, στην οδό Κατακουζηνού 16, εκτυλισσόταν μια τέτοια ιστορία με αργούς ρυθμούς, που κατά κάποιον τρόπο θύμιζε αρχαία τραγωδία…
[…]
«Μπορεί κάποιος να μη ζητάει τίποτα πλέον απ’ τη ζωή, όμως η ίδια η ζωή ζητάει από αυτόν συνεχώς κάποια ανταλλάγματα, εν είδει προβλημάτων που του θέτει για να λύσει, σαν ένα είδος εισφοράς για το ότι εξακολουθεί να ζει. Ένα τέτοιο πρόβλημα αντιμετώπισε ο Χαρίδημος κάποια Δευτέρα πρωί…
[…]
« ‒ Μόνο στην κηδεία σου θα έρθω μαζί με την κόρη σου!
[…]
‒ Ποια κόρη; τη ρωτώ.
‒ Το παιδί της Λουίζας! Την εμπιστεύτηκε σε μένα πριν πεθάνει για να τη μεγαλώσω και αυτό κάνω, σήμερα είναι δεκαριών χρονών ‒μου απαντάει και, πριν συνέλθω από την έκπληξη, χώνεται σ’ ένα ταξί και χάνεται…».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Ένα οικογενειακό μυστικό που έρχεται στο φως, μια αρχαιολόγος που ξέχασε να ζήσει, ένας ευσυνείδητος φοιτητής εκτελών χρέη «ταξιτζή» για μια νύχτα, μια ασυνήθιστη διαθήκη και ένας συνηθισμένος δικηγόρος που κάνει την υπέρβασή του, μια εικονική ταφή που παραλίγο να αποδειχτεί αληθινή, μια απόπειρα αυτοκτονίας που σώσει δυο ζωές, μια «αρχαιοπρεπής» αρχαιοκαπηλία, κάποιοι έρωτες από το παρελθόν που κεντρίζουν τη θύμηση, μερικοί φτωχοδιάβολοι που ψάχνουν στον ήλιο μοίρα…
Το απρόοπτο παραμονεύει παντού και ο Τάκης Σκλάβος το εντοπίζει, ξετυλίγοντας ένα γλυκόπικρο γαϊτανάκι από ιστορίες χαρακτήρων κυρίως της διπλανής πόρτας και του μόχθου, αλλά και της «υψηλής» διανόησης, της τέχνης, της κοινωνικής «ελίτ». Με χιούμορ, λεπτή ειρωνεία, αλλά και έντονα φιλοσοφική διάθεση, χτίζει ένα μωσαϊκό από όψεις της ζωής στις μεγαλουπόλεις του σήμερα και του χτες, με πρωταγωνιστικό και καταλυτικό το ρόλο του απροσδόκητου, του τυχαίου, του οριακού.
Το διάχυτο σατιρικό ύφος, μαζί με το εύρος των χαρακτήρων (μιας και παρελαύνουν κι ακτινογραφούνται φιγούρες από όλο το κοινωνικό φάσμα ‒μεροκαματιάρηδες, άνεργοι, δημόσιοι υπάλληλοι, συνταξιούχοι, φοιτητές, καταστηματάρχες, επιστήμονες, διανοούμενοι, μεσοαστοί, αστοί, καλλιτέχνες και «καλλιτέχνες»), προσδίδει χαρακτήρα χρονογραφήματος στη συλλογή. Τα είκοσι τέσσερα διηγήματα τέμνονται κάθετα από το πανταχού παρόν πνεύμα της ανατροπής, της με την τραγωδιακή έννοια «περιπέτειας». Κάποια, μάλιστα, τέμνονται και οριζόντια, χρησιμοποιούν κοινά πρόσωπα ή στιγμιότυπα, συγκροτώντας ένα υπολανθάνον σπονδυλωτό σχήμα.
Όπως θυμοσοφικά σχολιάζει ο αφηγητής στα «Λοξο…κοιτάγματα», ένα από τα πιο παιγνιώδη διηγήματα της συλλογής, «η Θεά Τύχη, μεταξύ του καλού και του κακού που κάνει στους ανθρώπους, κατά καιρούς σκαρώνει φάρσες, για να διασκεδάζει με τις αδυναμίες τους. Για να μη χαλάει το καλό της όνομα, συνεργάζεται με τη Μοίρα, που είναι αδίστακτη και στην οποία οι άνθρωποι φορτώνουν όλα τα κακά που τους συμβαίνουν…».
Ζωές που άλλαξαν άρδην, άλλες που απέκτησαν νόημα και σκοπό, κάποιες που ξαναγεννήθηκαν ή χάθηκαν άδοξα, καθώς το αέναο παιχνίδι της ζωής συνεχίζεται, καθώς ο χρόνος κυλάει…
Το βιβλίο του Τάκη Σκλάβου Καθώς ο χρόνος κυλάει… κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Είκοσι τέσσερα μικρά χρονογραφήματα στο μεταίχμιο του χτες και σήμερα…
κατάθεση
Ποίηση
«Για τις αδήριτες στιγμές είπα να γράψω
Για τις τραγωδίες που μας ποτίζουν μέχρι το μεδούλι
Κυκλοφορούν με τρένα, πλοία, αεροπλάνα, αυτοκίνητα,
ποδήλατα και σκέιτμπορντ
Καρφώνουν πάνω μας τη γυαλιστερή τους ματιά
και ο αγώνας για τη ζωή μας ξεκινάει
Ξεκινάει χωρίς να το καταλάβουμε
Αυτό που μπορούμε να διαλέξουμε είναι ο δρόμος
που θα ακολουθήσουμε
Η γη που μας χωράει
Οι λέξεις που μας έμαθε
Η ζωή που θα υπερασπίσουμε…».
(απόσπασμα από το ποίημα «Ο Μελισσοκόμος»)
Εκατόν πέντε κομψά στιχουργήματα. Εκατόν πέντε κοφτές, αιχμηρές, μεστές εξομολογήσεις, πυγολαμπίδες στο νυχτερινό ουρανό του νου, πυροτεχνήματα στον απέραντο ωκεανό του στοχασμού. Εκατόν πέντε υπομνήσεις σαν συνθήματα γραμμένα στον τοίχο. Χωρίς τελείες. Γιατί κάθε στίχος συνεχίζει μια ορμητική αλληλουχία συλλογισμών. Αλλά και γιατί ζητούμενο είναι ο διάλογος με τον αναγνώστη κι όχι η προσφορά «σοφών» συνταγών «δια πάσαν χρήσιν».
Ο Λευτέρης Παπαδημητρίου, στην πρώτη του ολοκληρωμένη ποιητική συλλογή, καταθέτει το δικό του οβολό, τη δική του στροφή στο αέναο ποίημα της ζωής, με όπλο μια πένα βασανισμένη, ανήσυχη, διεισδυτική, με λάβαρο τον καλοδουλεμένα λιτό, στοχαστικό, μεστωμένο στίχο. Στις τέσσερις ενότητες της συλλογής διατρανώνει με φιλοσοφική διάθεση τη δίψα για ζωή, κίνηση, ομορφιά, λαχταρά να φτάσει στο «Άλφα του Κενταύρου», αλλά συνάμα γιορτάζει τις ήττες και τα λάθη του, εξυψώνει τον έρωτα, την «τρυφερή αυτή πατρίδα», την «ταξιαρχία της δημιουργίας», όπως εύγλωττα γράφει.
Αφηγείται βιωματικά, αλλά όχι ατομικοκεντρικά: Οι στίχοι του γίνονται στέγη για τα αδιέξοδα του σύγχρονου ανθρώπου, ασπίδα των κατατρεγμένων, βέλος κατά της κοινωνικής αδικίας, κραυγή ρήξης και συλλογικοποίησης του πόνου και του πόθου. Αφουγκράζεται τη φωτιά και το σίδερο, που παλεύουν στο αμόνι του Ηφαίστου και σφυρηλατούν την ανθρώπινη ιστορία. Νιώθει το «βαρύ χέρι της ανάγκης», αντικρίζει και αναμετράται με τη συνείδησή του ως «πληγή και λύτρωση» μαζί. Και για να φωτίσει τη διαχρονικότητα των ερωτημάτων που καλείται ν’ απαντήσει, δανείζεται και χρησιμοποιεί με μαεστρική αλληγορική ικανότητα πρόσωπα και σύμβολα από μορφές τέχνης, από τη Μυθολογία, την Ιστορία, την Αστρονομία.
Μια ξεχωριστή συλλογή, που ακροβατεί στο μεταίχμιο μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, ελπίδας κι απόγνωσης, νοσταλγίας και λήθης, συντροφικότητας και μοναξιάς, μετεωρίζεται ανάμεσα σε φως και έρεβος, στην αδάμαστη θέληση και στην αθέλητη παραίτηση.
Το βιβλίο του Λευτέρη Παπαδημητρίου Κατάθεση κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Μια κατάθεση συνείδησης στο βωμό της ανυπότακτης ψυχής.
Μελέτη πάνω στο ζήτημα της μεθόδου:
Μέρος 1
Ο απόλυτος ορθολογισμός
(Χέγκελ)
Το βιβλίο Μελέτη πάνω στο ζήτημα της μεθόδου: Μέρος 1‒ Ο απόλυτος ορθολογισμός (Χέγκελ) είναι η διδακτορική διατριβή του εξαίρετου φιλόσοφου και ψυχολόγου Σεργέι Λεονίντοβιτς Ρουμπινστέιν.
Η διατριβή αυτή πραγματοποιήθηκε υπό την επίβλεψη των προϊσταμένων της Σχολής Marburg της Γερμανίας,των νεοκαντιανών G. Cohen και P. Natorp, και συντάχτηκε στη γερμανική γλώσσα.
Για πρώτη φορά παρουσιάζεται στο ρωσόφωνο κοινό σε μια πολυτελή έκδοση που εκδόθηκε στην Ελλάδα.
Πιο συγκεκριμένα, η πρώιμη αυτή εργασία του ιδρυτή της σοβιετικής ψυχολογίας είναι ένα μοναδικό έργο του 25χρονου στοχαστή, που όχι μόνο ανασκευάζει τις κορυφές της παγκόσμιας φιλοσοφικής σκέψης, όπως τον Χέγκελ και τον Καντ, αλλά επιδεικνύει ένα ανώτερο επίπεδο φιλοσοφικής διαλεκτικής σκέψης, χάρη στην οποία πραγματοποιεί επανάσταση στη φιλοσοφική ερμηνεία του κόσμου.
Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει επίσης –πέρα από το μεταφρασμένο στα ρωσικά κείμενο της διατριβής– τα απομνημονεύματα της μαθητευόμενης, διαχειρίστριας της πνευματικής κληρονομιάς και συζύγου του Σ.Λ. Ρουμπινστέιν, ακαδημαϊκού της Ρωσικής Ακαδημίας Εκπαίδευσης (ΡΑΟ), διδάκτορος Φιλοσοφίας και καθηγήτριας Ξένιας Αλεξάντροβνα Αμπουλχανόβα-Σλάβσκαγια, καθώς και εισαγωγικά και αναλυτικά άρθρα των μεταφραστών (Ξ.Α. Αμπουλχανόβα-Σλάβσκαγια και Λέον Σ. Κίρζνερ), επιπλέον δε το «Ημερολόγιο του Μάρμπουργκ» του ίδιου του Σ. Ρουμπινστάιν, το οποίο γράφτηκε από αυτόν κατά τη δεκαετία 1940-1950 και είναι βασισμένο στις αναμνήσεις των νεανικών του χρόνων.
Όλα τα παραπάνω υλικά δημοσιεύονται για πρώτη φορά.
Ελπίζουμε ότι το βιβλίο που κατατίθεται ενώπιον του αναγνώστη θα κεντρίσει το ενδιαφέρον όλων όσοι αγαπούν τη φιλοσοφία στις πιο σύνθετες και μοναδικές της εκδοχές, καθώς και όσους ενδιαφέρονται για την ιστορική πορεία της ρωσικής ανθρωπιστικής σκέψης συνολικά.
Την μετάφραση από την Γερμανική γλώσσα του πρωτοτύπου έκαναν η Ακαδημαϊκός της Ρωσικής Ακαδημίας Εκπαίδευσης (RAE), δόκτορ Φιλοσοφικών Επιστημών, Καθηγήτρια Ksenia Alexandrovna Abulkhanova-Slavskaya, και ο LeonS. Kirzhner. Η επιστημονική επίβλεψη, της μετάφρασης έγινε Dr. Yulia Kolesnichenko.
ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΗΦΙΣΟΣ
Ο Ελαιώνας, από τον Άγιο Σάββα έως την Παναγία του Σωτηράκη
«…έχει σκοπό να αναδείξει αφενός τα μνημεία του ποταμού Κηφισού και αφετέρου να υπενθυμίσει την ομορφιά και τη γοητεία που πολλές φορές κρύβεται ακόμα και στη φθορά που φέρνει ο αδυσώπητος χρόνος […] να αναδείξει ό,τι έφτασε σε εμάς όπως έφτασε μέσα από προφορικές ή γραπτές μαρτυρίες […] να υπενθυμίσει στο σύγχρονο κόσμο ότι η πίστη των ανθρώπων κρατάει τα κτίσματα. Ακόμα και αν αυτοί που τα έφτιαξαν έχουν φύγει από τη ζωή, δείχνουν το δρόμο στη νέα γενιά για να μην ξεχάσει, για να μην ξεχάσουμε την ευλογία της αθηναϊκής γης…».
(απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου)
Το αποτύπωμα του παρελθόντος, σαν φάρος στην καρδιά της πόλης, τέμνεται με το ζωντανό παρόν και χαράζει δρόμους για το μέλλον. Εμπνευσμένη από την αναντίρρητη αυτή παραδοχή η Αρσινόη Κορομηλά καταθέτει ευλαβικά ένα οδοιπορικό σε μια εμβληματική περιοχή της Αθήνας. Πέριξ του ιστορικού Κηφισού, ζωσμένη με ιστορικές παραδόσεις από την Αρχαιότητα ως τις μέρες μας και καλυμμένη με ένα μυστηριακό πέπλο, η περιοχή του Ελαιώνα γίνεται το επίκεντρο μιας εξερεύνησης νοσταλγικής μα και εστιασμένης στις ανθρώπινες ιστορίες που τη στιγμάτισαν.
Μικροί ή μεγάλοι, κρυμμένοι ή επιβλητικοί αρχιτεκτονικοί θησαυροί, ναοί και κτίσματα που κουβαλούν μπόλικο ιστορικό βάρος παρελαύνουν και συστήνονται, σε μια σεμνή απόπειρα να αναδειχτεί η διαδρομή τους και να φωτιστεί η συνέχεια των αρχαιοελληνικών με τις χριστιανικές και τις βυζαντινές τεχνοτροπίες. Από τον Άγιο Γεώργιο το Διασορίτη με την πολύσημη ονομασία μέχρι και την Ιερά Μονή Αγίων Δημητρίου και Γεωργίου στου «Καβαλάρη», συνδεδεμένη με τον αγώνα κατά της Τουρκοκρατίας και τη θρυλική μορφή του Καραϊσκάκη, αλλά και καταφύγιο την περίοδο της Κατοχής, τα μνημεία που ξεφυτρώνουν, λες, σαν οάσεις μέσα στον σκληροτράχηλο βιομηχανικό αστικό ιστό συνομιλούν με τον επισκέπτη και εκμυστηρεύονται τα επτασφράγιστα μυστικά τους.
Μια περιήγηση στην αισθητική τους, στους λόγους της πεισματικής αντοχής τους μέσα στο χρόνο, στη θέση τους στο σημερινό πολύβουο γίγνεσθαι της πόλης. Μια διαφορετική ματιά σε μια γνωστή-άγνωστη γωνιά της μεγαλούπολης.
Το βιβλίο της Αρσινόης Κορομηλά «Μυστικός Κηφισός ‒ Ο Ελαιώνας, από τον Άγιο Σάββα έως την Παναγία του Σωτηράκη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Ένα συγκινητικό οδοιπορικό αναζήτησης στην καρδιά της Αθήνας.
ΤΑ100 ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΑ, ΠΟΛΥ ΛΙΓΑ!
Η διαδρομή μιας γυναίκας που ερωτεύτηκε τη ζωή και μάλωσε με το θάνατο
«…’’Μην τα ψάχνεις. Εγώ, παρόλο που αγάπησα πολύ τη ζωή, ποτέ μου δε φοβήθηκα το θάνατο. Αν θέλεις τη συμβουλή μου, μη σκέφτεσαι το τέλος, αλλά φρόντιζε να ομορφαίνεις την κάθε μέρα και να χαίρεσαι την κάθε στιγμή, που είναι μοναδική. Θα σου πω και κάτι ακόμα. Λειτουργούσα πάντα με την καρδιά. Όχι με το μυαλό. Είχα διώξει τα πολλά “πρέπει” απ’ τη ζωή μου, στο βαθμό βέβαια που δεν έβλαπτα τους άλλους. Υπήρξα πάντοτε ο εαυτός μου. Δεν αλλοτριώθηκα […] Προσπαθούσα πάντα […] να κοιτάζω το ψαχνό γύρω απ’ το λουκουμά κι όχι την τρύπα του στη μέση’’…».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Η ουσία της ζωής του ανθρώπου δεν προσδιορίζεται από την ηλικία, μα από τη θέση που σε κάθε φάση της ζωής του παίρνει απέναντι στα αμείλικτα διλήμματα της ύπαρξης: μαχητικότητα ή παραίτηση, απαιτητικότητα ή μοιρολατρία, αισιόδοξη οπτική ή πεσιμισμός. Και η Ειρήνη, η κεντρική ηρωίδα της μυθιστορηματικής αυτής βιογραφίας, απάντησε νωρίς στα διλήμματα αυτά, επιδιώκοντας σε κάθε περίοδο αλλά και σε κάθε όψη της πορείας της στον κόσμο τούτο να ζήσει μια ζωή ολοδική της κι όχι ξένη, γεμάτη νεανικό οίστρο κι όχι κενή από την «πρώτη ουσία, την αρχή».
Η Χριστίνα Ξύδη-Ζαβλιάρη αποπειράται να καταγράψει με ρεαλισμό, λεπτές δόσεις χιούμορ και τρυφερότητα τη ζωή μιας γυναίκας που επέλεξε να ζήσει όπως αρμόζει σε κάθε γυναίκα που ασφυκτιά στα στενά όρια τα οποία οι στερεοτυπικές αντιλήψεις χαράσσουν ακόμα και σήμερα: αδέσμευτη από τις συμβατικές επιταγές της εποχής και δεσμευμένη μονάχα στους ευγενείς στόχους, στη στήριξη των αγαπημένων της προσώπων αλλά και όσων είχαν ανάγκη, στην υπεράσπιση του δίκιου.
Η αφήγηση της ζωής της Ειρήνης, μιας ζωής που τόσο με το περιεχόμενο της όσο και με τη διάρκειά της χώρεσε τα πάντα, γίνεται το όχημα για να ταξιδέψουμε σε όλο τον 20ό αιώνα, από τις πολυτάραχες αρχές του μέχρι και το «millenium», το ορόσημο της αλλαγής χιλιετίας, πριν καταλήξουμε στη σημερινή εκρηκτική εποχή. Τα παιδικά χρόνια στην επαρχία, τα εφηβικά και νεανικά στην Αθήνα, ο μεγάλος έρωτας, τα μαύρα χρόνια της Κατοχής, αλλά και η αύρα της Αντίστασης, η μεταπολεμική και μετεμφυλιακή ζωή, η κοινωνική ανησυχία αλλά και η ευκαιρία για μια πλατιά πολιτιστική καλλιέργεια, η επαφή με την Ευρώπη, η εφταετία της χούντας, το τελευταίο τέταρτο του αιώνα και η σταδιακή απώλεια των ανθρώπων που τη σημάδεψαν, η ανατολή της χιλιετίας και η περήφανη δύση της ζωής της.
Ένα οδοιπορικό σε ολόκληρο τον 20ό και στις αρχές του 21ου αιώνα με τα μάτια μιας γυναίκας ελεύθερης κι ασυμβίβαστης, που ρούφηξε τη ζωή ως το μεδούλι και διάλεξε το δρόμο της «αιώνιας» νιότης, χωρίς να χρειαστεί να πουλήσει την ψυχή της στο διάβολο.
Το βιβλίο της Χριστίνας Ξύδη-Ζαβλιάρη 100 χρόνια ζωής είναι λίγα, πολύ λίγα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Η διαδρομή μιας γυναίκας που ερωτεύτηκε τη ζωή και μάλωσε με το θάνατο
ΤΑΞΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑΪΚΗ ΥΠΑΙΘΡΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΨΙΜΗ ΒΕΝΕΤΟΚΡΑΤΙΑ, 18ΟΣ ΑΙΩΝΑΣ
Η περίπτωση του φέουδου Μαρτσέλλο στη Βορειοδυτική Κέρκυρα
«Η Κέρκυρα στα τέλη του 18ου αιώνα είναι κατάφυτη από ελαιόδεντρα τόσο πυκνά, που τα κλαδιά του ενός δέντρου μπλέκονται με τα κλαδιά του άλλου κι ο κίνδυνος μιας γενικευμένης πυρκαγιάς είναι εξαιρετικά συχνός. Εδώ ζουν και μοχθούν οι ‘‘μικροί άνθρωποι’’ της υπαίθρου. Η βενετσιάνικη διοίκηση τους θεωρεί απείθαρχους και τεμπέληδες. Όμως, η πλούσια βλάστηση που τους περιβάλλει, ελιές κι αμπέλια, είναι έργο των δικών τους χεριών. Οι καρποί των κόπων τους δεν είναι δικοί τους: τους μοιράζονται με τον –συχνά απόντα– φεουδάρχη, ενώ η μορφή του επιστάτη, κοντοχωριανού τους, αλλά και ανθρώπου της διοίκησης και των μηχανισμών της, είναι ίσως η απεχθέστερη του χωριού…».
(απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Η Θεοδώρα (Δώρα) Μόσχου, μπαρουτοκαπνισμένη ιστορικός και καθηγήτρια με διεισδυτική και ταξική ματιά στη μελέτη της ιστορικής εξέλιξης, καταθέτει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και πρωτότυπο επιστημονικό πόνημα για μια ιδιαίτερη, σχετικά «άγνωστη» αλλά απόλυτα ταλαιπωρημένη από τον παραμορφωτικό φακό της κυρίαρχης αντίληψης, περίοδο της σύγχρονης ιστορίας του ελλαδικού χώρου. Η Βενετοκρατία στα Ιόνια Νησιά συμπυκνώνει με χαρακτηριστικά εύγλωττο τρόπο όλες τις όψεις του ασθμαίνοντος και έτοιμου ‒με την ευρεία έννοια‒ να αποχωρήσει από το ιστορικό προσκήνιο φεουδαρχικού κοινωνικοοικονομικού συστήματος.
Υπό το πρίσμα αυτό, η Μόσχου απλώνει, με όπλο το αθάνατο και αλάνθαστο εργαλείο του ιστορικού υλισμού και της διαλεκτικής σκέψης, το πολύτιμο φως της επιστημονικής έρευνας στις κοινωνικές σχέσεις οι οποίες καθορίζουν το ιστορικό γίγνεσθαι της εποχής, στην οικονομική βάση του σχηματισμού, στην επίδραση που αυτά έχουν στην ανάπτυξη της συνείδησης. Μέσα σ’ ένα ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον, που συμπίπτει ιστορικά με την οριστική αποσύνθεση του φεουδαρχικού συστήματος στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι άνθρωποι του μόχθου, οι πάροικοι της εποχής, καλλιεργούν τη γη, παντρεύονται, δημιουργούν οικογένειες και νοικοκυριά, τσακώνονται μεταξύ τους, στασιάζουν απέναντι στη διοίκηση.
Κι επειδή προϋπόθεση για κάθε γενικότερη επιστημονική ανάλυση είναι η ενδελεχής μελέτη και εμβάθυνση σε κομβικές πλευρές κάθε φαινομένου (φυσικού, κοινωνικού, ιστορικού ή άλλου), η συγγραφέας φροντίζει να εισχωρήσει στα άδυτα του αντικειμένου της, εξετάζοντας τις κοινωνικές σχέσεις και τις αποτυπώσεις τους σε ένα συγκεκριμένο φέουδο της περιοχής, το λεγόμενο Μαρτσέλλο, ώστε να είναι σε θέση να αντλήσει ασφαλή συμπεράσματα. Η οργάνωση της παραγωγής, οι ταξικές διαφοροποιήσεις, οι καλλιέργειες, η γλώσσα, τα κοινωνικά ήθη, οι αντιθέσεις, οι δικαστικές περιπέτειες (χαρακτηριστικό το παράδειγμα της ιστορίας του Γιάννη Μάζη και της οικογένειας Αγάθου).
Το έργο αυτό είναι μια περιήγηση στο μικρόκοσμο των παροίκων, στο μόχθο και στο δόλο τους, στο σπίτι και στο νοικοκυριό τους, στις έχθρες και στις φιλίες τους. Είναι όμως κι ένας φόρος τιμής στον «μικρό άνθρωπο», τον κάποτε «σκόνη και κουρνιαχτό της ιστορίας», που όμως με τη συνειδητή και ασύνειδη δράση του αποτελεί την πρώτη ύλη της. Οι άνθρωποι αυτοί, άλλωστε, έγιναν η αφορμή της συγγραφέως ‒ασφαλώς μεταξύ πολλών άλλων‒ για το βιβλίο τούτο και πηγή για ένα δρόμο προς τη γνώση.
Το βιβλίο της Θεοδώρας Μόσχου Ταξικές σχέσεις στην κερκυραϊκή ύπαιθρο κατά την όψιμη Βενετοκρατία, 18ος αιώνας ‒ Η περίπτωση του φέουδου Μαρτσέλλο στη Βορειοδυτική Κέρκυρα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Μια επιστημονική μελέτη-υπόκλιση στο ρόλο του πραγματικού δημιουργού της Ιστορίας.
Το Καφενείο των Απόντων
«Ο Γεράκης οραματίστηκε την κοινωνία του μεγάλου καφενείου σαν ένα είδος κοινότητας […] Στην πραγματικότητα, στο νου του είχε κάτι περισσότερο, όπως φάνηκε αργότερα […] Το όνειρο αυτό του Γεράκη πραγματοποιήθηκε εν μέρει, διότι ο ήχος των γεγονότων της ζωής περνάει έστω και σαν ψίθυρος παντού […] Ο Τελώνης αισθάνθηκε έκπληξη και απορία. Ώστε πέραν των αισθημάτων καλοσύνης της Καλλιόπης και φιλίας του Αρπάγη, υπάρχουν κι άλλα αισθήματα. Εντιμότητα, αξιοπρέπεια, ευαισθησία. Ένας άγνωστος κόσμος για εκείνον, στον οποίο οι έννοιες ήταν ξεκάθαρα αντίθετες και όχι ταυτιζόμενες, όπως μέχρι τότε πίστευε. Απέναντι στην εντιμότητα η απάτη και απέναντι στην αξιοπρέπεια πιθανόν η ποταπότητα και η ευτέλεια…».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Το «Καφενείο των Απόντων» δε μοιάζει με τα άλλα στέκια. Οι «θαμώνες» του δεν είναι απόμαχοι της δουλειάς, ακόμα και οι πιο γηραλέοι. Δεν έχουν ξεμπερδέψει με τα εγκόσμια. Έχουν ακόμα ανοιχτούς λογαριασμούς. Κουβαλάνε καλά κρυμμένα μυστικά ζωής, μύχιους ανεκπλήρωτους πόθους, ευγενείς ή ανομολόγητες φιλοδοξίες. Ζουν στη σκιά των πληγών που άφησε η παλιά τους ζωή. Γι’ αυτό και το καφενείο είναι για κείνους κοινότητα και καταφύγιο μαζί.
Ένας νεαρός κληρονόμος, μια φιλόδοξη διακοσμήτρια, ο συνταξιούχος συμβολαιογράφος που γνωρίζει πολλά, ο μοναχικός ιστορικός τέχνης, ένας μυστηριώδης και μόνιμα θλιμμένος ευγενής άνδρας, ο συνεσταλμένος χαράκτης, ένας φιλοσοφημένος παραχαράκτης, ένας απατεωνίσκος μικρέμπορος, κάποιος εξαφανισμένος πολιτικός πρόσφυγας, ο ονειροπόλος νέος, ένας εμμονικός αστυνόμος, μια δαιμόνια ρεπόρτερ… Ζωές που τέμνονται με τα νήματα της μοίρας και της αέναης κοινωνικής εξέλιξης κι εναλλαγής, στροβιλίζονται στη δίνη των τεκτονικών μεταβολών που διαπέρασαν το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, σε δυο διαφορετικές γωνιές της Αθήνας, στο θορυβώδες κέντρο και σε μια λαϊκή συνοικία.
Ο Τάκης Σκλάβος στο κοινωνικό αυτό μυθιστόρημα, με ζυγισμένες δόσεις μυστηρίου και υποδόριου χιούμορ, σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας εποχής που αλλάζει, μιας πόλης που μεταμορφώνεται και των ανθρώπων της που ακροβατούν ανάμεσα στο στοιχειωμένο παρελθόν και στο ανυπόμονο μέλλον. Φιγούρες που, αν και δρουν σε παλιότερες δεκαετίες, είναι γήινες, οικείες, σημερινές, ακτινογραφημένες με ακρίβεια μέσα από τη διεισδυτική ματιά του συγγραφέα. Γι’ αυτό και φροντίζει να μας προειδοποιήσει: «…όταν η λέξη ‘‘Τέλος’’ γραφτεί στην τελευταία σελίδα, οι ανικανοποίητοι αυτοί λογοτεχνικοί ήρωες δραπετεύουν απ’ το βιβλίο και ανήσυχοι περιπλανώνται ανάμεσα μας. Στους δρόμους, στην αγορά, στις λαϊκές συγκεντρώσεις, στα τρένα και στις υπόγειες διαβάσεις…».
Μαζί με τους ήρωες του μυθιστορήματος, πρωταγωνίστριες αναδεικνύονται η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη. Ακόμα κι όταν σκιάζονται από τον κυνισμό της «νέας εποχής», βρίσκουν τη χαραμάδα που χρειάζονται για να ξαναβγούν στο προσκήνιο και να σφραγίσουν τις κοινωνικές σχέσεις.
Κι έτσι, απόντες και παρόντες, θύτες και θύματα, το αληθινό και το κίβδηλο, συμπλέκονται και ξετυλίγονται σαν ένα κουβάρι χωρίς αρχή και τέλος. Όπως κι η ίδια η ζωή, άλλωστε…
Το βιβλίο του Τάκη Σκλάβου Το Καφενείο των Απόντων κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Ένα μυστηριώδες καφενείο με θαμώνες τους απόντες της διπλανής πόρτας…
Χάρτινο άρωμα
14,00 €«Ένα απομεσήμερο, μέσα Ιουλίου, λίγο πριν κλείσει η αποθήκη, η τύχη τίναξε τα φτερά της και η χρυσόσκονη άγγιξε τον Άρη. Εξετάζοντας έναν τελευταίο ροζ φάκελο, και ενώ τον είχε ήδη τσεκάρει με το μαύρο καταδικαστικό σταυρό, συνέβη κάτι απρόβλεπτο. Αίφνης, από τα έγκατα του φακέλου, ξεπήδησε μια κλειστή επιστολή, που γλίστρησε και έπεσε κάτω […] Στο νου του Άρη ήρθαν τα λόγια της Κλαίρης: «Αν η τύχη σου στείλει κάποιο μήνυμα, μην το αγνοήσεις». Ένα μικρό ζιζάνιο ενεργοποιήθηκε στο μυαλό του […] Την ίδια στιγμή, απ’ το περιεχόμενο στο κάτω μισάνοιχτο συρτάρι του γραφείου, αναδύθηκε το γνωστό του άρωμα νοτισμένων εγγράφων και μια απροσδόκητη ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί του…».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Το άρωμα που αναδύεται από τα νοτισμένα χαρτιά μιας άλλης εποχής, καμιά φορά ακόμα και από τα φαινομενικά αδιάφορα έγγραφα αρχείου μιας δημόσιας υπηρεσίας, έχει μαγικές ιδιότητες: Τρυπάει το χρόνο και η οσμή του γίνεται οδηγός για να έρθουν στο φως καλά σφραγισμένα μυστικά.
Ένας νέος και φιλόδοξος αρχαιολόγος πασχίζει να ξεφύγει από την ατέλειωτη χορεία των νέων που έθαψαν τις ανησυχίες τους κάτω από τόνους ρουτίνας σε μια άχαρη επαγγελματική ζωή. Το ζιζάνιο που τον ερεθίζει θα διασταυρωθεί με τις τύχες ενός τελματωμένου δημόσιου υπάλληλου, της δαιμόνιας γραμματέως του, μιας ανήσυχης φοιτήτριας και ενός μυστηριώδους καθηγητή πανεπιστημίου. Μια παραπεταμένη από δεκαετίες στις καλένδες κάποιου υπουργείου ανώνυμη επιστολή από το Βερολίνο γίνεται ο μίτος που, καθώς ξετυλίγεται, αλλάζει καταλυτικά τις ζωές όλων.
Ο Τάκης Σκλάβος στην κοινωνική αυτή νουβέλα μυστηρίου, με μπόλικη φαντασία, κοινωνική διεισδυτικότητα και λεπτό σαρκασμό, σκιαγραφεί χαρακτήρες πειστικούς, με τέχνη χρονογράφου. Οι ήρωές του, αλυσοδεμένοι στις συμβάσεις μιας κοντινής με τη σημερινή εποχής, κατασκευασμένες από τους ίδιους ή από αγαπημένα τους πρόσωπα, ενδεχομένως βαλτωμένοι και βουτηγμένοι στη μικροαστική θαλπωρή της «βολής» τους, δεν παύουν να καταδιώκονται από το σαράκι μιας άλλης, αληθινής ζωής, να σκαλίζουν τα όνειρα και τους ανεκπλήρωτους πόθους τους. Και κάπου εκεί κάνουν την εμφάνισή τους τα παιχνίδια της Ιστορίας και της «μοίρας» για να δώσουν τη δική τους χείρα βοηθείας στα σχέδιά τους.
Όπως σε όλα τα έργα του Σκλάβου, οι ανοιχτοί λογαριασμοί του παρελθόντος, ιδιαίτερα οι λογαριασμοί της Ιστορίας, δεν κλείνουν ποτέ. Λουφάζουν, παραμονεύουν, μεταπλάθονται, σε κάθε όμως περίπτωση υποβόσκουν και περιμένουν την κατάλληλη συγκυρία για να επανεμφανιστούν. «Η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ. Απ’ το Ζίνκελ περνάει σε μας κι από μας σε κάποιους άλλους», λέει κάποια στιγμή ο Άρης, κεντρικός ήρωας της νουβέλας.
Η ζωή για άλλη μια φορά σκηνοθετεί τις πιο απροσδόκητες εξελίξεις, το απρόοπτο παραμονεύει παντού και το χάρτινο άρωμα, σαν άλλη χρονομηχανή, προδίδει τις κλωστές που δένουν το χτες με το σήμερα…
Το βιβλίο του Τάκη Σκλάβου «Χάρτινο άρωμα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Μια νουβέλα μυστηρίου με… άρωμα Ιστορίας