“Η σάτιρα στη στεριανή Ελλάδα δεν είχε αξιόλογους εκπροσώπους κατά τον περασμένον αιώνα… Αντίθετα στα Εφτάνησα είχε βαθιές ρίζες… Πάνω απ’ όλους όμως τους Εφτανήσιους σατιρικούς στέκεται ο Κεφαλλονίτης Ανδρέας Λασκαράτος. Μα κι ο Μικέλης Άβλιχος είχε γερή σατιρική φλέβα…”
Γιάννης Κορδάτος
(“Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας”, τόμος 2ος, σελίδα 787)
Στο πλαίσιο των ΒΙΟΓΡΑΦΙΩΝ, οι εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” παρουσιάζουν το βιβλίο του ΒΑΓΓΕΛΗ ΣΑΚΚΑΤΟΥ “ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ και ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ – Δύο μεγάλοι Κεφαλλονίτες Σατιρικοί”.
Η σάτιρα, στα μέσα του 19ου αιώνα και αρχές του 20ού, βρήκε αξιόλογους εκφραστές στα Επτάνησα και σημαντικοί είναι οι Κεφαλλονίτες ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ και ΜΙΚΕΛΗΣ ΑΒΛΙΧΟΣ. Τη ζωή και το έργο τους παρουσιάζει ο Βαγγέλης Σακκάτος μέσα από αποσπάσματα και σχόλια γενικότερα επάνω στις “αμφισβητούμενες” αυτές προσωπικότητες (κάποιοι λένε πως δεν έχουν καμιά λογοτεχνική αξία), που και οι ίδιες αμφισβήτησαν πολιτική και θρησκεία. Ο αφορισμός του Α. Λασκαράτου προβληματίζει τον αναγνώστη, αφού αυτός ο επαναστάτης αναρχικός αριστοκράτης -με συνεχιστή τον Μ. Άβλιχο– ήρθε να “ταράξει τα νερά” της καθεστηκυίας τάξης και να δώσει έναν άλλο “τόνο” στα Γράμματα.
Η αξιόλογη αυτή δουλειά του Κεφαλλονίτη Β. Σακκάτου (παλαιστής κυριολεκτικά και μεταφορικά) μας μεταφέρει στο κλίμα της εποχής, μας δίνει αντιπροσωπευτικά δείγματα-ποιήματα των δύο σατιρικών και μας προκαλεί και εμάς να συγκρίνουμε ή ακόμα και να αμφισβητήσουμε το συγκεκριμένο λογοτεχνικό έργο.

«Όταν γύρισε από την εξορία ο Τσιτσιπής ήταν όλα λεηλατημένα. Ήταν αδειούχος εξόριστος με στενή παρακολούθηση από τα αστυνομικά όργανα, με λεηλατημένο το πατρικό σπίτι και τις αποσκευές του στην εξάχρονη εξορία του, με διωγμένη από τον “Ευαγγελισμό” την επιμελήτρια ιστολόγο γυναίκα του, με απόβλητη από το δικό της Φωτογραφείο, Θεμιστοκλέους 3, την πεθερά του, με εκπατρισμένους τους γέρους γονείς του, με άρρωστο το μικρό του αδερφό στο Δημόσιο Ψυχιατρείο, με τη γεύση ακόμα του εκτελεσμένου Λοκρού, ψάχνοντας την ημέρα για δουλειά και γράφοντας τη νύχτα•, πάσχιζε να στρώσει το δεύτερο βιβλίο του, την “Καρμάλα”. Χτύπησε πόρτες και πόρτες, για οποιαδήποτε δουλειά. Πήγε πρώτα στο συνεργείο αυτοκινήτων του πατριώτη του Γ. Τσίπη στην οδό Μεγ. Αλεξάνδρου. Δούλεψε μόνο δύο μέρες νυχτοφύλακας, την Παρασκευή έφυγε! Ο παλιός νυχτοφύλακας βλέπετε, ο Ναξιώτης, μετάνιωσε κι επέστρεψε. Ο Τσιτσιπής έγινε πολυπερπατάρης για το καρβέλι. …»

Ένα σπάνιο ιστορικό ντοκουμέντο. Μέσα από τις σελίδες του δίνεται μια πιστή και αντικειμενική αναπαράσταση μιας ανήσυχης και επίπονης ζωής. Μιας ζωής γεμάτης από δοκιμασίες, πάλη, αγώνα, συγκινήσεις. Το μεγαλύτερο μέρος της διήγησης καλύπτει μια περίοδο που είναι στενώτατα συνδεδεμένη με τους σκληρούς αγώνες της αγροτιάς για οικονομική και κοινωνική απελευθέρωση, όσο και με αγώνες της Εθνικής Απελευθέρωσης και Ανεξαρτησίας.

“Γράμματα και σελίδες από ημερολόγια που τ’ άγγισα, με αληθινή ευλάβεια ξεδίπλωναν θαρρείς μαγικά, από αράδα σε αράδα αναμνήσεις που ξαναζωντάνευαν μια ζωή περασμένη. Κάθε σειρά τους και μια εικόνα· κάθε φράση κι ένας βουβός λυγμός”.
Ο Κώστας Γαβριηλίδης, Γραμματέας του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας, υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους στη δημιουργία ενός κοινού μετώπου αγροτών, εργατών, διανοουμένων και νέων που αποτέλεσε τον πυρήνα και τον προάγγελο του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου.
Ο Κ. Γαβριηλίδης αναζήτησε μεθόδους ανάπτυξης της αγροτικής οικονομίας και μεγιστοποίησης του κέρδους για τους αγρότες, με την ανάπτυξη του συνεταιριστικού κινήματος και τον αποκλεισμό των μεσαζόντων.
Παράλληλα, έθεσε ως στόχο την ανάπτυξη μιας ριζοσπαστικής πολιτικής σκέψης μεταξύ των αγροτικών πληθυσμών, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα λαϊκό κίνημα που θα σκόπευε στην επιβολή ενός δημοκρατικού και ανεξάρτητου καθεστώτος στην Ελλάδα.
Πενήντα χρόνια μετά το θάνατο του αγωνιστή της Αριστεράς, η κόρη του, Νίτσα Γαβριηλίδου, φρόντισε να παραμείνει ζωντανό το αδούλωτο και ελεύθερο πνεύμα του Κ. Γαβριηλίδη, επανεκδίδοντας το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας.
Πρόκειται για τις συγκλονιστικές μαρτυρίες ενός ανθρώπου που στερήθηκε τη συντροφιά της οικογένειάς του για να διεκδικήσει με πάθος τα δίκαια του λαού μας.
Όσοι νιώθουν συγκλονισμένοι από τις εικόνες των νεαρών παιδιών όπου γης που εξακολουθούν –σε πείσμα των καιρών– να γράφουν στους τοίχους συνθήματα για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία ανεμίζοντας τις κόκκινες παντιέρες, θα βρουν την ίδια άσβεστη φλόγα της Ελπίδας να λαμπυρίζει πίσω από τις γραμμές του βιβλίου «Ο πατέρας μου, Κώστας Γαβριηλίδης».
Η δεύτερη –συμπληρωμένη και βελτιωμένη– έκδοση συνοδεύεται από σπάνιο φωτογραφικό υλικό από την πολιτική ζωή του τόπου και τις εμπειρίες της εξορίας.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ.

Άρθρα της Ρόζας Ιμβριώτη, αλλά και κριτικές επάνω στο έργο και την προσωπικότητά της, περιλαμβάνει το συλλογικό έργο που εκδόθηκε σε συνεργασία με την Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών και Φίλων της ΕΠΟΝ (ΠΕΑΦΕ). Πρόκειται για μία μοναδική καταγραφή όσων μνημόνευσαν οι συναγωνιστές και οι συνάδελφοι τής κορυφαίας παιδαγωγού από την περίοδο που πέρασαν μαζί της στο Σχολείο Ειδικής Εκπαίδευσης Ανωμάλων Παίδων ή στο μετερίζι του αγώνα της ΕΠΟΝ. Δημοσιεύονται, επίσης, φωτογραφίες από τη ζωή της Ρ. Ιμβριώτη στην εξορία.

Πλήρης βιογραφία και αποκατάσταση της μνήμης του Σωτήρη Τσιτσιπή, του ηρωϊκού Λοκρού (του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας), που πολέμησε για τη Λευτεριά και την Κοινωνική Αλλαγή, καταδικάστηκε από στρατοδικείο με ψευδείς κατηγορίες κι “εκτελέστηκε αυθημερόν”… Για τον θρυλικό αγωνιστή γράφει ο φίλος, συμμαθητής και συναγωνιστής του Κώστας Δ. Πεντεδέκας. Ξετυλίγεται συγκινητικά η ιστορία του από το 1917 (από το Δαδί, όπου γεννήθηκαν, στο Βλαχομαχαλά) μέχρι τις σύγχρονες μαρτυρίες συναγωνιστών τους. Ιδιαίτερη αξία προσδίδεται με την περιγραφή των μαχών που έδωσε ο Λοκρός και στις δύο φάσεις του Αγώνα. Ας σημειωθεί, δε ότι η Β΄ έκδοση του βιβλίου συμπληρώθηκε από κριτικά σημειώματα συναγωνιστών αλλά και όσων γνωρίζουν τα τότε γεγονότα.