«Πατέρα, πρέπει να φτιάξεις κάποια πράγματα στο σπίτι, γιατί δεν μπορώ να φέρω την Ευτυχία στο χωριό και να την στέλνω να κάνει την ανάγκη της στο κοτέτσι. Έχω κάτι καλά ιδιαίτερα μαθήματα αυτό τον καιρό. Τέλος Αυγούστου θα σου στείλω τα λεφτά που θα πάρω για να φτιάξεις αποχωρητήριο. Πάρε και την άδεια της Κοινότητας και τράβα νερό από το δρόμο. Να το φέρεις μέσα στην αυλή μας και να βάλεις βρύση δίπλα στο αποχωρητήριο. Να βάλεις και ρολόι στο νερό.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Το νέο βιβλίο της Ντίνας Εξάρχου είναι μια έκπληξη. Η Ελλάδα του ’60. Η Ελλάδα του διωγμένου αριστερού που προσπαθεί να βρει μια δουλειά στην Αθήνα για να ζήσει. Η Ελλάδα της ερημωμένης επαρχίας. Οι μισοί έχουν φύγει και γι’ αυτούς που απομένουν η ζωή δεν είναι εύκολη. Παλεύουν με τις βροχές, με τα λιοπύρια, με τις λάσπες, με την αγωνία και τον κόπο τους που τον πουλάνε τζάμπα. Λίγες και οι ευκαιρίες για διασκέδαση, «έχουμε να κάνουμε πανηγύρι από την απελευθέρωση». Στην Αθήνα έχουνε «σανσέρια», φως, νερό, ακόμα και «χαρτί υγείας» έχουνε. Και κινηματογράφους: «Άστυ», «Έσπερο», «Αττικόν».
Σε ένα ρημαγμένο χωριό της Πελοποννήσου, ένας νεαρός αποφασίζει να εγκαταλείψει τα γράμματα και να γίνει αμπελουργός και κινηματογραφιστής. Με όπλο την προοδευτική σκέψη και τον ελληνικό κινηματογράφο των δεκαετιών του ’50 και ’60 φέρνει στα χωριά το καινούριο, το χαμόγελο, την «καλημέρα» του γείτονα, την ελπίδα. Σιγά σιγά έρχεται το νερό στην αυλή, το αποχωρητήριο, το ηλεκτρικό ρεύμα…
Το μυθιστόρημα «Έρχεται ο σινεμάς» της Εξάρχου γιγαντώνει τον άνθρωπο.

«– Γιατί βρομάει έτσι η κυρία; Ρώτησε μια μέρα ένα αγόρι τη συμμαθήτριά του στο διπλανό θρανίο.
– Βρομάει γιατί έχει περίοδο, απάντησε το κορίτσι.
– Τι είναι το περίοδο;
– Τώρα, τι να σου πω; Είσαι μικρός και δεν μπορώ να σου εξηγήσω.
Μέχρι το διάλειμμα ο ψίθυρος για “το περίοδο της κυρίας” είχε απλωθεί σ΄ολόκληρη την τάξη.
Ο ψίθυρος έφτασε και στ’ αφτιά της δασκάλας, που σηκώθηκε στην έδρα και φώναξε:
– Περίοδο έχουμε και παραέχουμε! Λεφτά δεν έχουμε!»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Δεκαετίες 1950-1960: Κρίσιμη και ταραχώδης εποχή για την Ελλάδα.
Αυτή την εποχή εικονογραφούν εκφραστικά και διεισδυτικά τα διηγήματα του βιβλίου.
Πρωταγωνίστρια η γυναίκα της Αθήνας.
Η απλή γυναίκα του λαού. Η σύζυγος, η μητέρα, η νοικοκυρά, κερί αναμμένο 24 ώρες το 24ωρο χωρίς εισόδημα και δικαιώματα.
Η εργαζόμενη γυναίκα –τύποις χειραφετημένη-, που πρέπει πάση θυσία να “αποκατασταθεί” με έναν καλό γάμο…
Η γυναίκα η “ατιμασμένη”, που έχει χάσει την παρθενιά της εκτός γάμου και το μόνο που της απομένει είναι ο εξευτελισμός της παρθενορραφής…
Η γυναίκα που επαναστατεί στα γεράματα, η φοιτήτρια που κάνει τη δική της μικρή επανάσταση. Η ερωτευμένη κοπέλα, που με αγωνία ψάχνει κρυψώνα για τον έρωτά της, απαγορευμένο είδος για την εποχή. Η φτωχή κοπέλα, που διακόπτει τις σπουδές της και φεύγει μετανάστρια.
Συμπρωταγωνιστής ο άντρας. Μεροκαματιάρης, βιοπαλαιστής και ταυτόχρονα σύζυγος και πατέρας-αφέντης.
Τα παιδιά στο σχολείο δέσμια ενός νοσηρού αυταρχισμού.
Εκτονώνονται με τις σκανταλιές τους στις φτωχογειτονιές, γειτονιές όμως ανθρώπινες, όμορφες. Σ’ αυτές “δένουν” στέρεες φιλίες που κρατούν, αυτές αναπολούν όταν, μεγάλοι πια, γράφουν στους φίλους:” Νοσταλγώ…”.
Ένα βιβλίο – μωσαϊκό εικόνων μιας άλλης εποχής.

Μια βαθιά κοινωνική ακτινογραφία αυτής της εποχής, που αξίζει να διαβαστεί με την ψυχή και το νου μαζί…

«…“Μα να θέλει για γυναίκα του τη Λευτεριά;! Μια εργάτρια;! Μια ξεβράκωτη;! Ανάθεμα τη φύτρα της!!! ”, παραμίλαγε αλαφιασμένη. Μόνο πολύφερνη νύφη άξιζε στο μοναχογιό της! Να, σαν τη Χρυσή, τη θυγατέρα τού Φράγκαλου του μεγαλομπακάλη, εκδότη σοβαρής φυλλάδας! Κι είναι κι εθνικόφρονας!!! Τι κι αν η Χρυσή ήταν γερασμένη για τα νιάτα τού Αρίστου; Τα νιάτα, έτσι κι αλλιώς, φεύγουν. Το χρήμα όμως… Έχει αξία αγέραστη! Και ήδη η Θύμιαινα, η καντηλανάφτισσα, της είχε φέρει τα προξενιά. Κι επειδή ο χρόνος είναι χρήμα, τρέχει σπίτι της αξημέρωτα, να βάλουν μπρος τη “ραδιοαρβύλα”, σκλαβιά τη Λευτεριά για να βαφτίσουν…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Πεθερόπληκτοι και πεθερόπληκτες όλου τού κόσμου ενωθείτε! Η ισχύς εν τη ενώσει, κι η …αγία πεθερά σ’ ελεύθερη πτώση…
…Οι απανταχού πεθερόπληκτοι-πεθερόπληκτες, κατέφτασαν αυθορμήτως στο χωριό οργανωμένοι σε ισχυρή συμμαχία, κόντρα στην αιώνια τής ραδιο-αρβύλας, απύθμενη βλακεία…  Κανονικό συλλαλητήριο!
Μάρτυρες όλοι στο γάμο τής Λευτεριάς και του Αρίστου. Μπροστά-μπροστά οι κοπελιές, ασύγκριτα δυναμικές!  «Λευτεριά προχώρα, σε θέλει όλη η χώρα!», εμψυχώνουν με την αλληλεγγύη τους την νύφη, που τις καλωσορίζει με τ’ αριστερό χέρι σηκωμένο ψηλά και σφιγμένη τη γροθιά.
Μα κι ο γαμπρός σταράτα, φιλότιμο και μπέσα τής ζήσης του η στράτα, μ’ ανάστημα ψυχής τρανό, κρατά τρυφερά την αγαπημένη του αγκαλιά, χαϊδεύοντας ολοένα την …στρογγυλεμένη της κοιλιά.
Κι η …αγία πεθερά;;; Απλά, …ξεδοντιάστηκε για πάντα και προκαταβολικά.

«Στράφηκαν προς το µέρος της φωνής. Όρµησαν στο µαγειρειό και όταν αντίκρισαν την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η µάνα και τον τροµαγµένο Άγγελο δίπλα στη µάνα του και όταν µάθανε για το δάγκωµα της οχιάς τρόµαξε και η «αφεντιά» τους. Ο αρχιχωροφύλακας πλησίασε στο κρεβάτι µε κάποια ένδειξη συµπόνιας και µέσα στην αµηχανία του: «Να φέρετε γιατρό» είπε και έφυγε. Η µάνα του Άγγελου νίκησε το δηλητήριο της οχιάς, αλλά το δηλητήριο του µίσους και της τροµοκρατίας στη µεταβαρκιζιανή περίοδο, που ενθάρρυνε το επίσηµο κράτος, οργίαζε.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Ελάχιστα βιβλία έχουν κυκλοφορήσει µε θέµα τα ελληνόπουλα που έφυγαν την περίοδο του Εµφυλίου για τις σοσιαλιστικές χώρες. Έχουν γραφτεί κείµενα µε ψεύδη, µισόλογα, παθιασµένα και συνήθως από την πλευρά των νικητών – της Δεξιάς. Κι όσο περνούν τα χρόνια και φεύγουν οι πρωταγωνιστές και οι απλοί άνθρωποι που έζησαν στο πετσί τους το τότε, τόσο σβήνει η ζώσα ιστορική µνήµη, και µαζί της έστω και τα ψήγµατα της ατόφιας αλήθειας.
Οι εκδόσεις ΕΝΤΟΣ µε υπερηφάνεια παρουσιάζουν το βιβλίο του κ. Μιχάλη Θεοδώρου, του παιδιού που έζησε στο πετσί του τα τροµερά γεγονότα του Εµφυλίου, που µιλάει ανοιχτά για όσα συνέβησαν σε βάρος όσων δεν υπέκυψαν στο κυνηγητό των παρακρατικών και του στρατού, που µάτωσαν, κι αναγκάστηκαν να µετοικήσουν σε φιλόξενες, λαϊκές χώρες.
Περιγράφει µε ενάργεια την πορεία της ζωής του στην Τσεχοσλοβακία, τις σπουδές και τον αγνό – όµορφο, µοναδικό έρωτά του. Αλλά πρωτοτυπεί και σε άλλο βασικό σηµείο. Ιστορεί την επιστροφή του στο χωριό του (στα Γραµµοχώρια), τη νέα ζωή του στην Αθήνα, ενώ σκιαγραφεί το σήµερα της Τσεχίας.

“Ο Αριστοφάνης κούνησε το κεφάλι του με αποτροπιασμό:
«Τι είναι μια κωμωδία που δεν τα βάζει με αυτούς που γαντζωμένοι σε αξιώματα ασχημονούν στραγγίζοντας τα δημόσια έσοδα; Πώς θα διδάξουμε το λαό να ξεχωρίζει τα στραβά και να επιβραβεύει τα ίσια, αν δεν μπορούμε κι από το θέατρο να του τα επισημαίνουμε όλα; Όσο ηλίθιος και να είναι ο ποιητής –και σίγουρα, έχουμε ανάμεσά μας πάρα πολλούς από δαύτους…– όλο και κάτι σωστό θα πει. Όλο και κάτι σωστό θα μείνει στο μυαλό του πολίτη που θα τον ακούσει.»”

 (απόσπασμα από το βιβλίο)

Εξαιρετικά επίκαιρο μυθιστόρημα που μας μεταφέρει στην Αρχαία Αθήνα, το 426 π.Χ. Παρακολουθούμε τη σύγκρουση του Αριστοφάνη και του Κλέωνα, δυο γιγάντων της πολιτικής ζωής.
Ο Αριστοφάνης με την κωμωδία “Βαβυλώνιοι” που παρουσίασε στα Μεγάλα Διονύσια κριτικάρει τον Κλέωνα για την αδίστακτη πολιτική του απέναντι στους συμμάχους. Στηλιτεύει τον πολεμοχαρή χαρακτήρα του, τον τυχοδιωκτισμό και την ιδιοτέλειά του.
Ο Κλέωνας κατηγορεί και οδηγεί σε δίκη τον Αριστοφάνη, γιατί με την κωμωδία εξέθεσε την Αθήνα, παρουσιάζοντάς την να συμπεριφέρεται δεσποτικά απέναντι στους συμμάχους.
Ο αναγνώστης μέσα από μια πολύκροτη δίκη θα μάθει πολλά για την αθηναϊκή ζωή, τον Πελοποννησιακό πόλεμο, το πολιτειακό σύστημα, τη δημοκρατία που έχει παραδοθεί στα χέρια των δημαγωγών, την πάλη “δημοκρατικών”-“ολιγαρχικών” που είχε τελικά ως θύματα τον αθηναϊκό λαό.
Παράλληλα, παρουσιάζονται ανάγλυφα η φιλοσοφική σκέψη του Αριστοφάνη, αλλά και οι αντιλήψεις του για τη Γυναίκα, την Ηδονή και τον Έρωτα.

«– Μπαμπούλη μου σε συλλαλητήρια πάμε με το θείο! Υπέροχα περνάμε!!! Και δε βρίζει μόνο τον κύριο Παραλίδη, αλλά κι εσένα. Να δεις πώς σε λέει… Τραγιά, κραγιά…
– Ραγιά! Ο καταστροφέας που κλείνει εργοστάσια με απεργίες, λέει εμένα ραγιά! Γυναίκα, δεν πάμε στο γάμο. Μ’ αυτήν τη λαϊκάντζα, καμία παρτίδα!
– Τι, δε θα φάω κουφέτα, αρνάκι, γαλακτομπούρεκο, επειδή σε λέει τραγιά;!
– Ραγιά με λέει, βρε ζώον! Εμένα, τον κλητήρα τού εργοστασίου τού ευεργέτη μας κυρίου Παραλίδη! Νά ’ξερε αυτός ο εργατάκος, τι θέση κατέχω…! Με λευκό κολάρο εργάζομαι! Όχι με φόρμα και γαλότσες σαν αυτόν. Άκου, εγώ ραγιάς…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Ο Αφελίδης είναι «…συνετός» υπάλληλος του Παραλίδη. Τον θαυμάζει, τον ευγνωμονεί και τον προσκυνάει, πεισμένος πως δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αφεντικό. Σαν το σκυλάκι μου δηλαδή…
Αυτός και η άνεργη γυναίκα του, «χορταίνουν» με τα όνειρα… Γι’ αυτό και δεν κάνουν το παραμικρό για να πάρουν τα όνειρα σάρκα και οστά.
Με ξερό ψωμί και μισαδάκια τσιγάρα βολεύονται για να βγει ο μήνας και «ζούνε» την καλοπέραση μέσα απ’ τις ζωές άλλων…
Προς τα έξω όμως το παίζουν λεφτάδες, μα και διπλογελοιοποιούνται φορώντας ως και πανάκριβα παρδαλά μοντελάκια, αποφόρια των Παραλίδων…
Ο γιός τους όμως, ο «σωτήριος» Σωτηράκης, 8-9 χρονών παιδάκι, είναι το ακριβώς αντίθετο απ’ τους αφελίδες γονείς του. Όχι τυχαία. Απλά, τον ατσαλώνει ο θείος του. Ένας εργάτης συνδικαλιστής.
Σαρκαστικό βιβλίο με …σφραγίδα του το αστείρευτο γέλιο(!!!), μα κυρίως την απέραντη αισιοδοξία και την ολοζώντανη ελπίδα που δίνει ο μικρός μας ήρωας!

«“…Οι δυο στρατοί συγκρούστηκαν στους πρόποδες του Κάστρου τη στιγμή που ο ήλιος σκαρφάλωσε στο χρυσό πλέγμα της δύσης για να βασιλέψει με το πέρασμα της ώρας. Οι άνθρωποι του Ουμβέρτου με τις γαλάζιες, εντυπωσιακές πανοπλίες κι οι Φρουροί του Ράντολφ με τα επιβλητικά, γκρίζα, ογκώδη άρματα αναμείχθηκαν μεταξύ τους σε μια αιματηρή, φλογερή μάχη. Οι σκιές των πολεμιστών που διασταύρωναν τα ξίφη και τα δόρατα, αγκάλιασαν το έδαφος και τους τοίχους του Κάστρου, σημαδεύοντας το χρόνο, ενώ τα όπλα ξεκίνησαν να ηχούν σαν σιδερένια βοή απόκοσμου αχού, αντηχώντας στις πέρα περιοχές και κατακλύζοντας την πρωτεύουσα… Δυο στρατοί συγκρούονταν… Δυο ιδεολογίες… Αλλά κυρίως δυο αδέλφια…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η Ελευθερία Κόλλια με το δεύτερο βιβλίο της «ΒΑΝΤΟΡΙΑ» παρουσιάζει μια φανταστική, μεσαιωνικού κλίματος, πόλη με έναν βαθιά ατμοσφαιρικό τρόπο και με έντονους διαχρονικούς συμβολισμούς, που ακουμπούν και στο σήμερα.
Ένας γενναίος αλλά εύπιστος λόρδος, μια άδολη αλλά δυναμική κοπέλα, ένας ραδιούργος βασιλιάς, γεμάτος μυστικά… Ένα μυστήριο πλανάται πάνω από τη Βαντόρια: Ένα φρικτό τέρας τρομοκρατεί το βασίλειο, εξαφανίζοντας όσους γενναίους αναλαμβάνουν την εξολόθρευσή του. Όλα δείχνουν ότι θύμα του έπεσε και ο θρυλικός Λευκός Ιππότης. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων θα ενωθεί απροσδόκητα και θα γίνει το τελευταίο οχυρό της Βαντόρια, την ίδια στιγμή που ο νεαρός βασιλιάς, γόνος μιας τρομερής μάγισσας, ετοιμάζεται να εκδικηθεί το λαό του, σπέρνοντας τον όλεθρο.
Ακροβατώντας ανάμεσα σε θρύλους, ξόρκια, άλυτους γρίφους και μυστικά απ’ το παρελθόν, οι ήρωες της συναρπαστικής αυτής περιπέτειας πασχίζουν να ξορκίσουν τους κάθε λογής δαίμονες που τους καταδιώκουν. Θα μπορέσουν, άραγε, το θάρρος, η μαγεία, η αφοσίωση, ο έρωτας και οι δυνάμεις της δικαιοσύνης να υπερισχύσουν, όταν τα όρια φωτός και σκότους παύουν να ’ναι διακριτά; Μια αγωνιώδης ιστορία, ικανή να συγκινήσει κάθε ηλικία…
Το βιβλίο της Ελευθερίας Κόλλια «ΒΑΝΤΟΡΙΑ – ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΗΣ ΘΥΕΛΛΑΣ» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
Ένα ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα που ακροβατεί στα σύνορα φωτός και σκότους

«Ο Κώστας, βιβλιοδέτης, εργαζόταν με πολύ μεράκι. …Με την κρίση, ο τομέας έκδοσης βιβλίων υπέστη μεγάλη πτώση. Ο ανταγωνισμός έγινε πιο σκληρός.
…Δεν είχε πληρώσει τρία ενοίκια, ενώ από καιρό δεν πλήρωνε και εκείνο του σπιτιού. Το τηλέφωνο της δουλειάς τού το είχαν κόψει. Δεν είχε πληρώσει την ασφάλεια. Εάν δεν πλήρωνε τους φόρους εντός της δοθείσης προθεσμίας, θα του έκαναν κατάσχεση τη μόνη περιουσία που είχε, τα μηχανήματα της δουλειάς. Για όσον καιρό ο Κώστας μου διηγούνταν τις ανυπέρβλητες όπως μου φαίνονταν δυσκολίες, η γυναίκα του καθόταν μαζεμένη κουβάρι, επάνω σ’ ένα δέμα με κομμένα φύλλα. Καθόταν με το κεφάλι κατεβασμένο κλαίγοντας. Πιάστηκε η καρδιά μου. Την λυπήθηκα. Περισσότερο αυτήν παρά τον Κώστα…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η Αθήνα του σήμερα. Η Αθήνα της κρίσης, των συλλογισμών και των παραλογισμών, του λογικού και του παράλογου. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο ο αναγνώστης καλείται να ξετυλίξει το νήμα των δεκαεννέα ιστοριών του συγγραφέα. Πρόκειται για ιστορίες που περιγράφουν τη ζωή, τα συναισθήματα και τα πάθη των απλών καθημερινών ανθρώπων, αυτών που στην πραγματικότητα μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε καθημερινούς ήρωες.
Αποτυπώνει με άμεσο και πολλές φορές εξαιρετικά δραματικό τρόπο τα όνειρα όλων εκείνων που στην καθημερινότητα τους προσπαθούν να πραγματοποιήσουν τα «μικρά μεγάλα πράγματα». Μέσα από αυτό το ταξίδι των ηρώων με προορισμό την πραγματοποίηση των ονείρων τους, ο συγγραφέας καταφέρνει, με τη διεισδυτικότητα και την περιγραφικότητά του, να αποτυπώσει τις ανησυχίες, τις προσδοκίες και τους φόβους που όλοι λίγο πολύ κουβαλούμε μέσα στην ψυχή μας.

Όταν οι καθημερινοί άνθρωποι γίνονται πρωταγωνιστές

«Κατέβηκα στη Σπερχειάδα κι από κει στο Λιανοκλάδι και µε το τρένο στο χωριό. Ζεύτηκα ξανά στον ίδιο ζυγό. Σπίτι, βουνό, χωράφι µε τους ίδιους ανθρώπους να διατάζουν. Αλλά πλέον το είχα πάρει απόφαση. Κι είπα πως άλλο εμένα δεν μπορούν να µε σακατέψουν. Κομποδέθηκα, σφαλίστηκα στον εαυτό µου κι έκανα ξερό κουράγιο. Πέρναγαν οι μέρες και οι νύχτες και µόνο καμιά φορά σαν βρισκόμουν µε τη φιλενάδα µου την Ιωάννα, άνοιγε λίγο η καρδιά µου και γέλαγε τ’ αχείλι µου. Πικρογέλαγε. Δίναμε η µια κουράγιο στην άλλη, για να µη µας πάρει η χαμοζωή µας από κάτω.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η Αρετή θα ξεκινήσει για το ταξίδι ωδή και χρέος στη μνήμη. Θα ζωντανέψει τη φωνή της μητέρας της Αντιγόνης, της Ισμήνης, της γιαγιάς της Μαριώς, της Μυρτούς, της Ιωάννας…
Μανάδες, κόρες, αδερφές, αγαπημένες. Γυναίκες που μιλούν για βίαιες συλλογικές και προσωπικές ιστορίες. Κάποιες σημαδεμένες για πάντα, χωρίς γιατρειά κι άλλες, έχοντας πληρώσει το τίμημα, σφίγγουν τα χείλη και συνεχίζουν όρθιες ως το τέλος. Χώμα, φωτιά, αίμα, δάκρυα, συντριβή αλλά και περηφάνια, πείσμα, έρωτας, ουρανός και όνειρα. Η Ελλάδα και η ιστορία της. Απ’ τις αρχές του 20ού αιώνα – τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Εμφύλιο, τα στοιχειωμένα μετεμφυλιακά χρόνια έως τη Μεταπολίτευση.
Η συγγραφέας δεν παίζει µε τις λέξεις. Τις κάνει ανάσες και σπαράγματα, ποίηση και μουσική, αφήγηση σε παρελθόν και παρόν. Δεμένες στην ανέμη της γραφής της οι ιστορίες ζωντανεύουν και µας αποκαλύπτουν, λευτερωμένες πια, τα τελευταία μυστικά…

Εδώ μιλάει ένα φτωχικό σπιτάκι που το περιβάλλει μια μικρή γειτονιά από ανθρώπους καλούς, …κακούς και αδιάφορους… Ένα έργο ψυχογραφικό που παρουσιάζει τον μικρόκοσμο μιας φτωχογειτονιάς που παλεύει τις μνήμες του, ζει τη θυσιαστική αγάπη κάποιων και μας παρουσιάζει τον παραλογισμό μιας εποχής που οι άνθρωποι ζούσαν εικόνες του πολέμου και μετά ενός εμφύλιου… Μας ξεναγεί σ’ ένα κόσμο προσωπικών βιωμάτων που ζει τη φτώχεια του, τη μοναξιά του και τις αχρωμάτιστες ελπίδες του.

«Δεν άναψα τα κεντρικά φώτα αλλά μόνον ένα μικρό λαμπάκι που μόλις και μετά βίας άφηνε ένα απαλό φωτισμό, γεμίζοντας το χώρο απίθανες σκιές. Κάθισα στην πιο σκοτεινή γωνιά. Έκλεισα τα μάτια. Με έπιασε τρόμος. Δεν ήμουν καλά. “Απόψε θα έρχονταν οι πειρατές. Το νιώθω”, σκέφτηκα. Έξω κάποιος περπατούσε αργά και λίγο μετά ένας άλλος έτρεχε ενώ τα βήματά του ακούστηκαν απειλητικά στο πλακόστρωτο. Σκέφτηκα ότι είχαν φτάσει. Ο κακός παππούς, ο Μπαρμπαρόσα, μπήκε στο χωριό διψώντας για αίμα και πλιάτσικο. Το μυαλό μου πέρασε στη μακρινή γιαγιά που κακοποιήθηκε και όμως δεν ξεφορτώθηκε το μωρό της.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Κοινωνική περιπέτεια μέσα από τη ζωή μιας κοπέλας που ανθίζει ερωτικά μεγαλώνοντας στη Χίο… Η ζωή της κοντά στη μυστηριώδη βοτανολόγο μητέρα, και χωρίς τον γιατρό πατέρα που χάθηκε κάποια μέρα από κοντά τους, ακολουθώντας …μια ωραία, είναι πνιγηρή και ζητάει απαντήσεις σε ματωμένα μυστικά.
Η ιστορία διανθίζεται από το μύθο του ελληνικής καταγωγής -από τη μάνα του- αρχικουρσάρου Χαριεντίν Μπαρμπαρόσα, που τα παλιά χρόνια σφράγισε με το σπόρο του σε μια προ-προ-γιαγιά την κατάρα που ακολουθούσε επτά γενιές και κατέληγε στο τρομερό σήμερα!

ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΥΠΛΟΚΑΜΗ ΑΦΗΓΗΣΗ

Τρεις διαφορετικές ιστορίες, τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες, ζουν τη ζωή που κάποιος άλλος διάλεξε για αυτούς. Ζουν μέσα στο παιχνίδι που όρισε η μοίρα. Πώς η μοίρα όμως, αυτών των ανθρώπων βρέθηκε σε λάθος χέρια;
Σε αυτές τις ιστορίες τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και οι ήρωες θα το συνειδητοποιήσουν με τρόπο δραματικό. Οι ρόλοι θα αλλάξουν, οι θύτες θα γίνουν θύματα και οι κεντρικοί μας ήρωες θα πάρουν τη ζωή στα χέρια τους την οποία βλέπουν από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάζει χωρίς τη δική τους θέληση. Η σύγκρουση ακόμα και με τον ίδιο τους τον εαυτό θα είναι αναπόφευκτη. Από δω και πέρα τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ο αγώνας προς την αναζήτηση του προσωπικού τους ήλιου ξεκινάει. Άραγε θα βγουν νικητές στην άνιση μάχη με τη μοίρα;
Το δέκατο συγγραφικό εγχείρημα της συγγραφέας υμνεί την αξία της ζωής και της ανθρώπινης θέλησης.