«Έτσιανταριασμένα κύλαγε η ζωή. Ο κόσμος έχασε τη ζωηράδα του, τα αντάρτικα τραγούδια του, το λαϊκό του θέατρο, που πριν έβλεπε κάθε τόσο στο μισοχώρι κάτω από το θεόρατο πλάτανο. Έχασε τα λαϊκά του δικαστήρια και κατάλαβε πόσο δίκαια ήταν και χωρίς έξοδα, σε σύγκριση μ’ εκείνα που ήξερε.
Τώρα όλα αναποδογυρίστηκαν. Ο νόμος της ζούγκλας κυριαρχούσε. Οι τίμιοι κι οι αγωνιστές διώκονταν. Τα καλύτερα παλικάρια του χωριού βασανίστηκαν και ρίχτηκαν στη φυλακή. Ο θάνατος κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια τους».
(αποσπάσματα από το βιβλίο)
Όταν η ιστορική αλήθεια βρίσκει σύμμαχο τη λογοτεχνική έκφραση, όταν οι βιωματικές αφηγήσεις συναντούν την πένα του συγγραφέα, η ιστορική πεζογραφία καταξιώνεται και προσφέρει μια ξεχωριστή αισθητική απόλαυση.
Ένα παιδί ενηλικιώνεται απότομα στην επαρχία, βιώνοντας τα πέτρινα μα και ηρωικά χρόνια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, της Κατοχής, του Εμφυλίου, της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Και αφηγείται με τρόπο αυθεντικό, ανεπιτήδευτο μα και φορτισμένο συνάμα όσα τα παιδικά και εφηβικά μάτια κατέγραψαν σαν κινηματογραφική μηχανή. Ταυτόχρονα, αφήνοντας τους ίδιους τους παιδικούς του ήρωες, τον πατέρα και τον παπά παππού του, να εξιστορήσουν όσα έζησαν ως μαχητές της Αντίστασης, αναπλάθει τις σκληρές μάχες στα βουνά της Ηπείρου, ταξιδεύει στις φυλακές και στους τόπους εξορίας-μαρτυρίου (Κέρκυρα, Πρέβεζα, Μακρόνησος, Γιούρα, Φυλακές Αβέρωφ, Γιάννενα) και αποτυπώνει τα βάσανα αλλά και την αδάμαστη θέληση, τη δίψα για γνώση και μέσα στη φυλακή, το λαϊκό πολιτισμό που άνθιζε ακόμα και στα κελιά.
Ο Βασίλης Γεωργούλης, με λογοτεχνική δύναμη και ενάργεια μα και με προσήλωση στα ιστορικά γεγονότα, με στιβαρό τρόπο μα και με χιουμοριστικές πινελιές, φροντίζει να σκιαγραφήσει τα πορτρέτα των απλών κατατρεγμένων ανθρώπων του χωριού και της πόλης, μα και όσων βρέθηκαν στην αντίπερα όχθη: Ο αλύγιστος θανατοποινίτης, ο λούμπεν τύπος που γνώρισε και σαγηνεύτηκε από τη δύναμη του αγώνα, ο στοργικός δάσκαλος, η μάνα-σύζυγος-αδερφή του αγωνιστή, η μαθήτρια κόρη που διχάζεται έχοντας δύο αδέρφια να πολεμούν σε αντίπαλα στρατόπεδα, ο σπλαχνικός παλιός φίλος από την Πρόνοια, αλλά και ο αγροφύλακας, ο μητροπολίτης, ο ψάλτης, ο βασανιστής.
Τριάντα διηγήματα, σαν φωτογραφικά ενσταντανέ ενός κόσμου που μέσα από την τραχιά του όψη, μέσα από φωτιά και σίδερο, έθρεψε αγωνιστές και γέννησε ελπίδα.
Το βιβλίο του Βασίλη Γεωργούλη «Ιστορίες από φωτιά και σίδερο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Τριάντα ιστορίες ζωής, αγώνα και ψυχικού μεγαλείου.
Ο Βασίλης Κ. Γεωργούλης γεννήθηκε στις 25 Μάρτη 1939 στο χωριό Ελεούσα–Πασσαρώνα, οκτώ χιλιόμετρα βορειοδυτικά των Ιωαννίνων.Φοίτησε στο Δημοτικό και κατόπιν στο πρότυπο Γυμνάσιο-Λύκειο της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων. Μετά την αποφοίτησή του, πέτυχε την εισαγωγή του στην Πάντειο (σήμερα Πάντειο Πανεπιστήμιο).
Γαλουχήθηκε και ανδρώθηκε στην ταραχώδη περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου. Επηρεάστηκε βαθιά από τις ιδεολογικές αναζητήσεις και τα πολιτικά-θεωρητικά ρεύματα του καιρού του και ευτύχησε μέσα από μια σκληρή πορεία ζωής και αγώνων να καταθέσει τη συμβολή του στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι.
Εργάστηκε στην Αθήνα ως βοηθός λογιστή, ενώ μετά τις σπουδές και τη στρατιωτική θητεία δούλεψε ως υπάλληλος λογιστής.
Από το Μάιο του 1982 έως και το Δεκέμβρη του 1997 θήτευσε ως προϊστάμενος λογιστηρίου στο Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών (ΟΑΚΑ).
Ταυτόχρονα, συνέχισε τις σπουδές του στην Πάντειο ( (1987-1988) και στην ηλικία των 49 ετών πήρε το πτυχίο του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης.
Ως οικονομολόγος και πρώην μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου, δραστηριοποιήθηκε στις συλλογικές συνδικαλιστικές δραστηριότητες των λογιστών. Μεταξύ άλλων, από το 1992 έως και το 1996 διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Ένωσης Λογιστών Αθήνας.
Έχει εκδώσει τη μελέτη «ΙΒΑΝ Π. ΠΑΒΛΟΦ: Ο ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ-ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ‒ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ» (εκδόσεις ΕΝΤΟΣ, 2020).
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.