Τη συμβολή της αρχαίας ελληνικής ιστορικής σκέψης στη μελέτη του αρχαίου ανατολικού χώρου εξετάζει το βιβλίο του ακαδημαϊκού Τσιμπουκίδη, ρίχνοντας φως σε μια από τις πτυχές της ιστορικής επιστήμης που έχουν μελετηθεί λιγότερο. Στα έξι κεφάλαια της συμπληρωμένης και εικονογραφημένης αυτής έκδοσης παρουσιάζονται η αρχαία λογογραφική θεώρηση, η ιστορική και ορθολογιστική σκέψη του Ηροδότου και του Θουκιδίδη, η ιστοριογραφία του 4ου και 3ου αιώνα π.Χ., του 1ου και 2ου αιώνα μ.Χ., η επιστημονική σκέψη του Πολύβιου του Διόδωρου, του στράβωνα και του Πλούταρχου.
Σκοπός του βιβλίου είναι να αναδειχθεί η διαδικασία ανάπτυξης της αρχαίας ιστορικής σκέψης και ο ρόλος της στην κοινωνική εξέλιξη της ανθρωπότητας.

“Τα βιβλία μοιάζουν με καράβια” συνηθίζει να λέει ο Α. Νεμιρόβσκι. Πράγματι μεγάλη είναι η ιστορικοφιλοσοφική “συγγραφική αρμάδα” του. Μεγάλη και πολύτιμη. Πριν απ’ όλα γιατί παρέχει πνευματική τροφή, φως και αλήθεια για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, για τη φιλοσοφία του οποίου ο Φρ. Ένγκελς γράφει: “Στις πολυποίκιλες μορφές της ελληνικής φιλοσοφίας υπάρχουν ήδη σε εμβρυώδη κατάσταση στην πορεία της ανάπτυξής τους, όλες σχεδόν οι αντιλήψεις των κατοπινών θεωριών για τον κόσμο”.
Τη ζωή και το έργο έξι μελετητών της αρχαίας ελληνικής Ιστορίας πραγματεύεται το βιβλίο του Δημήτρη Τσιμπουκίδη. Πρόκειται για τους Β.Β. Στρούβε, Μ.Α. Κοροστόβτσεφ, Β.Γ. Γκαφούροφ, Α.Σ. Σόφμαν, Β.Ι. Κουζίστσιν και Α.Ι. Νεμιρόβσκι, οι έρευνες, η προσωπικότητα και ο φιλελληνισμός των οποίων παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Εργαζόμενοι στη Σοβιετική Ένωση, στην περίοδο της άνθησης των ιστορικών σπουδών, οι έξι μελετητές που παρουσιάζει στο βιβλίο του ο Δ. Τσιμπουκίδης συνέχισαν την παράδοση των Ρώσων ερευνητών που ήδη από το 17ο αιώνα είχαν καταπιαστεί με την αρχαία ελληνική Ιστορία, ενώ στις αρχές του 18ου αιώνα ιδρύθηκαν έδρες με σχετικό περιεχόμενο στα Πανεπιστήμια της Πετρούπολης και της Μόσχας.
Με ξεχωριστή αναφορά σε κάθε έναν από τους έξι ιστορικούς, ο Δ. Τσιμπουκίδης παρουσιάζει τη ζωή, το έργο, το ακριβές αντικείμενο της έρευνας, τη μέθοδο εργασίας και τη βιβλιογραφική τους παραγωγή.
Το βιβλίο “Έξι μορφές Ρώσων και Σοβιετικών Επιστημόνων”, σημειώνει ο συγγραφέας του, “έχει ιδιαίτερη επικαιρότητα, γιατί κατά έναν τρόπο δίνει απάντηση στην προσπάθεια που έγινε τα τελευταία χρόνια και συνεχίζεται ως τώρα από ορισμένους δυτικοευρωπαίους ιστορικούς για την υποβάθμιση των ρωσικών και σοβιετικών ερευνών στον τομέα του αρχαίου ελληνικού κόσμου”. Το βιβλίο πωλείται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και στις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

«Γενικά η ιστορία και ιδιαίτερα η πολιτική διαδραματίζεται στο παρελθόν, αλλά γράφεται στο μέλλον…
Η μοίρα του Γιώργου, καθώς και χιλιάδων άλλων δημοκρατών Αριστερών ήταν προδιαγεγραμμένη και δεν ήταν δυνατό να αλλάξει, καθώς το δεξιό κράτος είχε καθορίσει την εξέλιξη και το μέλλον του. Αυτός το είχε αποδεχθεί και ανεξάρτητα από ερωτηματικά και αμφισβητήσεις τόσο πάνω στη μαρξιστική γενικώς φιλοσοφία, αλλά και τις πικρίες του από τη συμπεριφορά της αριστερής καθοδήγησής του, η ιδεολογική του φιλοσοφία που είχε δρομολογηθεί αγκαλιά με τα παγκόσμια “πιστεύω” του, έστω μέσα στο νικηφόρο πια αστικό καθεστώς, έδειχνε το δρόμο που είχε διαγράψει με τη ρήση του και ο Aραγκόν, “Αν έπρεπε να ξαναζήσω, θα ακολουθούσα το ίδιο μονοπάτι!”:
“Si j’ etais ΰ refaire, je referais ce chemin!”»

Το βιβλίο του πανεπιστημιακού καθηγητή γναθοπροσωποχειρουργικής Χρίστου Μάρτη είναι μια αυτοβιογραφία με πολιτικά στοιχεία ενός μικρού Μικρασιάτη πρόσφυγα στην Καισαριανή, που ανδρώνεται στα χρόνια της Μεταξικής Δικτατορίας, στον Πόλεμο του ’40, στην Κατοχή, στον Εμφύλιο.
Ο ήρωας του βιβλίου Γιώργος Κασφίκης, δουλεύοντας από μικρός και αποκτώντας σιγά-σιγά “εργατική συνείδηση”, δεν παραμέλησε την προσωπική του “ανάπτυξη”, διαβάζοντας εξωσχολικά βιβλία, διαπρέποντας στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο, ζώντας έντονα τις διαφορετικές εικόνες της ζωής της Αθήνας και του Πειραιά, για να καταλήξει -εκτός των άλλων- στη μεγάλη του αγάπη, τη μουσική και την κιθάρα του.
Οι προβληματισμοί του, η κοινωνική και πολιτική του ένταξη μας παρουσιάζουν έναν άνθρωπο “ζωντανό”, με ηθικές προσωπικές αρχές, που αργότερα ως νεαρός θα είναι όχι μόνον πλήρως αποδεκτός από το περιβάλλον του, αλλά και υπόδειγμα ανθρώπινης ύπαρξης.
Η αυτοβιογραφία του ΧΡ. ΜΑΡΤΗ, γραμμένη σε “άψογη” γλώσσα, κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον τού αναγνώστη από την αρχή έως το τέλος και ως εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ” πιστεύουμε ότι το συγκεκριμένο βιβλίο αξίζει την προσοχή σας και θα κερδίσει το αναγνωστικό κοινό.

«Είναι εξαιρετικά πιθανό το σχέδιο ή μέρος του να γνώριζαν και ορισμένοι ανώτεροι ή ανώτατοι Αξιωματικοί του Στρατού και της Χωροφυλακής. Για τον εορτασμό κινητοποιήθηκαν στρατιωτικές μονάδες, που τοποθετήθηκαν στην κορυφή των πέριξ λόφων, αλλά και μονάδες της Χωροφυλακής Χημικών Μέσων. Ο σκοπός των δραστών δεν ήταν μόνο να σκοτωθούν εορταστές από την έκρηξη της νάρκης – αποσκοπούσαν στην επέκταση των επεισοδίων, κάτι που θα είχε ως αποτέλεσμα οι στρατιώτες να πυροβολήσουν κατά του πλήθους και οι Χωροφύλακες να χρησιμοποιήσουν χημικά μέσα για την αντιμετώπισή του».
Tριάντα έξι χρόνια συμπληρώθηκαν από ένα περιστατικό που συγκλόνισε την ταραγμένη προδικτατορική Ελλάδα, αλλά παρέμεινε για πάντα στο περιθώριο της Ιστορίας. Στη 1:22 το μεσημέρι της 29ης Νοεμβρίου 1964, ο εορτασμός της 22ης Επετείου από την ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου αμαυρώθηκε από μία νέα έκρηξη. Το αποτέλεσμα: Δεκατρείς νεκροί και δεκάδες τραυματίες.
Η επίσημη έρευνα των πραγματογνωμόνων έκανε λόγο για δυστύχημα. Στην πραγματικότητα, κανένας επίσημος κρατικός φορέας δεν επιθυμούσε να πέσει φως στην υπόθεση. Τεχνηέντως, ο Τύπος και οι πολιτικοί της «εθνικοφρόνου παρατάξεως» χρησιμοποίησαν την έκρηξη για να εντείνουν το αντικομμουνιστικό μένος και την προπαγάνδα για τον κίνδυνο που παραμόνευε από την ενδυνάμωση της ΕΔΑ.
Μερικούς μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του 1965, η κεντρώα κυβέρνηση Παπανδρέου θα αναγκαστεί σε παραίτηση και η χώρα θα βυθιστεί σε μία δίνη πολιτικών ανωμαλιών, που θα κορυφωθεί με τη δικτατορία των Συνταγματαρχών και την προδοσία της Κύπρου.
Ο δημοσιογράφος Γιάννης Ράγκος, στην έρευνά του «Η Νάρκη», αποκαλύπτει μία από τις πιο αιματηρές σκευωρίες του «εθνικού καθεστώτος»: Το καλοκαίρι του 1963 οργανώθηκε από Έλληνες αξιωματικούς και πράκτορες της CIA, μία «μυστική επιχείρηση» τοποθέτησης ναρκών στην περιοχή γύρω από τη Γέφυρα του Γοργοποτάμου. Η επιχείρηση, που υλοποιήθηκε το φθινόπωρο του ίδιου έτους στο περιθώριο της στρατιωτικής άσκησης «Ζευς», ήταν ενταγμένη σε ένα ευρύτερο πλέγμα ενεργειών που θα αποσταθεροποιούσαν το ελληνικό πολιτικό σύστημα και θα οδηγούσαν στην επιβολή της δικτατορίας.
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πλούσια βιβλιογραφία και υλικό αρχείου, καθώς και συνεντεύξεις με πρωταγωνιστές της εποχής. Σε ειδικό παράρτημα δημοσιεύονται σπάνιες φωτογραφίες και σκηνές από την ταινία του κινηματογραφιστή Γ. Χαντζόπουλου, που απαθανάτισε τυχαία την έκρηξη και τις στιγμές που ακολούθησαν.

“…Οι Ρώσοι ειδικοί, στηριζόμενοι στις νεότερες ανακαλύψεις, προσπάθησαν να ερευνήσουν την κρητική πολιτιστική κληρονομιά σε συνδυασμό με τις επιτεύξεις που σημειώθηκαν όχι μόνο στον ελλαδικό χώρο αλλά και στις χώρες της Αρχαίας Ανατολής, δείχνοντας τη συμβολή κάθε λαού στον τομέα της πολιτιστικής ανάπτυξης”.

Η μελέτη του προβλήματος για την ανάπτυξη του Κρητομυκηναϊκού Πολιτισμού απασχόλησε επί σειρά ετών τη σύγχρονη ρωσική ιστορική σκέψη. Στο παρόν βιβλίο επιχειρείται να αποδοθεί συνοπτικά, αλλά με κάθε επιστημονική πληρότητα, ο τρόπος σκέψης και έρευνας των Ρώσων ιστορικών σχετικά με τις πιο σοβαρές πτυχές ανάπτυξης της αρχαίας Κρήτης, από τη μυθολογική και ιστορική παράδοση έως το κοινωνικο-πολιτικό σύστημα και τη γραφή.

Οι ιστορικές διαδικασίες της Κρητομυκηναϊκής περιόδου συσχετίζονται με τα παράλληλα ιστορικά γεγονότα των χωρών της Ανατολής. Το υποτροπικό κλίμα, η ανάπτυξη της γεωργίας, της κτηνοτροφίας, της μεταλλουργίας, καθώς και η ίδρυση κωμοπόλεων είχαν ως αποτέλεσμα τη βαθμιαία αποσύνθεση των πρωτόγονων κοινοτικών σχέσεων στην Αρχαία Ανατολή. Στην κοινωνική διαστρωμάτωση επήλθαν επαναστατικές αλλαγές, με κύριο χαρακτηριστικό τις διαστρωματώσεις που διέφεραν από άποψη πλούτου και επιρροής.

Στηριζόμενοι στις νεότερες ανακαλύψεις της αρχαιολογίας και τις προόδους της ιστορικής έρευνας, οι Ρώσοι επιστήμονες προσπάθησαν να διερευνήσουν μέσα στο μωσαϊκό του ανατολικού κόσμου και της Χερσονήσου του Αίμου τις ιδιαιτερότητες του κρητομινωικού και μυκηναϊκού πολιτισμού.

Το έργο αυτό μας προσφέρει το μίτο για την περιπλάνηση στο λαβύρινθο των θεωριών που υποστήριξαν οι επιστήμονες γύρω από τη γέννηση, την ανάπτυξη και τη συντριβή ενός αρχαίου ελληνικού πολιτισμού που εξακολουθεί να καλύπτεται από το ομιχλώδες πέπλο του μύθου.