«Ντράπηκα που κάποιος με τόση ευκολία διάβαζε τη σκέψη μου και υπάκουσα. Ξαφνικά ακούστηκαν γέλια ανθρώπινα και ο ακέφαλος άνθρωπος με έδειξε απλώνοντας το χέρι του.
– Ιδού ο άνθρωπος, είπε. Κόσμος πολύς ξαναγέλασε και κάποιος που έμοιαζε με Πρόεδρο δικαστηρίου χτύπησε δυνατά ένα κουδούνι…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Μερικά χρόνια πίσω, σ’ ένα αριστοκρατικό και σικ προάστιο, μας μεταφέρει το μυθιστόρημα του Δ. Τάντηρα (Νήρα), «Ακριβώς παρά πέντε». Η μεταπολεμική Ελλάδα αλλάζει. Τα λεφτά αλλάζουν χέρια. Δημιουργούνται νέα τζάκια. Τα νέα οικόσημα είναι φτιαγμένα από φτηνό πλαστικό και μυρίζουν θυμάρι. Αυτό δεν θα έβλαπτε εάν δεν ήταν κακόγουστα. Η ρομαντική προπολεμική γενιά, με τα γαλλικά και το πιάνο δυσπνοεί μέσα στη νέα τάξη πραγμάτων. Απομονώνεται. Κλείνει τα μάτια πεισματικά μπροστά στις μεγάλες αλλαγές.
Ο Στέφανος ένας ευαίσθητος νεαρός γέννημα-θρέμμα του προαστίου, στην προσπάθειά του να βρει το δικό του δρόμο καταπλακώνεται κάτω από όγκους κοινωνικής καταπίεσης. Δυνατός και αγνός σαν τσίπουρο σπιτίσιο ο έρωτάς του για τη Χαρούλα διακόπτεται βίαια. Οι γονείς της την πείθουν να παντρευτεί έναν σαραντάρη λεφτά. Ο γάμος της αγαπημένης του τον αποτελειώνει. Τον στέλνει στον ψυχολόγο.
Μέσα στην άρρωστη απομόνωσή του αποφασίζει να γράψει ένα μυθιστόρημα. Ο ήρωάς του, είναι δραπέτης της αριστοκρατίας, φυγάς των «πρέπει» και «δεν πρέπει». Ψάχνοντας να βρει τον εαυτό του ξεπέφτει πολύ χαμηλά. Συνθλίβεται κάτω από τα ερείπια των ονείρων του. Ο Στέφανος περιγράφει την τιμωρία του, την απομόνωσή του.
Η αναπάντεχη επιτυχία του μυθιστορήματος και ένα τυχαίο γεγονός αναγκάζει τον Στέφανο να δει την αλήθεια κατάματα. Να χαράξει ένα δικό του δρόμο. Θα τα καταφέρει;
Αναζητήστε τη συνέχεια της ιστορίας σε όλα τα βιβλιοπωλεία και τις εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ».

«Ήρθε αμέσως στην οθόνη της μνήμης μου η εικόνα του διώροφου κτιρίου στην πλατεία της Φιλοθέης, που κάτω ήταν ένα ζαχαροπλαστείο και μία ΕΒΓΑ, απ’ όπου και τ’ όνομα του μαγαζιού. Από το δεύτερο πάτωμα με σκάλες οδηγούσε σε μια μεγάλη ταράτσα, ένα είδος πίστας, με μεγάφωνα στις τέσσερις γωνιές. Ήταν κάτι σαν εξοχικό κεντράκι χορού για τη νεολαία και τα ερωτευμένα ζευγαράκια, που μετά τον χορό έκαναν και τη βολτίτσα τους στο κοντινό δασάκι, πίσω από το τότε τέρμα των λεωφορείων.
Την εποχή εκείνη (τέλη της δεκαετίας του ’50) δεν υπήρχαν οι περίφημες «ντίσκο» για τους πολλούς. Τα λίγα βραδινά κέντρα χορού δεν ήταν προσιτά για τα πορτοφόλια των νέων της μετεφηβείας.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

 Η Ράνια Γέροντα είναι μία συγγραφέας που έχει δώσει πολλά και αξιόλογα δείγματα γραφής όλα αυτά τα χρόνια και έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις. Στο τελευταίο της βιβλίο συνεχίζοντας στο γνωστό λογοτεχνικό της ύφος επιχειρεί τόσο να τέρψει και να ψυχαγωγήσει, με τα διηγήματα που παρατίθενται στο πρώτο μέρος του, όσο και να προβληματίσει γύρω από την κοινωνικοπολιτική διάσταση κάποιων φαινομένων που δεν μπορούν ν’ αφήσουν ασυγκίνητο ένα νοήμονα άνθρωπο.
Τα διηγήματα του βιβλίου μάς ταξιδεύουν στα περασμένα, χωρίς να στερούνται και καυστικού σε πολλά σημεία χιούμορ. Μέσα στις σελίδες του ανασύρονται από τη μνήμη όλα όσα προκάλεσαν αίσθηση στον ψυχισμό της συγγραφέως. Οι ιστορίες των ανθρώπων της διπλανής πόρτας, οι παιδικές φιλίες, οι έρωτες, τα γεγονότα που σε κάθε εποχή καταγράφηκαν στη συνείδησή της. Το βιβλίο κλείνει με μια κριτική ματιά στα ‘κακώς κείμενα’ της εποχής με διάθεση περισσότερο να καταγράψει παρά να νουθετήσει.
Το βιβλίο της Ράνια Γέροντα «Αναδρομές και σημάδια των καιρών», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ κυκλοφορεί και το παρακάτω βιβλίο της συγγραφέα: «Η καρδιά της Ελλάδας χτυπάει παντού» (ταξιδιωτική λογοτεχνία).

«Βασανιζόταν με τη σκέψη της Βερόνικας. Περίμενε μήπως μάθει κάτι γι’ αυτήν ή μήπως παρουσιαστεί η ίδια. Πάνω από δύο μήνες είχαν περάσει κι είχε σχεδόν απελπιστεί όταν ένα απόγευμα, γυρίζοντας στο σπίτι, βρήκε ριγμένο στο πάτωμα ένα γράμμα κλεισμένο σ’ ένα φάκελο χωρίς γραμματόσημο, χωρίς αποστολέα και με μόνο τ’ όνομά του γραμμένο μπροστά. Κεραυνοβολημένος, τρέμοντας ολόκληρος, άρχισε να το διαβάζει…»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Με το πρόσωπο νοτισμένο απ’ τη θαλασσινή αύρα, ο Γρηγόρης ξεκινά στην Αθήνα την αναζήτηση του «αληθινού κόσμου» που ανοίγεται πέρα απ’ τις ακτές του νησιού του, της Τήνου.
Μαζί με τις σπουδές του αρχίζει η περιπλάνηση στα μονοπάτια που χαράζει μέρα με τη μέρα η ιστορία, παρασέρνοντας το νεαρό κι άβγαλτο επαρχιώτη στη δίνη των γεγονότων που σημάδεψαν το ξεκίνημα του Μεγάλου Πολέμου.
Ο Μιχάλης Λιαρούτσος κατορθώνει στο μυθιστόρημά του να περιγράψει την καθημερινότητα, αλλά και το κλίμα μιας ολόκληρης εποχής, ταξιδεύοντας πάνω στους χάρτες του μετώπου και στους δρόμους που ανοίγει η φαντασία του καθώς περιπλανιέται στις ανταποκρίσεις των εφημερίδων.
Κυρίως, όμως, έρχεται να επαληθεύσει τη θεωρία ότι ο καθένας μπορεί να γίνει επαναστάτης, αρκεί να γίνεται μια επανάσταση.
Υπάρχει ποτέ περίπτωση ο γραμματικός ενός εργοστασίου να πάρει τις τύχες της ζωής του στα δικά του χέρια; Μπορεί κανείς να φανταστεί ότι ο νεαρός που αναπολεί τις ήρεμες στιγμές του παρελθόντος στο νησί, είναι ικανός ν’ αποδυθεί σε μια άνευ προηγουμένου περιπέτεια προκειμένου να βρει τη Βερόνικα;
Το μυθιστόρημα του Μιχάλη Λιαρούτσου «Αναζητώντας τη Βερόνικα», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ κυκλοφορούν και τα παρακάτω βιβλία του συγγραφέα: «Των εν ερημίαις και όρεσι» (μυθιστόρημα) «Δρόμοι Παλιοί» (διηγήματα), «Τελειώνοντας ο Δεκέμβρης» (ιστορικό μυθιστόρημα).

Έχοντας παππού τον διαβόητο Ανδρόνικο Β΄, η μοίρα του μικρού Ανδρόνικου είναι προδιαγεγραμμένη. Η ανατροφή του, οι γάμοι του και τελικά η ζωή του όλη έχουν ένα στόχο, τον θρόνο της αχανούς αυτοκρατορίας. Τι γίνεται όμως όταν από λατρεμένος εγγονός, μετατρέπεται σε ανεπιθύμητο συγγενή; Όταν ο καταστροφικός έρωτας για μια μοιραία γυναίκα, τον οδηγεί στην ακούσια δολοφονία του αδελφού του; Λογικό είναι σύσσωμη η καθεστηκυία τάξη να στραφεί εναντίον του.
Ποιοί οι φίλοι και ποιοί οι εχθροί στο πλευρό του Ανδρόνικου Γ΄ τώρα πια; Πόσο θα κρατήσει και τι κόστος θα ‘χει ο εμφύλιος σπαραγμός που ξεσπάει ανάμεσα σ’ αυτόν και στον παππού του και ο οποίος διχάζει την αυτοκρατορία; Πολλά τα πρόσωπα που εμπλέκονται με προεξέχουσα την καταλυτική φυσιογνωμία του Καντακουζηνού, γνήσιου εκπροσώπου των διαπλοκών και της φιλοδοξίας που χαρακτηρίζει τους πρωταγωνιστές των σκοτεινών αυτών χρόνων.
Μέσα από διαδοχικές αφηγήσεις ανασύρονται από την ομίχλη του θρύλου τα στερνά βυζαντινά χρόνια. Πολιτικές φιλοδοξίες, ανθρώπινα πάθη και ματαιοδοξία σε μια αυτοκρατορία, σκιά του ένδοξου παρελθόντος της, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγείται στην πτώση.

«Μέσα στις σελίδες του βιβλίου δίνεται το στίγμα μιας εποχής έτσι όπως την είδαν τα μάτια ενός παιδιού που τώρα πια μεγάλωσε. Έτσι όπως «λειτούργησαν» στην καινούργια τους πατρίδα οι πρόσφυγες, που σκορπίστηκαν σε άγνωστα σταυροδρόμια, στριμώχτηκαν σε παράγκες, υπέφεραν από το ασήκωτο βάρος της μνήμης κι όμως επέζησαν. Έτσι όπως οι πολιτικές εξελίξεις επηρέασαν, αδιαφόρησαν και στιγμάτισαν με την αλλόκοτη λογική των καιρών.
Οι μνήμες στροβιλίζονται σα χρωματιστά μεταξωτά μαντίλια, κρύβουν μυστικά που τ’ ανεμίζουν σα σημαιάκια, φτιάχνουν ένα θαυμαστό πέπλο που πέφτει κυματίζοντας απαλά και τυλίγει σαν πρωινή απατηλή ομίχλη.
Είναι ένα οδοιπορικό φορτωμένο θύμησες, γραμμένο προτού ξεθωριάσει μέσα μου, για τα χρόνια που πέρασαν, τους ανθρώπους που τα χρωμάτισαν, την πόλη που σκιαγράφησε τη ζωή τους, τη ζωή μου, την αιώνια Πάτρα.»

(απόσπασμα από το βιβλίο)

Η Ανθείας –κεντρική οδός σε γειτονιά της Πάτρας– με όλα τα όνειρα και τις αγωνίες που στέγασε μετά τη μικρασιατική καταστροφή και οι ζωντανές καθημερνές ιστορίες των ανθρώπων της γειτονιάς, των προσφύγων που αναζήτησαν στην πόλη την καινούργια πατρίδα, περιγράφονται στο βιβλίο της Παναγιώτας Σμυρλή-Στρατοπούλου «ΑΝΘΕΙΑΣ 201».
Ανάγνωσμα απλό και ρομαντικό, μας σαγηνεύει με τη γλώσσα του και τον τρόπο γραφής, μας κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον από την αρχή έως το τέλος για όλον αυτό τον μικρόκοσμο που ζει και κινείται στη γειτονιά, που ξεφεύγει πότε-πότε από την καθημερινότητα με εκδρομές και καινούριες παραστάσεις.
Η παρουσίαση μιας φύσης πανέμορφης όλες τις εποχές του χρόνου, παρόλα τα προβλήματα με τις πλημμύρες του χειμώνα, οι γιορτές που ξεδιπλώνονται με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τόπου, τα συναισθήματα και οι ανθρώπινες καταστάσεις μπλέκονται αριστουργηματικά και γοητευτικά στο «ΑΝΘΕΙΑΣ 201», ένα βιβλίο που οι εκδόσεις «ΕΝΤΟΣ» προσφέρουν στο αναγνωστικό κοινό, συμβάλλοντας έτσι στη «γνωριμία» μας με έναν κόσμο διαφορετικό, μια κοινωνία με ιδιαιτερότητες, που όμως εντάχθηκε και δημιούργησε στην καινούρια πατρίδα, την Ελλάδα και ιδιαίτερα στη συγκεκριμένη, την Πάτρα.

“Καθώς μιλάμε, δεν ξέρω πώς μού ’ρχεται και λέω στην Κορίνα: «Σήκω να σε δω καλά». Παραξενεύεται, διστάζει, αλλά σηκώνεται και κάνει λίγο στο πλάι, ώστε …να μην μου κόβει τη θέα το τραπέζι.
Φοράει ένα μπλε σκούρο ταγιέρ, με πολύ κοντή φούστα (η Κορίνα φορούσε τις πιο κοντές φούστες απ’ όλες τις γυναίκες «μου»), και μπότες. Μέσα από το σακάκι φοράει ένα μπλουζάκι με ιδιαίτερα βαθύ ντεκολτέ. Παρόλο που είναι λεπτή, φροντίζει ώστε το στήθος της να δείχνει ελκυστικά γεμάτο και –απαράβατος κανόνας– να διαγράφεται για αρκετά εκατοστά η σχισμή ανάμεσα στους δύο λόφους. Γύρω από το λαιμό της είναι περασμένο ένα όμορφο πολύχρωμο μαντήλι (το έχει γράψει ο Κωστής Παπαγιώργης: «η γυναίκα, πριν καν μιλήσει, έχει περιγράψει τον εαυτό της ως ερωτικό αντικείμενο»).
Την κοιτάζω χαμογελώντας: «Μου αρέσεις πολύ». Χαμογελάει κι αυτή λίγο αμήχανα και κάθεται. Μετά από καιρό θα μου εκμυστηρευτεί ότι της άρεσε πάρα πολύ αυτή η σκηνή.
Το σώμα μας.
Αντιγράφω από το «Έρως και Πάθος», του Ιταλού ψυχαναλυτή Άλντο Καροτενούτο:
«Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που νιώθουμε ότι είμαστε πλασμένοι και από σάρκα. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι αυτό το νιώθουμε περισσότερο μέσα από τον πόνο, αλλά εγώ θέλω να αναφερθώ σε μια διαφορετική εμπειρία, στην εμπειρία του να ανακαλύπτουμε το σώμα μας μέσα από τον πόθο, πράγμα που δεν μας καθιστά απλώς και μόνο αντικείμενα, αλλά μας φανερώνει και την υλική μας υπόσταση. Μπορούμε λοιπόν να καταλάβουμε τι σημαίνει από ψυχολογική άποψη το να νιώσουμε ότι έχουν πάψει να μας αγαπούν. Είναι σαν να γινόμαστε ξαφνικά αόρατοι. Όταν χάσουμε τα μάτια που μας έχουν ποθήσει, τα χέρια που μας έχουν χαϊδέψει, εκείνη τη «διαφορετική διάσταση» που επιβεβαίωσε και εξύψωσε το σώμα μας, τότε αυτό περνάει στην αφάνεια, εκμηδενίζεται.»
Ακόμη:
«Από κλινική άποψη, όταν στα πλαίσια μιας ψυχανάλυσης συναντάμε ανθρώπους που παραμελούν το σώμα τους, η πρόγνωση είναι απαισιόδοξη, γιατί αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν τους επιθυμεί. Ο άνθρωπος που νιώθει επιθυμητός δεν παραμελεί ποτέ τον εαυτό του. Δεν αναφέρομαι στην ομορφιά με την κοινή έννοια του όρου, αλλά στη γνώση που αποκτούμε γι’ αυτήν, όταν νιώθουμε ότι μας αγαπούν. Μόνο μέσα από τη σχέση μας με έναν άνθρωπο συνειδητοποιούμε την προσωπική μας «ομορφιά». Χωρίς σχέση, αυτή η γνώση είναι αδύνατη.»”

Τα διηγήματα του Γιώργου Κομνηνού «Από τα ηλιοβασιλέματα προτιμάω τις μίνι φούστες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΝΤΟΣ και διατίθεται σ’ όλα τα βιβλιοπωλεία.