«Μάτια που δεν βλέπονται», υπάρχει περίπτωση να μην ξεχαστούν ποτέ. Όπως έγινε με τον Τάκη, που στην παιδική του ηλικία αγαπήθηκε με τη συνομήλική του Μαρία αλλά ο εμφύλιος τους χώρισε. Οι γονείς του Τάκη: ο πατέρας του σκοτώθηκε και η μάνα χάθηκε σε τόπο εξορίας. Κι αυτός οδηγήθηκε προσφυγόπουλο στην –τότε– ανατολική Γερμανία, όπου μεγάλωσε σπουδάζοντας μαζί με μια παρέα αγοριών. Όλα μπορεί να είναι υποδείγματα μαθητών και ανθρώπων, με όραμα για τη ζωή και το αύριο της πατρίδας τους, αλλά διαφωνούν –το καθένα με τον τρόπο του– για το πως θα πρέπει να υλοποιηθεί.
Ο Τάκης, όπου κι αν πάει – ό,τι κι αν ζήσει μένει με τη γεύση του ανικανοποίητου. Διαρκώς σκέπτεται το χωριό του, τον Άϊ-Λια και τη Μαρία του – το κορίτσι με τις μακριές πλεξούδες και τα γεμάτα λατρεία γι’ αυτόν μάτια της. Τι κι αν ερωτευτεί με μια γερμανίδα, και είναι η πρώτη του φορά; Αδιέξοδο και χωρισμός. Τι κι αν ερωτευτεί μετά την αδελφή του φίλου και σύντροφού του, του Γιώργου. Ο νόστος τον λυγίζει και η δικτατορία των συνταγματαρχών, το ’67, του θέτει το δίλημμα: Να παραδοθεί στο ταπεινό σήμερα, ξεχνώντας τα όνειρά του ή ν’ αγωνιστεί για την υλοποίησή τους. Αποφασίζει το δύσκολο δρόμο.

«Η Γκρέτα γέλασε για να μην ουρλιάξει και έσφιξε το τιμόνι με δύναμη σαν να ήθελε να το στραγγαλίσει. Παλιρροϊκό κύμα το παράπονο της αποτυχίας, ανάβλυσε απ’ τα τρίσβαθα της ψυχής της, ισοπεδώνοντας τα πάντα, ξεπλένοντας όλα τα κατάλοιπα της συμβατικότητας, τις οξειδώσεις μιας μάταιης στωικότητας, τα πικρά και δηλητηριώδη κατακάθια της επίπλαστης κοινωνικής αξιοπρέπειας, η Γκρέτα μίλησε την αλήθεια. […] Το πιο ανατριχιαστικό για κείνη ήταν ότι άκουγε για πρώτη φορά τη δική της φωνή. Ήταν αυτή η ίδια που έλεγε την αλήθεια κι ήταν η πρώτη φορά».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

 Βγαλμένο από τα καρέ ενός κινηματογραφικού φιλμ θα μπορούσε να είναι το μυθιστόρημα του Δημήτρη Τάντηρα (Νήρα), “Το χαμόγελο του καλοκαιριού”. Η πλοκή, το σασπένς και οι ήρωες του βιβλίου, προκαλούν τον αναγνώστη να αναζητήσει την κάθαρση του μύθου, καθοδηγούμενος από τις πλούσιες εικόνες και τους ευρηματικούς, διαλόγους.
Η σχέση ενός μοναχικού άνδρα και μίας γυναίκας που αναζητά το παρελθόν της, αποτελούν απλά την αφορμή για να ξετυλίξει ο συγγραφέας το κουβάρι της ιστορίας του: την αναζήτηση του εσωτερικού μας κόσμου, την περιπλάνηση στις βαθύτερες πηγές της σκέψης και τη διερεύνηση των πιο ουσιαστικών αισθημάτων μας.
Η κατάκτηση μίας νέας αντίληψης για τη ζωή και την καθημερινή μας δράση, αποτελούν το σημείο αναφοράς στο έργο του Δ. Τάντηρα (Νήρα), ο οποίος παρουσιάζει μέσα από τη συμπεριφορά των ηρώων του, την προσπάθεια του σύγχρονου ανθρώπου να ανακαλύψει την ουσιαστική αξία της ζωής, μακριά από τις συμβατικότητες και τους περιορισμούς της μεγαλούπολης.
“Το χαμόγελο του καλοκαιριού” του Δημήτρη Τάντηρα (Νήρα) μαγεύει τον αναγνώστη και τον οδηγεί με τρόπο μοναδικό, στο γκραν-γκινιόλ τέλος του βιβλίου. Διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία και από τις εκδόσεις “ΕΝΤΟΣ”.

«Οι προσδοκίες και τα όνειρα της Κατερίνας δεν ήταν αραχνοκεντημένα. Δεν είχαν εκείνο το χρυσοποίκιλτο ντύσιμο, που τόσο όμορφα ξέρουν να υφαίνουν οι γιαγιάδες στα παραμύθια τους με βασιλιάδες και πριγκιπόπουλα πάνω σε κατάλευκα μεγαλόπρεπα άλογα, μέσα σε κήπους παραδεισένιους και μυθικά παλάτια, που κάνουν τα κοριτσάκια να συνεπαίρνονται, να ζουν με ψευδαισθήσεις και να μπερδεύουν το όνειρο με την πραγματικότητα. Κι αυτό να κρατάει, όχι λίγες φορές, ως τα ώριμα τα χρόνια τους».

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Ακροβατώντας ανάμεσα σε έντονα ερωτικά συναισθήματα και στις αρχές ενός «καθώς πρέπει» βίου, οι ήρωες του μυθιστορήματος του Παναγιώτη Παπασταύρου βιώνουν τις μικρές παθιασμένες ιστορίες που δίνουν νόημα στην καθημερινότητά τους.
Ερωτισμός, μυστικά πάθη, ένοχες σιωπές, οικογενειακές υποχρεώσεις, χαρακτηρίζουν τη ζωή των απλών, καθημερινών ηρώων, που ακολουθούν τα περίεργα μονοπάτια, που χαράσσουν στο διάβα της ζωής οι επιθυμίες της καρδιάς και οι ανάγκες της σάρκας.
Μέσα από μικρά περιστατικά, ο συγγραφέας προβάλλει τον προβληματισμό ενός άνδρα για την κατώτερη θέση που έχει επιφυλάξει στη γυναίκα η ελληνική κοινωνία. «Το χάσμα» δεν αποτελεί απλά την καταγραφή της ιστορίας ενός ζευγαριού ή ενός έρωτα: Αναδεικνύεται σε μία ποιητική αναδρομή στη ζωή κάθε αναγνώστη που βρέθηκε για μια έστω στιγμή του βίου του στη θέση των πρωταγωνιστών του μύθου.
Ο περιεκτικός λόγος του συγγραφέα εξασφάλισε ένα βιβλίο λίγων σελίδων, που είναι βέβαιο ότι θα διαβαστεί απνευστί από γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας. «Το Χάσμα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

«–Πάλι κοπάνα σμηνία; Έρωτας! Μεγάλο πράγμα ο έρωτας! Τι να του ‘λεγα; Εγώ, ένας εξαθλιωμένος, κατακουρασμένος σμηνίας, σ’ ένα φρέσκο κι όλο δροσιά σμηνίτη, που ποτέ δεν έλειψε λεπτό; Δεν είχα κουράγιο ν’ απαντήσω στο αθώο ψιλό γαζί του. Μόνο του ‘λεγα: –Σε διατάζω να μην πεις τίποτε σε κανένα, εντάξει Μίχαλε; –Ναι, σμηνία μου, αφού είναι διαταγή, βλάκας είμαι να πω;»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Θυμάστε, αγαπητοί κύριοι, την εποχή που αφήσατε την οικογενειακή θαλπωρή ή τη φοιτητική ανεμελιά για να υπηρετήσετε τη μαμά-πατρίδα;
Θυμάστε, κυρίες μου, πως χτυπούσε η καρδούλα σας εκείνες τις ατελείωτες ώρες που περιμένατε μπροστά στο τηλέφωνο να ακούσετε τη φωνή του αγαπημένου σας φαντάρου;
Πώς; Δεν έχετε ακόμη δοκιμάσει το χακί; Μη βιάζεστε! Ο χρόνος τρέχει αμείλικτα για όλους!
Ο Θοδωρής Κοντούλης θυμάται «Τότε που η πατρίδα… του ‘κλεινε πονηρά το μάτι», στις μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
Ξεκαρδιστικές, κωμικοτραγικές ιστορίες, γεμάτες ζωντανές περιγραφές και διαλόγους σε γλώσσα «φανταρίστικη», μας μεταφέρουν στα στρατόπεδα και τις μονάδες που υπηρέτησε τη θητεία του ο Θ. Κοντούλης «παίζοντάς τα όλα κορώνα-γράμματα. Μέχρι το τέλος. Μέχρι τη λύτρωση. Τον από μηχανής Θεό, εκείνο το ρημάδι το απολυτήριο»!
Οι ιστορίες από το στρατό μονοπωλούν πολλές από τις συζητήσεις στις αντροπαρέες. Ο Θ. Κοντούλης δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να καταγράψει όλον τον παραλογισμό του στρατού και την αγανάκτηση που νιώθουν οι στρατευμένοι.
«Γλειψίματα», «σέντρες», «φυλακές», «κοπάνες», «γκαβάδια», «σειρούλες» και «παλιοί», σκοπιές, βαθμοί, παράσημα, «παρελαύνουν» μέσα στις 176 σελίδες της μοναδικής μαρτυρίας μιας περιόδου της ζωής του Θ. Κοντούλη που ξεκινά από εκεί που «τελειώνει η λογική».
Κάθε κεφάλαιο από το βιβλίο του Θοδωρή Κοντούλη, «Τότε που η πατρίδα… μου ‘κλεινε πονηρά το μάτι», μπορεί να διαβαστεί απνευστί ως αυτοτελής ιστορία. Εάν θέλετε ένα ανάγνωσμα «για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να γνωρίσουν οι νεώτεροι», αναζητήστε το βιβλίο σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

ΥΓ: Αγοράστε αυτό το βιβλίο. Είναι διαταγή!