«Ήθελα να ’μαι δίπλα του, ακόμα και σ’ εκείνο το ξενοδοχείο. Ο νους μου γύρισε και πάλι στα δικά μου. Παρηγορήθηκα στη σκέψη ότι θα ’ταν αυτό το τελευταίο βράδυ που θα κοιμόμουν καθιστή… Δε θα ξεχάσω με πόση ανακούφιση τ’ άλλο πρωί κατέβηκα εκείνα τα σκαλιά που έτριζαν. Στο Γιάννη δεν αρέσει να τον κρατάω αγκαζέ κι αυτό μου κακοφαίνεται, με απογοητεύει. Όμως εκείνο το πρωί έτρεχα πίσω του αγόγγυστα, ήθελα τόσο να τελειώσει τούτο το ταξίδι. Οι άλλοι είχαν πάει πρώτοι με ταξί και μας κρατούσαν θέσεις στο βαγόνι. Αποσταμένη απ’ το τρεχαλητό, όταν ανέβηκα στο τρένο, κάθισα πλάι στον άντρα μου, που είχε προηγηθεί, κι αμίλητη έκλεισα τα μάτια.»

 (απόσπασμα από το βιβλίο)

Με αφορμή τη ζωή μιας νεαρής κοπέλας που αναζητά τον έρωτα στις ταραγμένες δεκαετίες που ακολούθησαν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελευθερία Παρασκευαΐδου-Λιαρούτσου πλάθει την ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς που ακροβάτησε για χρόνια ανάμεσα στη χαρά και στη θλίψη, στον έρωτα και στην προσμονή του.
Η Μαντώ βυθίζεται στη δυστυχία ενώ αναζητά την ευτυχία της…
Ο Αντώνης βασανίζεται από τον ανεκπλήρωτο έρωτα…
Ο πατέρας θυσιάζει την περιουσία του, προκειμένου να εξασφαλίσει την ευτυχία της κόρης του, την ίδια στιγμή που ο σύζυγος θυσιάζει την ευτυχία του για να εξασφαλίσει τη σωτηρία της ψυχής του…
Μία τοιχογραφία ανθρώπινων χαρακτήρων, ένα μωσαϊκό ψυχολογικών διαθέσεων, μια ιστορία αγάπης γραμμένη με φόντο την Αθήνα της αντιπαροχής και της εσωτερικής μετανάστευσης, στην πιο ταραγμένη εικοσιπενταετία του ελληνικού βίου.
Η ζωή και ο θάνατος, ο έρωτας και το μίσος, η ελπίδα και το αδιέξοδο, στροβιλίζονται σε έναν αδιάκοπο χορό, όπου οι ήρωες του μυθιστορήματος πασχίζουν να καθυποτάξουν τα πάθη της καρδιάς τους και τις ορμές της ψυχής τους.
Την ώρα που όλα μοιάζουν να έχουν τελειώσει, η ελπίδα ξαναγεννιέται μέσα από το σμίξιμο δυο ανθρώπων που καταργούν τα σύνορα του χρόνου για να λυτρώσουν έναν παλιό έρωτα.
Ακολουθώντας τα χνάρια που άφησαν οι διαδρομές των ηρώων στο πρώτο της μυθιστόρημα, τα «Φτερά της αθωότητας», η συγγραφέας μαγεύει τον αναγνώστη περιγράφοντας χαρακτήρες καθημερινών ανθρώπων και καταστάσεις που θα μπορούσαμε να είχαμε ζήσει οι ίδιοι!
Το εξαιρετικό βιβλίο της Ελευθερίας Παρασκευαΐδου-Λιαρούτσου  «Μαντώ, Με της ψυχής τα μάτια», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και μπορείτε να το προμηθευτείτε από όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία και στο ηλεκτρονικό κατάστημα www.defacto.gr/books/

«(…) Ο Ανέστης κρατάει τα χαλινάρια, κεντάει το άλογο με τα σπιρούνια στην κοιλιά… Η Μαρίτσα κρατιέται γερά απ’ τον Ανέστη. Έχει κλειδώσει τη μέση του μέσα στα χέρια της. Τ’ άλογο προχωρεί καμαρωτά με γοργό περπάτημα. Έχει καιρό να καλπάσει. Ο Ανέστης το συγκρατεί. Η νύχτα είναι μικρή. Μα θα φτάσουν στα ριζά του βουνού προτού φέξει. Μπροστά τους φαίνεται επιβλητικός ο όγκος των Αγράφων.
Ο κάμπος ανασαίνει. Στο βάλτο βαθιά ακούγεται η συναυλία των βατράχων.
Πάνω απ’ τα κεφάλια τους κάνουν βουτιές οι νυχτερίδες. Οι γρύλοι τραγουδούν ασταμάτητα. Μεγαλόπρεπη μαγεμένη νύχτα! Ψηλά στο βουνό φαίνεται μια φωτιά. Στο χωριό τα σκυλιά γαβγίζουν. Ένα κοπάδι πρόβατα βόσκουν. Ακούνε τα κουδούνια. Και τα σφυρίγματα του τσοπάνη. Είναι ο Μήτρος. Δε μιλούν. Σφίγγει αυτή τη μέση του πιο πολύ. Κι εκείνος φέρνει πότε πότε το χέρι του πάνω απ’ τους ώμους της και την αγκαλιάζει…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

 Το βιβλίο «Με κομμένη ανάσα», μας μεταφέρει στα ελασίτικα βουνά. Περιγράφει ένα επεισόδιο του αγώνα, την ανατίναξης τη γαλαρίας στο Κούρνοβο.
Πρόκειται για έναν ύμνο της λευτεριάς. Για μια νουβέλα, όπου περιγράφεται η ζωή μόνο μερικών ημερών ενός λόχου. Ζούμε από πολύ κοντά την προσωπική ιστορία του κάθε αγωνιστή. Πώς ξεκίνησε δισταχτικά ή με παράφορη ορμή για να ταχτεί στο μεγάλο αγώνα. Οι εμπειρίες, οι δυσκολίες, για να φτάσει στον τελικό σκοπό, την αναμέτρηση με τον εχθρό, κορυφώνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη προς το τέλος του βιβλίου. Μέσα στο λόχο ξεχωρίζει η ζωή μιας αντάρτισσας, της Μαρίτσας και το ειδύλλιό της με έναν αντάρτη, τον Ανέστη. Μια απλή κοπέλα του λαού ήταν.
Συνεπαρμένη κι αυτή από το πνεύμα της αντίστασης, μπαίνει στον αγώνα με όλο το νεανικό της πάθος και τελικά, κυνηγημένη από τους Γερμανούς ανεβαίνει στο βουνό, κατατάσσεται στα τμήματα, παίρνει μέρος και διακρίνεται για τον ηρωισμό της. Ο πατέρας της, κομμουνιστής, ένας από τους 106 που εκτελέστηκαν σε αντίποινα για την ανατίναξη της γαλαρίας.
 Το βιβλίο του Γιώργη Μωραΐτη «Με κομμένη ανάσα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Αλήθεια, δε με νοιάζει καθόλου πόσο είσαι! Στα μάτια τα δικά μου αυτή τη στιγμή είσαι η “Αφροδίτη”, είσαι η θεά μου που θέλω όσο τίποτα να με ταξιδέψεις στις βαθιές σπηλιές και στα κρυσταλλένια νερά του νησιού σου κι απ’ τη μαγεία που θα συναντήσω ίσως μείνω εκεί για πάντα… Είπε και χάθηκε μέσα στο πλήθος, χάθηκε, όπως χάνονται οι άγγελοι, όταν φεύγουν για το ουράνιο ταξίδι τους…
Η Κατερίνα κατέβηκε με βήμα γοργό, σαν να την κυνηγούσαν τα λόγια εκείνα του Στέφανου, σαν να φώναζαν μέσα της οι νεράιδες αυτές που ακολουθούν την Αφροδίτη… Ναι, ένιωθε ευτυχία πριν ακόμη προλάβει να τη ζήσει… Την ένιωθε!»
Η Χρύσα Πούλου είναι μια νεαρή σε ηλικία συγγραφέας που όμως δε στερείται καθόλου έμπνευσης και γνήσιας λογοτεχνικής ζέσης. Στο βιβλίο της αυτό καταπιάνεται μ’ ένα θέμα τόσο ανθρώπινο και παράλληλα τόσο δύσκολο ν’ αναλυθεί όσο είναι ο έρωτας και οι τραγικές συμπτώσεις, οι συνυφασμένες με τη θετική ή αρνητική έκβασή του. Σε ύφος έντονα λυρικό, βαθιά ανθρώπινο και εξομολογητικό ξεδιπλώνει μια ιστορία αγάπης τόσο τραγική όσο και η ίδια πολλές φορές η ζωή. Η ιστορία της συγκινεί και ταυτόχρονα μας κάνει να αναρωτηθούμε για τη φύση αυτού του προαιώνιου συναισθήματος. Μήπως τελικά όλοι οι μεγάλοι έρωτες είναι καταδικασμένοι να τελειώνουν άδοξα κόντρα στη φθορά του χρόνου; Ποιος ορίζει τη μοίρα των ανθρώπων και ποιος ο ρόλος του «θείου» μέσα σ’ όλα αυτά;
Μια πραγματικά πολύ ευαίσθητη προσέγγιση ενός θέματος ανεξάντλητου όσο υπάρχουν ανθρώπινες ιστορίες που το τροφοδοτούν και συγγραφείς που θέλουν να τις μοιραστούν.

Έλεγα στη μάνα πως το δωμάτιό μου έχει περισσότερη δροσιά και κλεινόμουνα εκεί για να κεντήσω. Όμως αυτή πρόσεξε που δεν αβγάταινε το κέντημά μου και συμπέρανε ότι την ξεγελώ για να διαβάζω. Την άκουσα που το κουβέντιαζε με τον πατέρα κι εκείνον που της έλεγε να κάνει πως δε βλέπει.
«Από τις φιλενάδες, τις παρέες και τα σούρτα φέρτα καλύτερο είναι το διάβασμα, ανοίγει το μυαλό τ’ ανθρώπου», της είπε.
Δεν ξέρω αν το παραδέχτηκε αυτό η μάνα, γεγονός ήταν πως δε μου ξαναμίλησε…
«Μια αίσθηση γλυκιά ρομαντισμού απλώθηκε στο στήθος μου κι άγγιξε την καρδιά μου. Μια περίεργη πνοή δονούσε παρορμητικά στη σκέψη μου και μια τρελή ιδέα σφηνώθηκε στο νου μου. Να γράψω εγώ, με τα πενιχρά μου εφόδια, με τα λίγα γράμματα που είχα μάθει, την ιστορία μιας ζωής και μιας αγάπης που ξεπερνούσε τα μυθιστορήματα σε φαντασία».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

 «Με τα Φτερά της αθωότητας», ένα συναρπαστικό βιβλίο που συγκίνησε χιλιάδες αναγνώστες. Μια ολόκληρη εποχή ξεδιπλώνεται στα μάτια μας. Η αναζήτηση της ουτοπίας… Μέσα από τα ξέγνοιαστα εφηβικά μάτια της Τασίας, παρακολουθούμε τη ζωή σ’ ένα μικρό χωριό της μεγαλονήσου, όπου κυριαρχεί το αρχοντικό της Χατζηδουκάκαινας. Οι μορφές του Μανώλη Καπετανάκη, αλλά και της Ρήνης που είναι στη δούλεψη της αρχόντισσας, αποδεικνύονται καθοριστικές για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα της Τασίας.
Στη σκοτεινή δεκαετία του 1930, η ηρωίδα -παντρεμένη πια- θα κατέβει στην πόλη. Μέσα από την περιγραφή της προσωπικής της ζωής, γινόμαστε κοινωνοί των γεγονότων που σημάδεψαν μια εξαιρετικά ταραγμένη εποχή: Των αγωνιών και των δυσκολιών μιας γενιάς που γεννήθηκε και μεγάλωσε στ’ αποκαΐδια του Μεγάλου Πολέμου, συμφιλιώθηκε με την αγωνία του Μεσοπολέμου, πληγώθηκε από τα γερμανικά μυδράλια, βούρκωσε στα χρόνια του Εμφυλίου.
Στην καλογυαλισμένη της όψη, η Ιστορία προβάλει τα ένδοξα πεδία των μαχών, τους παρασημοφορημένους ήρωες και τα λάφυρα της νίκης. Η θαμπή πλευρά της, είναι η καθημερινή ζωή της Τασίας, του Μανώλη, της Ρήνης, του Αντώνη, της Μαντώς…
Το βιβλίο της Ελευθερίας Παρασκευαιδου-Λιαρούτσου  «Με τα Φτερά της αθωότητας», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και μπορείτε να το προμηθευτείτε από όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία και στο ηλεκτρονικό κατάστημα www.defacto.gr/books/

Συγκλονιστική ιστορία που γέννησε η γη της Ιωνίας στις αρχές του 20^ου αιώνα, στους πλούσιους αγρούς της πολυφίλητης Σμύρνης. Κεντρικό πρόσωπο ο νεαρός Μιχάλης, ο οποίος ανδρώνεται δίπλα στο δυναμικό αλλά φιλικό Τούρκο Ταρίμ και τη γλυκιά Μελικέ, η οποία ασπάζεται το χριστιανισμό.
Η περίπτωση του Μιχάλη, ζωγραφίζει την ανθηρή οικονομική και κοινωνική κατάσταση των Ελλήνων και την αγαθή σχέση τους με τους απλούς Τούρκους συμπολίτες τους. Αλλά συγχρόνως και τη σκληρή πραγματικότητα που επικρατεί σε βάρος του Ελληνισμού, γεγονός που ανατρέπει και το μέλλον του Μιχάλη.
Εικόνες βίας στο στρατό και τις φυλακές διαλύουν εκείνες της ευτυχισμένης οικογενειακής ζωής. Αποκορύφωμα η ολοκληρωτική καταστροφή του 1922.
Πρωτότυπο μυθιστόρημα – κατάθεση ψυχής, με ολοζώντανους χαραχτήρες, και δράση με ανατροπές, που κρατούν τον αναγνώστη με κομμένη την ανάσα ως το τέλος του βιβλίου.
Η προσφυγιά, ο ξεριζωμός περιγράφεται με σκηνές που φέρνουν δάκρυα στα μάτια, ενώ το φινάλε είναι δοξαστικό των αλύγιστων Ελλήνων, οι οποίοι δημιούργησαν οικογένειες, «ξανάχτισαν» περιουσίες, έγιναν νοικοκυραίοι και στις καινούριες πατρίδες.

«Δυο φορές ταξίδεψε στην Αμερική, να ’βρει –νόμιζε– ανθρωπινότερη ζωή, καλύτερη τύχη. Να μην κουράζεται τόσο πολύ, όσο με τις δικές του αγροτικές δουλειές. Μα ’κει, τα βρήκε σκούρα… Δε σήκωνε την όποια χαμαλίστικη δουλειά. Έψαχνε για κάτι πιο ξεκούραστο. Γραμματιζούμενος όπως ήταν, έμαθε σύντομα τη γλώσσα. Διάβαζε εφημερίδες, βιβλία. Αγαπούσε πολύ το θέατρο. Καυχιόταν πως είχε δει την Ντάνκαν να χορεύει»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

 Αφιερωμένο στην 59^η επέτειο από την ίδρυση του ΕΑΜ είναι το μυθιστόρημα της δασκάλας Ναταλίας Αποστολοπούλου, γραμμένο σε γλώσσα ρομαντική, με τα τοπικά ιδιώματα της επαρχίας να κυριαρχούν στις αφηγήσεις.
Η δεύτερη εμπλουτισμένη έκδοση του βιβλίου, προσφέρει μια τρυφερή μαρτυρία για τα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου, με τους χαρακτήρες να πλάθονται ανάγλυφα στις σελίδες που πλημμυρίζουν από την παρουσία των γυναικών.
Δασκάλες που αψηφούν τους κατακτητές και μεταλαμπαδεύουν στους μαθητές τους το μήνυμα της λευτεριάς, μανάδες, αδελφές και γυναίκες που στέκουν στο πλευρό των αγωνιστών και παλεύουν μαζί τους, εξόριστες, φυλακισμένες, βασανισμένες, γυναίκες του μόχθου και της δουλειάς.
Οι καθημερινοί άνθρωποι που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα αποτελούν τους ανώνυμους ήρωες του βιβλίου της Ν. Αποστολοπούλου, η οποία περιγράφει με την πένα της τα πάθη, τα συναισθήματα και τις ψυχικές τους καταστάσεις.
Το έργο «Μύρα και χοές» αποτελεί μία συγκλονιστική μαρτυρία και ένα απολαυστικό λογοτεχνικό ανάγνωσμα. Πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ.

«Και δε μου λες, φιλαράκο, ο μαγικός συνδυασμός που ψάχνουμε, είναι λες αυτή η αλήθεια δίπλα μας;».
«Μάλλον».
«Μια αλήθεια για τον καθένα…», είπε κοιτάζοντας μακριά και συνέχισε. «Μόνο που δεν είναι εύκολο να τη δούμε κι όταν τη βλέπουμε αποφεύγουμε να την παραδεχτούμε. Ο μαγικός συνδυασμός είναι το προσωπικό Σχήμα της ζωής για τον καθένα. Αυτό που απομακρύνει από τη σκέψη μας την απαισιοδοξία. Η συντροφικότητα, φιλαράκο! Αυτός είναι ο μαγικός συνδυασμός! Η χαρά να μοιράζεσαι με τον άνθρωπό σου το μέσα σου!».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η Διονυσία Νέδα είναι μια συγγραφέας που ξεχωρίζει για το λογοτεχνικό της ύφος και τη διεισδυτική ματιά της στις ανθρώπινες σχέσεις και στα βαθύτερα νοήματα της ζωής. Στο βιβλίο της αυτό καταπιάνεται μ’ ένα θέμα τραγικό εκ πρώτης όψεως, που όμως γίνεται το εφαλτήριο για να ξεδιπλωθεί μια αισιόδοξη και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη ιστορία. Ο Λευτέρης ζει ακρωτηριασμένος στα πόδια σ’ ένα χωριό της ελληνικής υπαίθρου ως συνέπεια της συμμετοχής του στον πόλεμο του ’40.
Αν και περιθωριοποιημένος λόγω της κατάστασής του, δε χάνει το κουράγιο του αντλώντας δύναμη από τα τεράστια ψυχικά αποθέματά του και από έναν κύκλο φίλων καρδιακών. Έτσι, κόντρα στις αντιξοότητες της ζωής και στη μικροπρέπεια των ανθρώπων φτάνει να γίνει ένα σύμβολο αισιοδοξίας και δύναμης, κατορθώνοντας να σταθεί στα πόδια του και διεκδικώντας για την καρδιά του το δικαίωμα στον έρωτα. Ένα ηθογραφικό, φιλοσοφικό και παράλληλα ερωτικό μυθιστόρημα για τη δύναμη του νου και τη θέληση της ψυχής.
Το βιβλίο της Διονυσίας Νέδα «Ο Άνθρωπος στο Σχήμα της Ζωής» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Στάθηκαν η μια απέναντι στην άλλη. Η Μιρέλλα έσκυψε λίγο το κεφάλι της, σήκωσε το πηγούνι της Άννας και την κοίταξε μ’ επιμονή. Άρχισαν να γυαλίζουν τα μάτια της, να εκπέμπουν ένα αφάνταστο φως. Τέτοιο φως είχε δει μόνο στα μάτια του Παναγιώτη ’κείνη τη νύχτα. Και τώρα θαρρούσε πως το έβλεπε. Η Μιρέλλα βυθίστηκε στα μάτια της Άννας.
– Είναι του Παναγιώτη, σκέφτηκε κι αυτή. Κι εκείνα φανέρωναν αγάπη, πάθος και πόθο».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Στην αναζήτηση ενός «καλύτερου κόσμου», δυο νεαρές κοπέλες εγκαταλείπουν την Ανατολική Ευρώπη για την ελληνική… γη της επαγγελίας. Ξεκινώντας από την ορεινή συνοριακή γραμμή, περνούν κρυφά το όριο που χωρίζει το παρελθόν από το αβέβαιο μέλλον.
Ένας «επιτυχημένος» συμπατριώτης, μετανάστης από καιρό, τούς βοηθά να ανταπεξέλθουν στις πρώτες δυσκολίες. Δεν γνωρίζουν όμως ότι τα κέρδη του προέρχονται από εμπόριο γυναικών. Χωρίς να το καταλάβουν, η Αθηνά και η Άννα θα γίνουν μέρος του προβλήματος.
Μπλέκοντας τις αγνές ερωτικές διαθέσεις των δυο νεαρών κοριτσιών με τη φιλοδοξία για παράνομο κέρδος ενός στυγνού εκμεταλλευτή, ο συγγραφέας πλάθει μια σκληρή περιπέτεια, βάζοντας τους ήρωες του μυθιστορήματος να διαγκωνίζονται σ’ έναν αγώνα επιβίωσης, με τελικό έπαθλο την ίδια τη ζωή τους! Μία συγκλονιστική μαρτυρία για το σκληρό πρόσωπο της μετανάστευσης και τη δράση των κυκλωμάτων του «εμπορίου ελπίδας».
Το μυθιστόρημα του Χρήστου Πολυχρονίδη, «Ο εκβιασμός», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται από όλα τα βιβλιοπωλεία. Από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ κυκλοφορεί, επίσης, και το βιβλίο του συγγραφέα, «Διλήμματα» (μυθιστόρημα).

* Από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ κυκλοφορεί ακόμη ένα βιβλίο που πραγματεύεται την απάνθρωπη εκμετάλλευση των μεταναστών. Πρόκειται για το νεανικό μυθιστόρημα, «Τα φανάρια είχαν πάντα χρώμα κόκκινο», του Χρήστου Ταρναρά.

«Επηρεασμένος από την συμπεριφορά της είπε ότι θα γυρίσει σύντομα, ως τουρίστας. Εκείνη απάντησε ότι το είχαν πει πολλοί, αλλά δεν το είχαν πραγματοποιήσει. Όμως μετά από 6 μήνες φθάνει στην Λίμα αεροπορικώς, και με την βοήθεια του Χόρχε του ταξιτζή βρίσκεται στο μπαρ όπου εργαζόταν η Ούρσουλα. Όταν τον είδε την κέρδισε περισσότερο, γιατί έκανε κάτι το οποίο οι άλλοι μόνο το έλεγαν, αλλά…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η ζωή του ναυτικού, ένα ποίημα πολύχρωμο και φορτισμένο από το αλμυρό νερό, τη μοναξιά, τους πρόσκαιρους έρωτες, την αγάπη υπό προϋποθέσεις, τη λησμονιά και την επιστροφή.
Η ζωή τού (ναυτικού το επάγγελμα) συγγραφέα στα λιμάνια του Περού περιστρέφεται με ειλικρίνεια γύρω από τις σχέσεις του με γυναίκες των μπαρ, πεταλούδες της χαράς και της θλίψης.
Η ιστορία του τρέχει στο φιλμ του μίνι μυθιστορήματος φαντάζει ευθύγραμμη, αλλά διαβάζεται απνευστί, αφήνοντας μια γεύση γλυκόπικρη και βαθιά ανθρώπινη.
Στις ακτές της χώρας των Ίνκας, το εύκολο χαρούμενο σεξ το σφραγίζει το δέσιμο μιας σχέσης με αμφίδρομη προοπτική εξέλιξης. Το πού θα καταλήξει, είναι το ερώτημα για τον αναγνώστη.
Το αφήγημα του Ηλία Σκάγκου «Ο έρωτας στη χώρα των Ίνκας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σ’ όλα τα βιβλιοπωλεία.

«Το μελανό πέπλο της αυγής ξεθώριασε. Αντίκρυ ξεπρόβαλε το πανόραμα της μάχης. Ο ‘’Γαλατάς’’ ανίχνευε την περιοχή ανάμεσα στο Ταμπούρι του Κάντσικου και την κοιλάδα του Σαραντάπορου. Τα βομβαρδιστικά φάνηκαν πάλι ξαφνικά και χτυπούσαν την κορυφή της Τριανταφυλλιάς στα νοτιοδυτικά του χωριού. Τα πεύκα άναβαν σαν σπίρτα. Καπνοί και φλόγες έζωναν το βουνό. Ο δαιμονισμένος θόρυβος των αεροπλάνων συνοδευόταν απ’ τις εκρήξεις και τους πυροβολισμούς. Χαλασμός κόσμου ολόγυρα. Του γέρου του φάνηκε πως είδε κάτι μαύρα σημάδια να κινούνται πάνω κάτω. Του φάνηκε πως έβλεπε τους λαβωμένους και τους νεκρούς να στρώνουν με τα κορμιά τους το δρόμο της νίκης, η οποία έπαιρνε μορφή γυναίκας και νόμιζε πως ήταν η Ελλάδα. Η Ελλάδα να σαλτάρει σπαράζοντας ανάμεσα στ’ αντιμαχόμενα παιδιά της με μαύρο, αιματοβαμμένο πανωφόρι».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Aκόμη και σήμερα, οι βοσκοί του Γράμμου οδηγούν τα κοπάδια τους από ορισμένα μονοπάτια χωρίς να ξεστρατίζουν. Οι νάρκες, απομεινάρια της Ιστορίας, παραμονεύουν και μαρτυρούν ότι κάποτε, στα χώματα αυτά, Έλληνες έπαιρναν τις ζωές Ελλήνων…
Στο Γράμμο του 1947-1948 μας μεταφέρει το βιβλίο του Μιχάλη Παγούνη «Ο θαμπός δίσκος του ήλιου». Η ζωή των κατοίκων των ορεινών χωριών στη σκιά των μαχών, η αθέατη πλευρά της καθημερινής ζωής στον απόηχο των πολεμικών κραυγών.
Με περιγραφική αφήγηση και ζωντανούς διαλόγους, ο αναγνώστης περιπλανιέται στα μονοπάτια και τα σπίτια των ορεινών χωριών, στα στρατόπεδα του Δημοκρατικού και του κυβερνητικού στρατού, ακούει τους βρυχηθμούς των πολεμικών αεροσκαφών και το βουητό των όλμων που βάλουν ακατάπαυστα εναντίον των θέσεων των ανταρτών.
Ο Γράμμος, με την ηρωική και συνάμα τραγική του ιστορία, ποτισμένος με το αίμα αδελφών που έτυχε να βρεθούν σ’ αντίπαλα στρατόπεδα, η Ελλάδα των νικητών και των ηττημένων, σημάδεψαν τη ζωή του Μιχάλη Παγούνη. Τα μαρτυρικά αυτά βιώματα αποτυπώνονται με τρόπο μοναδικό στις 432 σελίδες του «Θαμπού δίσκου του ήλιου».
Εάν θέλετε να περιπλανηθείτε στις θαμπές και σκοτεινές σελίδες της Ιστορίας, αναζητήστε το βιβλίο του Μ. Παγούνη σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

«…Τα στενά χωμάτινα δρομάκια των Πατσαβουρέικων φτιάχναν σύγχρονο λαβύρινθο, αδιέξοδο, που καθρέφτιζε πιστά όλα τ’ αδιέξοδα της φτωχογειτονιάς, το περιχαράκωμα της αθλιότητας… Και μες σ’ αυτόν τον τάφο θρηνούσανε ο Λεύκιππος, ο Δημόκριτος, ο Θαλής, ο Όμηρος, ο Αναξίμανδρος, ο Ηράκλειτος, ο Αναξαγόρας, όλα τ’ αστέρια μιας πανάρχαιας νοητικής εποποιίας κοίταζαν εκστατικά, απορεμένα, τούτο το πισωδρόμισμα, τούτο τον παράλογο τερματισμό μιας αιώνιας ροής…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

 Ο Αλέξανδρος Δημάσος με το Χαφιέ του μας εξιστορεί την σχεδόν άθλια ζωή των προσφύγων της Μικρασίας, που περίμεναν πολύ περισσότερα από την Πατρίδα. Ζώντας σ’ ένα χώρο που τον ονόμασαν «Πατσουβουρέικα» –ούτε συνοικία ούτε χωριό– γεννούσαν, δούλευαν, μεγάλωναν, αγαπιούνταν, πάλευαν για μια πραγματικότητα έτσι όπως την ονειρεύονταν. Κοινωνία κλειστή, με τα δικά της «πρέπει», έδωσε τον αγώνα της για επιβίωση και καλύτερη ζωή και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά και αργότερα ενάντια στους Γερμανούς, μ’ όλο το φόρο και τις δυσκολίες που υπήρχαν τότε.
Τα πρόσωπα της ιστορίας, δείγματα τυπικά της εποχής, ένας ολόκληρος κόσμος που συνυπήρχε και μέσα στον οποίο γεννήθηκαν έντονες αντιθέσεις, δολοφονίες, εκτελέσεις, χαφιεδισμοί.
Προχωρώντας βήμα-βήμα από το σωματείο στο κόμμα, από το ψιλικατζίδικο του Ανέστη στο καφενείο του Μηνά, έδωσαν ζωή και πνεύμα στο υψηλό ιδανικό –αυτό της ολοκλήρωσης του ανθρώπου μέσα από την καθημερινότητα.
Ο συγγραφέας, με την απλή όσο και καυστική γλώσσα του μυθιστορήματός του, χωρίς να κουράζει, μας προκαλεί να ξαναδιαβάσουμε με μια «άλλη ματιά» τις σελίδες του Χαφιέ. Για το σημαντικό αυτό έργο του, άλλωστε, βραβεύτηκε από το Δίκτυο «Μικρασιάτης».
Το βιβλίο του Αλέξανδρου Δημάσου Ο Χαφιές κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.